ಟೆನ್ಷನ್ ಗಂಡನ ರಸ್ತೆ ಸುರಕ್ಷೆ!

ತುಂಬ ದಿನವಾಯ್ತು ಬ್ಲಾಗಿಸಿ. ಹಂದಿ ಜ್ವರದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೇನು ಬರ್ದಿಲ್ಲ. ಇವ್ಳು ಹಂದಿ ಜ್ವರ ಹಿಡಿದು ಹೋಗೇ ಬಿಟ್ಲಾ ಅಂತ ತಿಳ್ಕೊಂಡ್ರೇನೋ. ಕೆಮ್ಮು-ದಮ್ಮು- ಜ್ವರ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಚ್1ಎನ್1ನ ಎಲ್ಲಾ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಡಿದ್ದರೂ ದುರಾದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ನಂಗೆ ಮದ್ವೆ ಆಯ್ತು!

ನಾನು ಪರರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಚೇರಿಗೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿ, ಪ್ರೀತಿಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು "ಪಾಪ, ಮದ್ವೆ ಆಗ್ತಿದ್ದಾರೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟ ಬಳಿಕ, ಸ್ನೇಹಿತೆ ಶಾಂಭವಿ ತೋರಿಸಿದ ವರನನ್ನು ಆರ್ಯಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಗುರುಹಿರಿಯರಾದಿ, ಕೈಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರು - ಬಂಧುಗಳ ಸಮಕ್ಷಮದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ವರಿಸಿ, ಸಂಸಾರ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಧುಮುಕಿದೆ (ಅಥವಾ ಉಳಿದವರು ತಳ್ಳಿ ಬಿಟ್ಟರು).

ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಜ್ಜನ ನನಗಂಡ. ಜತೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮೊಂಡ. ಸತ್ಯ, ನಿಷ್ಠೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಎಂಬ ಭಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಅದನ್ನೇ ಬಯಸುವ ಈಡಿಯೆಟ್(Idiot in capital letters ಎಂಬುದು ಅವರ ಡಯಲಾಗ್. ಆದರೆ ನಾನು ಒಂದಿಷ್ಟು ಕರುಣೆಯೊಂದಿಗೆ sweet idiot ಅಂತೇನೆ). ಕಪಾಟುಗಟ್ಟಲೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು(ಆಂಗ್ಲ ಸಾಹಿತ್ಯ) ಓದಿ ಅದುವೇ ಜೀವನ ಎಂಬ ಭ್ರಾಮಕ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿರುವ ಈ ನನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ವಾಸ್ತವ ಲೋಕಕ್ಕೆ ತರುವುದು ಹೇಗಪ್ಪಾ ಎಂಬ ಚಿಂತೆಯಿಂದಲೇ ಸಪ್ತಪದಿ ತುಳಿದಿದ್ದೆ.
ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹದಿನೈದು ದಿನವಾಗುತ್ತಲೇ ನವದಂಪತಿಗಳೆಂಬ ಹಂತ ದಾಟಿ, ನುರಿತ ಗಂಡಹೆಂಡಿರಂತೆ ಜಗಳವಾಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದ್ದೆವು. ಈಗ ಸುಮಾರು ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳಾಯಿತು ಬಿಡಿ. ಪ್ರೀತಿಯಷ್ಟೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಕೋಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.

ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಜಗಳ ಹುಟ್ಟಲು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ರಸ್ತೆ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸದೇ ಇರುವುದು, ದೇಶದಲ್ಲಿನ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿನ ಅನೀತಿ, ಜನರ ನಿಷ್ಕಾಳಜಿ ಇತ್ಯಾದಿ! ಅದೊಂದು ದಿನ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು, ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದು ಸರ್ವಚಿಂತೆಯನ್ನು ಮುಖದ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಏನಾಯ್ತು ಅಂದೆ. ಇನ್ನು ಐವತ್ತು ವರ್ಷ ಕಳೆದರೆ ಭಾರತ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಅಂದರು. ಹೊಸದಾಗಿ ಮದುವೆಯಾದವರು ನಾವು. ಅದರಲ್ಲೂ ನಮ್ಮದು ವಿಪರೀತ ಲೇಟ್ ಮದುವೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಈ ಮನುಷ್ಯ, ನಮ್ಮ ಉಳಿದ ಆಯುಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಇದೇನಿದು, ಎಂಬುದಾಗಿ ಪಿಚ್ಚೆನಿಸಿದ ನಾನು, "ಭಾರತವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ? ಇನ್ನು 50 ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾವೂ ಇರಲಾರೆವು, ಅದರೊಳಗೆ ಇರುವ ಅಲ್ಪ ಕಾಲವನ್ನು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ" ಎಂದೆ. ಇದರಿಂದ ಕಿರಿಕಿರಿಗೊಂಡಿದ್ದು ಅವರ ಬಿಳಿಯ ಮುಖ ಕೆಂಪುಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದ್ದರಿಂದಲೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಬಳಿಕ "ಮೈ ವೈಫ್ ಈಸ್ ಆಲ್ಸೋ ನಾಟ್ ಸಫೋರ್ಟಿಂಗ್ ಮೀ" ಅಂತ ಅವರ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ದೂರವಾಣಿ ಮೂಲಕ ದೂರುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ಚಿಂತೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಇನ್ಯಾರು ಎಂಬುದು ಅವರ ಕಳಕಳಿ.

ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಆತಂಕ (Stress and anxiety) ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಪತಿರಾಯ ಯಾರೋ ಮಾಡುವ ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ ಆತಂಕ ಪಡುವುದು ನನ್ನನ್ನು ಆತಂಕಕ್ಕೀಡು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವರ ಕಾಳಜಿ ಟೂ ಹಂಡ್ರೆಡ್ ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಸರಿ. ಇದರಲ್ಲಿ ದೂಸ್ರಾ ಮಾತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಸುಧಾರಣಾವಾದಿಯಂತೆ ವರ್ತಿಸುವ ಇವರ ದೊಡ್ಡ ಧ್ವನಿಯ ಆಕ್ಷೇಪದಿಂದ ಕೆರಳಿದವರು ಬಂದು ನಾಲ್ಕು ತದುಕಿದರೆ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ತಿನ್ನಬೇಕಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಚಿಂತೆ. ಜೀವನದ ವಿವಿಧ ಮಜಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಹೊಡೆತದ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆತ ತಿಂದ ಅನುಭವದ ಬಳಿಕ ವಾಸ್ತವವಾದಿಯಾಗಿರುವವಳು ನಾನು. ಇಂತಹ ನನಗೆ, 'ನಮಗ್ಯಾಕೆ ಇದೆಲ್ಲ; ಬಡವಾ ನೀ ಮಡಗಿದಂತಿರು ಎಂಬಂತೆ ಇರುವಾ' ಎಂಬ ಧೋರಣೆ. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರಸ್ತೆ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮುರಿಯುವುದು, ರಾಂಗ್ ಸೈಡಿನಲ್ಲಿ ಬರುವುದು, ಕಿವಿಹರಿದು ಹೋಗುವಂತೆ ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಿಸಿ ರಕ್ತದ ಯುವಕರು. ಯಾರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಹೇಗುಂಟು ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು? ಷರ್ಟಿನೊಳಗಿಂದ ಚೂರಿಯೋ ಪಿಸ್ತೂಲೋ ತೆಗೆದು 'ಡಿಮ್ಮ' ಮಾಡಿ 'ಮುಗಿಸುವ' ಕಾಲವಿದು. ಎಲ್ಲಾ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ತೂರಿ ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಫರ್ಧೆಗೊಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಸ್ಸುಗಳವರು ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಾ ಚೂರಿಹಾಕಿ ಕೊಂದ ಉದಾಹರಣೆಯೂ ಇರುವ ಊರು ನಮ್ಮದು. ಹೀಗಾಗಿ, “ನಿಮಗೇಕೆ ಊರ ಉಸಾಬರಿ? ನೀವು ನಿಮ್ಮಪಾಡಿಗೆ ಇರುವುದನ್ನು ಕಲಿಯಿರಿ” ಎಂಬುದು ನನ್ನ ವಾದ.

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಅವರ ಸುರಕ್ಷತಾ ಕ್ರಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಮತ್ತು ಶಾಂಭವಿ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗೆಲ್ಲ, ಒಂದು ಹತ್ತು ಮೀಟರ್ ದೂರ ಸಾಗುವುದಿದ್ದರೆ, ಮೆಲ್ಲ ರಸ್ತೆಬದಿಯಲ್ಲಿ ರಾಂಗ್ ಸೈಡಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಪೊಲೀಸ್ ಸಿಕ್ಕರೆ ಒಂದು ಕಿರುನಗೆ ಬೀರಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಈ ನನ್ನ ಗಂಡ ಮಹಾಶಯ ಮಾತ್ರ ಅದು ಒಂದೇ ಮೀಟರ್ ದೂರವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಇನ್ನೊಂದು ಸೈಡಿಗೆ ಕಟ್ ಮಾಡಲು ಒಂದು ಫರ್ಲಾಂಗ್ ದೂರ ಹೋಗಿ ರಿಸ್ತೆ ವಿಭಜಕದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲೇ ಗಾಡಿ ತಿರುಗಿಸಿ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅರ್ಧ ಲೀಟರ್ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಹಳಹಳಿ. "ನಾನು ಹೀಗೇ ಬದುಕಿದ್ದು, ಇನ್ನೂ ಹೀಗೆ ಬದುಕುವುದು" ಎಂಬುದು ಅವರ ಸಮಜಾಯಿಷಿ.

ಎಡಬದಿಯಲ್ಲೇ ಸಾಗುವ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪಾದಚಾರಿಗಳನ್ನು ಸವರಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತೆ ಹೋಗುತ್ತಾ, ಏನೇ ಆದರೂ ಯಾರನ್ನೂ ಓವರ್‌ಟೇಕ್ ಮಾಡಲಾರೆ ಎಂಬ ಶಪಥಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ, ಸಿಟಿಬಸ್ಸುಗಳ, ರಿಕ್ಷಾಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೋಗುತ್ತಾ ಅಸಹನೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಡ್ಡ ರಸ್ತೆಗಳಿಂದ ಬಂದು ಸೇರುವವರಿಗೂ ಗಾಡಿನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡಲು ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದಿನವರು ಹಾರ್ನ್ ಹಾಕಿದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಕಿರಿಕಿರಿ. ಅದೊಂದು ಸರ್ತಿ ನಗರ ಪಾಲಿಕೆಯವರು ರಸ್ತೆ ಅಗೆದಿದ್ದರು. ರಸ್ತೆ ಬ್ಲಾಕ್ ಆಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ತಿರುಗಿ ಬರುವ ವೇಳೆಗೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೋರ್ಡ್ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು. ತಪ್ಪು ಬೋರ್ಡ್ ಹಾಕಿ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದ ಆವರಿಗೆ ಬಯ್ಯುವ ರಭಸದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ರಣಗಾತ್ರದ ಬಸ್ಸೊಂದನ್ನು ಕಂಡು ಬೆದರಿ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಸೈಡ್ ಕೊಡಲು ಅನುವಾದರು. ಆದರೆ ಬಸ್ಸು ಚಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದು ನೋಡಿದರೆ, ಅದು ನಿಂತಿದ್ದ ಬಸ್ಸು! ಮತ್ತೊಂದು ಸರ್ತಿ ಸಂಬಂಧಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಅವರ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ, ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಮಲಗಿದ್ದ ನಾಯಿಗೆ ಹಾರ್ನ್ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾಕೆ ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡುತ್ತೀರಾ ಅಂದರೆ, ಯೂರೋಪಿನ ತುಂಡಿನಂತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಅವರು 'ಡಾಗ್ ಡಾಗ್' ಅನ್ನುತ್ತಾ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ನಗಬೇಕೋ ಅಳಬೇಕೋ?

ಹಂದಿಜ್ವರದಿಂದ ದೂರ ಇರಲು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿ

ಇದೇನಿದು ಹಂದಿಜ್ವರಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸ್ಕೋರ್ ತರಹ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ. ಇದು ನಿಜ ಕೂಡ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ದಿನ ಕಳೆದರೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ 'ಹಂದಿಜ್ವರ: ಇಂದಿನ ಸ್ಕೋರ್' ಎಂಬ ಸುದ್ದಿಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದಾವು ಅಂತ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಸೇರಿಸಿದರು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಪ್ರಕಾರ ಇದು ಚುನಾವಣಾ ಫಲಿತಾಂಶದ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಂತೆ ಘೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದೇನೆ ಇರಲಿ ಈ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ರೋಗ ಆತಂಕಕಾರಿ ಮಾತ್ರ ನಿಜ.

ಈ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀವು ಕಾಳಜಿವಹಿಸುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಳುಹಿಸಿ ಎಂಬ ಪೀಠಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಈ ಸಂದೇಶ ಗೆಳತಿ ಲಲಿತಳ ಮೊಬೈಲಿನಿಂದ ನಿನ್ನೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲಿಗೆ ಬಂದಿಳಿದಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕಾಳಜಿಯ ಪಟ್ಟಿ ದೊಡ್ಡದೇ ಇದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ನೀವೂ ಸೇರಿರುವ ಕಾರಣ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ನಂಬರ್ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಇದು ನಿಮಗೂ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಆದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿಬಿಡಿ.

ಗೃಹಬಳಕೆಯ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಹಂದಿಜ್ವರ ಅಲಿಯಾಸ್ ಸ್ವೈನ್ ಫ್ಲೂ ಅಲಿಯಾಸ್ ಎಚ್1ಎನ್1 ಇನ್‌ಫ್ಲೂಯೆಂಜಾ ಎಂಬ ಮಹಾಮಾರಿ ಹತ್ತಿರ ಸೋಂಕದಂತೆ ದೂರವಿರಿಸಬಹುದು.

* ನಿಮ್ಮ ಕರವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹನಿ ನೀಲಗಿರಿ ತೈಲವನ್ನು ಚಿಮುಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
* ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲ ಲವಂಗದ ತೈಲವನ್ನು ಇನ್‌ಹೆಲ್ ಮಾಡಿ.
* ಲವಂಗವನ್ನು ಬಾಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಅದರ ರಸವನ್ನು ನುಂಗಿ (ದಿನಕ್ಕೊಂದು)
* ಒಂದರಿಂದ ಐದು ಗ್ರಾಂಗಳಷ್ಟು ಹಸಿ ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ, ಈರುಳ್ಳಿ ಹಾಗೂ ಶುಂಠಿಯನ್ನು ತಿನ್ನಿ
* ಬಿಸಿ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಗ್ರಾಂ ಅರಸಿನಪುಡಿ ಸೇರಿಸಿ ಕುಡಿಯಿರಿ
* ವಿಟಮಿನ್ ಸಿ ಇರುವ ಹಣ್ಣು-ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಹೇರಳವಾಗಿ ಸೇವಿಸಿ
* ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ತುಳಸಿ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಜಗಿದು ತಿನ್ನಿ

ಇದರಿಂದ ಹಂದಿಜ್ವರ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ರೋಗದಿಂದಲೂ ದೂರ ಇರಬಹುದು.

ಈ ರೋಗ ಯಾರಿಗೂ ಸೋಂಕದಿರಲಿ ಮತ್ತು ಸೋಂಕು ತಗುಲಿದವರು ಬೇಗ ಗುಣಮುಖವಾಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತಾ, ಈ ರೋಗದ ಲಕ್ಷಣ ಹಾಗೂ ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾದ ಕ್ರಮಗಳ ಕುರಿತು 'ವೆಬ್‌ ದುನಿಯಾ' ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಬರಹವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಎತ್ತಾಕಿದ್ದೇನೆ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅನುಕೂಲವಾದರೂ ಆಗಬಹುದು.

ಈ ರೋಗದ ಲಕ್ಷಣಗಳೇನು? ಇಲ್ಲಿ ನೋಡೋಣ
ಸ್ವೈನ್ ಫ್ಲೂ ಒಂದು ವೈರಲ್ ಸೋಂಕು ಆಗಿದ್ದು ಅದರ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳೆಂದರೆ, ಕಟ್ಟಿದ ಮೂಗು ಅಥವಾ ನೆಗಡಿ, ವಾಕರಿಕೆ, ಚಳಿ, ಕೆಮ್ಮು, ಗಂಟಲು ಬಿಗಿತ, ಗಂಟಲು ಕೆರೆತ, ಗಂಟಲೂತ, ಮೈಕೈನೋವು, ನಿಶ್ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸುಸ್ತು.

ಇದಲ್ಲದೆ, ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆ ಹಾಗೂ ಭೇದಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಕೆಮ್ಮು, ಸೀನು ಅಥವಾ ಸೋಂಕುಪೀಡಿತ ಸ್ಥಳ ಅಥವಾ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದ ಬಳಿಕ ನಿಮ್ಮ ಬಾಯಿ ಅಥವಾ ಮೂಗನ್ನು ಮುಟ್ಟುವ ಮೂಲಕ ಸೋಂಕು ಹಬ್ಬುತ್ತದೆ.

ನೀವು ಸೋಂಕು ಪೀಡಿತ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದರೆ ಅಥವಾ ಸೋಂಕು ಪೀಡಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರೆ, ನಿಕಟ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಎಚ್1ಎನ್1 ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.

ದೀರ್ಘಕಾಲ ವೈರಲ್ ಸೋಂಕಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರೂ, ತಕ್ಷಣವೇ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ. ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬೇಡಿ.

ಮುಂಜಾಗೃತಾ ಕ್ರಮಗಳೇನು?
ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ತೆರಳುವವರು ಹಾಗೂ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಮನೆಯಿಂದ ತೆರಳುವವರಿಗೆ ಅಪಾಯ ಹೆಚ್ಚು. ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಕೊಠಡಿಗಳು ಹಾಗೂ ಮುಚ್ಚಿದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಇರುವವರಿಗೂ ತಕ್ಷಣವೇ ರೋಗ ತಗಲುವ ಅಪಾಯ ಹೆಚ್ಚು.

ಬಳಸಿ ಎಸೆಯುವ(ಡಿಸ್ಪೋಸೇಬಲ್) ಟಿಶ್ಯೂಗಳನ್ನೇ ಬಳಸಿ. ಕೆಮ್ಮುವಾಗ ಮತ್ತು ಸೀನುವಾಗ ನಿಮ್ಮ ಬಾಯಿ ಹಾಗೂ ಮೂಗನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ಎಂಜಲು, ಕಫ ಉಗುಳುವ ವೇಳೆ ಬಳಸಿದ ಟಿಶ್ಯೂ ಎಸೆಯುವ ವೇಳೆ ಅತಿ ಜಾಗರೂಕತೆ ವಹಿಸಿ.

ಟೇಬಲ್ ಟಾಪ್‌ಗಳು, ಟೆಲಿಫೋನ್‌ಗಳು ಹಾಗೂ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಕೆಲವು ವೈರಸ್‌ಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣು, ಮೂಗು ಹಾಗೂ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಪದೇಪದೇ ಮುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.

ನಿಮ್ಮ ಕೈಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ್ಗೆ ತೊಳೆಯುವುದು ಸೋಂಕು ತಡೆಗೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಮಾರ್ಗ. ಆಲ್ಕೋಹಾಲ್ ಆಧಾರಿತ ಜೆಲ್ ಅಥವಾ ನೊರೆಬೀರುವ ಸ್ಯಾನಿಟೈಸರ್‌ಗಳ ಬಳಕೆ ಈ ವೈರಸ್‌ಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿದೆ.

ಆಹಾರಪದಾರ್ಥಗಳು
ಈ ರೋಗಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಪಾನೀಯಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಯಾವುದೇ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಇದು ಆಹಾರ ಸಂಬಂಧೀ ಕಾಯಿಲೆಯಲ್ಲ. ಸೋಂಕು ಪೀಡಿತ ರೋಗಿಗಳು ಕೆಮ್ಮುವ, ಸೀನುವವೇಳೆ ಹರಡುವ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಬಹುದು. ಅಥವಾ ಕೈಗಳಲ್ಲಿರುವ ರೋಗಾಣುಗಳು ಅಥವಾ ಮೇಲ್ಮೈ ಮೂಲಕ ಹಬ್ಬಬಹುದು.
ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತವಾದ ಮಾಸ್ಕ್ ಧರಿಸುವುದೂ ಸಹ ಉತ್ತಮವೇ ಆದರೂ, ಮಾಸ್ಕೊಂದೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ರೋಗದಿಂದ ತಡೆಯದು.

ಸಾಕಷ್ಟು ನೀರು ಸೇವಿಸಿ ಹಾಗೂ ಸಾಕಷ್ಟು ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿ. ನಿದ್ದೆಗೆಡುವುದು ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಅಭ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ಇದು ನಿಮ್ಮ ರೋಗನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದು.

ರೋಗಪೀಡಿತರ ನಿಕಟ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ದೂರವಿರಿ. ಶ್ವಾಸಕೋಶದ ಸೋಂಕಿನಿಂದ ಬಳುಲುತ್ತಿರುವವರಿಂದ ಕನಿಷ್ಠ ಮೂರು ಅಡಿಗಳ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿ.

ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಬೀಳುವಂತೆ ಕಿಟಿಕಿ ಬಾಗಿಲುಗಳು ತೆರೆದಿರಲಿ. ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಹಾಗೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕೊಠಡಿಗಳು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿರಲಿ.

ಒಂದು ವೇಳೆ ಇದಾಗಲೇ ಸೋಂಕು ತಗುಲಿದ್ದರೆ,
ಕಾಯಿಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗುಣವಾಗುವ ತನಕ ನೀವು ಕೊಠಡಿಯೊಳಗೆಯೇ ಇರಿ. ಮಾಸ್ಕ್ ಧರಿಸುವುದು ಕಡ್ಡಾಯ.

ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಾರಂಭಗಳು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳು ಹಾಗೂ ಕೆಲಸದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗದಿರಿ. ಇದರಿಂದ ಸೋಂಕು ಹಬ್ಬುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ,

ಹಂದಿಜ್ವರವು ಮೊದಲ ಐದು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅತಿಹೆಚ್ಚು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ರೋಗವು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಹೆಲ್ಪ್‌ಲೈನ್‌ ಫೋನ್ ನಂಬರ್‌ಗಳು
ಆಲ್ ಇಂಡಿಯಾ ಉಚಿತ ಎಚ್1ಎನ್1 ಹೆಲ್ಪ್‌ಲೈನ್: 1075 ಅಥವಾ 1800-11-4377
ಬೆಂಗಳೂರು: ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ಎದೆರೋಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆ - 91-80-26632634
ದೆಹಲಿ: ರಾಮ್ ಮನೋಹರ್ ಲೋಹಿಯಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆ: 011-24525211, 23404328, 23365525
ದೀನ್ ದಯಾಳ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆ: 011-25125259
ಚೆನ್ನೈ: ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳ ಆಸ್ಪತ್ರೆ: 044-25912686
ಕೊಯಂಬತ್ತೂರು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕಾಲೇಜು ಆಸ್ಪತ್ರೆ: 09442012555
ಕೋಲ್ಕತಾ: ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳ ಆಸ್ಪತ್ರೆ: 09433392182/09434009077
ಹೈದರಾಬಾದ್: ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶ ಎದೆ ರೋಗಗಳ ಆಸ್ಪತ್ರೆ: 040-23814939
ಮುಂಬೈ: ಕಸ್ತೂರ್ಬಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆ: 022-23083901, 23083902, 23083903, 23083904
ಪುಣೆ: ಡಾ| ನಾಯ್ಡು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆ - 09923130909

ಹೊಸಲಂಗದತ್ತ ಕೈಚಾಚಿ ಇದ್ದಲಂಗವನ್ನೂ ಕಳಕೊಂಡರು!

ಭಳಿರೇ ಪರಾಕ್ರಮ ಕಂಠೀರವಾ.......

ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯಾ......

ಹ್ಹೋ.....ಹ್ಹೋ.....ಹ್ಹೋ.....ಹ್ಹೋ......ಹ್ಹೋ.....ಹ್ಹೋ........

ಈ್ಹ......ಅಖ್ಹಂಡ್ಹ ಭರತಖಂಡದ ಸಾಮ್ರಾಟನಾರೆಂದು ಕೇಳಿ ಬಲ್ಲಿರೀ....

ಮಣಮಣ ಸಿಂಗ್ ಎಂದು ಕೇಳಿಬಲ್ಲೆವು......

ಹಾಗೆಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು..... ಹಾಗೆಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.... ಹಾಗೆಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು....

ಇರುವಂತಹಾ ಸ್ಥಳ.....?

ಹೊಸದೆಹಲಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೂ...

ಬಂದಂತಹಾ ಕಾರ್ಯ....?

ರಾಷ್ಟ್ರಕಟ್ಟಬೇಕು, ಬಡವರ ಉದ್ಧಾರವಾಗಬೇಕು, ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಂತ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕು.... ವಿರೋಧಿಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ನೆಲಕಚ್ಚಬೇಕು.... ಒಂದೇ ಎರಡೇ.... ಅನೇಕವಿದೆ.... ಅನೇಕವಿದೆ.... ಅನೇಕವಿದೆ....

ಆಹಾ.... ಪ್ರಪಂಚ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ. ಭಾರತಾಂಬೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಹರ್ಷಚಿತ್ತದಿಂದಿದ್ದಾಳೆ...ನಮ್ಮೀ ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಕೊಠಡಿಯ ಚುಮುಚುಮು ಚಳಿ, ಸುಂದರ ಕಾವ್ಯದಂತಹ ದೆಹಲಿ ನಗರದ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯ, ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಉಲ್ಲಾಸ, ಸಂತೋಷ ಪುಟಿಯುತ್ತಿರುವ ಮನಸ್ಸು.... ಮೈಯನ್ನು ಹಿತವಾಗಿ ಮೀಟುತ್ತಿರುವ ತಂಗಾಳಿ... ರವಿರಾಜನ ಬಂಗಾರ ಬಣ್ಣದ ಕಿರಣಗಳು ಇಳೆಯನ್ನು ಮುತ್ತಿಕ್ಕಲು ನಾಮುಂದು ತಾ ಮುಂದು ಎಂದು ಧಾವಿಸುತ್ತಿವೆ. ನಿದಿರಾ ದೇವಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಕಟ್ಟುವ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಕನಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನಾವು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ತಲ್ಪದಿಂದ ಎದ್ದು ಪ್ರಾಥವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದೆವು.

ಇಷ್ಟದೈವಗಳನ್ನು ಮನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, ನೋಸಿಯಾ ದೇವಿಯ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ನಮಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು. ಎಂದಿನಂತೆ ನಮ್ಮ ಸರಳ ಉಡುಗೆಯನ್ನು ತೊಟ್ಟು ಅದಕ್ಕೊಂದು ಮೇಲಂಗಿಯನ್ನೂ ಹಾಕಿಕೊಂಡೆವು. ಗಡ್ಡ ನೀವಿಕೊಂಡು ಆಕಾಶನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಪೇಟವನ್ನು ಎಳೆದು ಕಟ್ಟುತ್ತಲೆ, ಅರ್ಧಾಂಗಿ ಶರಗುರುಣ ಕೌರ್ ತಂದಿಟ್ಟ ನಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವ ಸರಳ ಉಪಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ರಥಿಕ ರಥವನ್ನುಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅಂಗರಕ್ಷಕರೊಡನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ ರಥವನ್ನೇರಿ ಒಡ್ಡೋಲಗಕ್ಕಾಗಿ ಸಭಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸಿಂಹಾಸನಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಹಾರಿ, ಏರಿ ಕುಳಿತು ಸಭೆಯತ್ತ ನೋಟ ಹರಿಸುತ್ತೇವೇ..... ಏನಾಶ್ಚರ್ಯ....? ಇದೇನಾಶ್ಚರ್ಯ....! ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯ......! ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನ... ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನ. ಸಭೆ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದೆ. ಜಾಗವಿಲ್ಲದೆ ಸಭಿಕರು ಸಂದುಗೊಂದುಗಳಲ್ಲಿ ತಲೆತೂರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ನಮ್ಮ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿ ಮಹೋದಯರು ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ವಂದಿ ಮಾಗಧರಿದ್ದಾರೆ. ಮಂದಿ ಮಾಗಣೆಯವರಿದ್ದಾರೆ. ಭಟ್ಟಂಗಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ವಾಲಗದವರಿದ್ದಾರೆ. ತುತ್ತೂರಿಯವರೂ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಹಿರಿಯರು, ಕಿರಿಯರು, ಮಾಗಿದವರು, ಮಾಗಬೇಕಿರುವವರು, ಅನುಭವಿಗಳು, ಅರೆ ಅನುಭವಿಗಳು, ಅನನುಭವಿಗಳು.... ಆಹಾ... ಸಭೆಗೆ ಕಳೆಯೋ ಕಳೆ. ಇಂದು ನಮ್ಮ ಕನಸು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನನಸಾಯಿತು. ಸ್ವಭಾವತಃ ಕಡಿಮೆ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವ ನಮಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇಂದು ಬಾಯಿಕಟ್ಟಿಯೇ ಹೋಗಿದೆ. ಮಾತೇ ಹೊರಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನಾವಿಂದು ಮಾತಾಡಲೇ ಬೇಕಿದೆ. ಯಾರಲ್ಲೀ.......?

ಸ್ವಾಮಿ ಮಣಮಣ ಸಿಂಗರೇ...... ನಿಮ್ಮೀ ಪ್ರಚಂಡ ವಿಜಯಕ್ಕೆ ಮೊದಲಾಗಿ ಅಭಿನಂದನೆಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಿವೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಚಿವುಟಿಚಿವುಟಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಈಪರಿಯ ವಿಜಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಯ್ತು....?

ಭಾಗವತರೇ... ನಿಮ್ಮೀ ಅಭಿನಂದನೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ಮಹಾರಾಣಿ ನೋಸಿಯಾ ದೇವಿಯವರಿಗೆ, ಅವರ ಪುತ್ರ ಬಿಸಿರಕ್ತದ ತರುಣ ರಾಜಕುಮಾರ ಹಾರುಲ್ ಹಾಗೂ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಪಿಂಕಿದೇವಿಯವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕು..... ನಮ್ಮದೇನಿದೆ.... ನಾವು ನಿಮಿತ್ತ ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲವೂ ಆ ತಾಯಿಯ ದಯೆ... ಸ್ವಾಮೀ ಭಾಗವತರೆ ನಿಮ್ಮ ಕೊಂಕು ಬೇಡ ನಾವು ಗೆಲ್ಲುವ ನಂಬುಗೆ ನಮಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳ ರಣತಂತ್ರವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಿತು. ಅವರ ಮಾತು, ನಡೆಗಳೇ ನಮ್ಮ ಗೆಲುವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿಸಿತು.

ಸಾಮ್ರಾಟ ಸಿಂಗರೇ...... ಅತ್ಯಂತ ಸಭ್ಯ, ಸುಸಂಸ್ಕೃತ, ಸ್ವಚ್ಚ ನಡೆನುಡಿಯ, ಮೆದು ಮಾತಿನ ರಾಜಕಾರಣಿ ಎಂಬುದಾಗಿ ವಿರೋಧಿಗಳಿಂದಲೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ಮೆಚ್ಚುಗೆ. ಆದರೆ ಮಹಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಎದುರಾಳಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ದುರ್ಬಲ, ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಬರದವರು, ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ನಂ. 10, ಜನಪಥ ರಸ್ತೆಯತ್ತ ಮುಖಮಾಡುವವರು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಜರೆದರು. ಒಂದು ಹಂತದ ತನಕ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡ ತಾವುಗಳು ಕೊನೆಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಖಾರದ ತಿರುಗೇಟು ನೀಡಿದ್ದೀರಿ. ದುರ್ಬಲರೆಂದು ಹೇಳಿದವರು, ತಾವ್ಯಾಕೆ ದುರ್ಬಲವಾಗಿ ಹೋದೆವೆಂಬ ಕಾರಣ ಸಿಗದೆ ತಲೆಮೇಲೆ ಕೈಹೊತ್ತು ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಇದಕ್ಕೇನನ್ನುತ್ತೀರಿ ಸ್ವಾಮೀ....?

ಭಾಗವತರೇ.... ಇದಕ್ಕೆ ನಾವು ಅನ್ನಬೇಕಾದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಗಳೇ ಸೂಕ್ತವಾದ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಸಮರ್ಥ ಉತ್ತರ ಬೇರೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಗದ್ದರಿಸಿ ಮಾತನಾಡುವುದೇ ಸಬಲತೆಯೋ? ನೀವೇ ನೋಡಿದ್ದೀರಿ..... ಖಾತೆ ಹಂಚಿಕೆಯ ವೇಳೆ ಆ ದ್ರಾವಿಡ ಪಕ್ಷದವರ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಯಾತೆಗಳಿಗೆ ನಾವು ಬಗ್ಗಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಚುನಾವಣೆಗೆ ಮುನ್ನ ಆರು ಸ್ಥಾನ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಅಂದೆವು. ಜೆಡಿಎಸ್ ಆಗ ಮುಖ ತಿರುವಿತು. ಈಗ ಬೇಷರತ್ ಬೆಂಬಲ ಘೋಷಿಸಿ ಸಚಿವಗಿರಿ ನೀಡಿರೆಂದು ಗಿಂಜಿದರು. ನಾವು ಬಗ್ಗಿದೆವಾ? ಹೇಳಿ ಇದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವೇ....? 10, ಜನಪಥದತ್ತ ನೋಡಿದರೆ ಏನಾಯ್ತೀಗ, ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿದೇವತೆ ಇದ್ದಾರೆ....

ಆದರೂ.... ಸಿಂಗರೇ ವಿರೋಧಿ ಪಕ್ಷಗಳು ಪ್ರಚಾರದ ವೇಳೆ ಚುನಾವಣಾ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೇ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ.... ಅಗತ್ಯವಸ್ತುಗಳ ಬೆಲೆಗಳಂತೂ ರಾಕೆಟ್‌ಗಳಂತೆ ಮೇಲೆಮೇಲೆ ಹೋಗಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ತೇಲುತ್ತಿವೆ. ವಾರವಾರ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಹಣದುಬ್ಬರದ ದರ ಪಾತಾಳ ಕಂಡರೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಬೆಲೆಗಳ್ಯಾಕೆ ಕೆಳಮುಖ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ...? (ಕಳೆದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಈರುಳ್ಳಿ ಬೆಲೆ ದೆಹಲಿಯ ಬಿಜೆಪಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಉರುಳಿಸಿತ್ತು) ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಮಟ್ಟಹಾಕಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ.... ಇದರಂತೆ ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳಿವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳು ಮತದಾರರ ಮುಂದೆ ಎತ್ತದೇ ಇದ್ದುದೇ ನಿಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಯಿತೇ.....?

ಸ್ವಾಮಿ ಭಾಗವತರೇ..... ಈ ಕುರಿತು ನಮಗೂ ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ತಿಪುತಿಪು ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ನಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳು ಈ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಎತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕಡಿ, ಕೊಚ್ಚು, ದುರ್ಬಲ ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿದರು. ನಮ್ಮನ್ನು ಅಂದೊಮ್ಮೆ ಬೀಳಿಸಲು ಹೊರಟ ರಕಾಸ್ ಪಾರಟ್ ಎಂಬವರು ಮೂರನೇ ಲಂಗವೊಂದನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದರು ನೋಡಿ. ಅದನ್ನು ಕಂಡು ನಮಗೂ ಜುಂಜುಂ ಅಂದಿದ್ದೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ನಮ್ಮಯುವರಾಜರ ಕೈಲಿ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿಸಿ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಆಹ್ವಾನ ನೀಡಿದ್ದೆವು. ದಕ್ಷಿಣದ ಅಮ್ಮನನ್ನೂ, ಬಿಹಾರದ ಕುಮಾರರನ್ನೂ ಹೊಗಳಿಸಿದ್ದೆವು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ ನೋಡಿ.... ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಎಲ್ಲಿ ಕುಸಿಯುತ್ತದೋ ಎಂದು ಬೆದರಿದ ಕೆಲವು ಮಿತ್ರ(ದ್ರೋಹಿಗಳು)ರು ಅತ್ತ ತೃತೀಯ ಲಂಗದತ್ತಲೂ ಒಂದು ಕಣ್ಣಟ್ಟು ನಾಲ್ಕನೆ ಲಂಗ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದರು. ಮತದಾರ ಸರಿಯಾಗಿ ಚಳ್ಳೆಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಿಸಿದ. ಹೊಸಹೊಸ ಲಂಗದತ್ತ ಮನಸ್ಸು ಹರಿಬಿಟ್ಟವರೆಲ್ಲ, ಇದ್ದ ಲಂಗವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬೆತ್ತಲಾದರು...ಚಾತುರ್ಯ ಮೆರೆದವರು ರಾಜರಾದರು!

ಪ್ರಧಾನಿಗಳೇ.... ಕಳೆದ ಬಾರಿಗಿಂತಲೂ ಈ ಸರ್ತಿ ತಾವು ಹೆಚ್ಚು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ ಸೆರಗಿನಲ್ಲಿ ಕೆಂಡವಿದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ತಮಮಾ ಬಾನರ್ಜಿ ಎಂಬ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ ನಾರಿ ತಮ್ಮ ಹಠಿಸಾಧಿಸುವಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು. ದ್ರಾವಿಡ ಪಕ್ಷದವರು ತಮ್ಮ ನೆಲ, 'ಜಲ' ಭಾಷೆ ಅಂದಾಗ ಪಕ್ಷಬೇಧ ಮರೆತು ಕ್ರಾವ್... ಕ್ರಾವ್... ಕ್ರಾವ್... ಅನ್ನುವವರು. ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಂಡು... ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಈ ವಿಶಾಲ ಭರತಖಂಡವನ್ನು ಆಳಬೇ.....

ಹೋಯ್ ಭಾಗವತರೇ... ಅಧಿಕಪ್ರಸಂಗ ಸಾಕು... ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದವರಿಗೆ ಮುಂದೆ ದೇಶವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮುನ್ನಡೆಸಬೇಕೆಂಬುದು ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ.... ಕಳೆದ ಬಾರಿಯ ಅಂತ ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡದೆಯೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಭಾಳಿಸಲಿಲ್ಲವೇ.....? ಸಂಪುಟದಲ್ಲಿ ಅತಿರಥಮಹಾರಥ ಮಂತ್ರಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಅಧಿನಾಯಕಿ ಇದ್ದಾರೆ.... ನಾವು ಹೆಚ್ಚೇನು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ ಎದುರಿಸಬೇಕಿದ್ದರೆ ಸೂಟ್ಕೇಸ್‌ಗಳಿವೆ. ಆಧುನಿಕ ಚಿಂತನೆಗೆ ಯುವರಾಜ ಹಾರುಲರು ಜತೆಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.... ಇದೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕು ನಮ್ಮಬಳಿ ಅಗಾಧವಾದ ಅನುವಭವಿದೆ.... ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವಿದೆ.... ಎಲ್ಲವೂ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ನಿಮ್ಮ ದೃಢವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು ಸಾಮ್ರಾಟರೇ.... ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣಿರಿ.... ಮತಬ್ಯಾಂಕಿನ ಮೇಲೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಹೆಚ್ಚು ಹೋಗದಿರಲಿ. ಯಾವಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಪಂಗಡವಿರಲೀ.... ಬಡವರೆಲ್ಲ ಬಡವರೇ... ಹಸಿವು ಕಷ್ಟಗಳೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ.... ಅದರಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಜಾತಿ, ಕೀಳ್ಜಾತಿ, ಆ ಧರ್ಮ, ಈ ಧರ್ಮ ಎಂಬ ಭೇದಭಾವವಿಲ್ಲ... ಜಾತ್ಯತೀತರೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರಭಸದಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಜಾತಿ-ಧರ್ಮವನ್ನು ಓಲೈಸಿದಿರೋ..., ತಾವು ಜಾತ್ಯತೀತ ಕೋಮುವಾದಿಗಳಾಗುತ್ತೀರಿ. ಪಕ್ಷಪಾತವಿಲ್ಲದ ಆಡಳಿತನೀಡಿ, ಮತಗಳು ನಿಮ್ಮತ್ತ ಹರಿದುಬರುತ್ತವೆ.

ಆ ಭಾರತಾಂಬೆ ಸರ್ವರಿಗೂ ಒಳಿತಾಗುವಂತ ಆಡಳಿತವನ್ನು ನಿಮ್ಮಿಂದ ನೀಡಿಸಲೀ... ಸರ್ವೇಜನ ಸುಖಿನೋಭವಂತು...

ಮಂಗಳಂ......!

ದಯವಿಟ್ಟು ನಮ್ಗೊಂದು ಚೆಂದದ ಹೆಸರು ಸೂಚಿಸಿ

ಯಾಕೋ ಕೆಲ್ಸ ಬೋರ್ ಹೊಡಿತಾ ಇದೆ. ಹೋಂ ಸಿಕ್ ಜೋರಾಗಿದೆ. ಏನ್ ಮಾಡೋಕು ತೋಚುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆರ್ಥಿಕ ಹಿಂಸರಿತದ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸ ಬಿಡ್ಬೇಡ ಎಂಬುದೇ ಎಲ್ಲರ ಸಲಹೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ನುಂಗಲು ಆಗದೆ ಉಗಿಯಲು ಆಗದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೀ......

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಚುನಾವಣಾ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡೋಣವೇ ಅಂತ. ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಭುವನ್ ಬೇರೆ 'ಈರ್ ಓಟುಗುಂತ್ಲೆಯೇ' (ಓಟಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿ) ಅಂತ ನನ್ನನ್ನು ಕೆಣುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಓಟಿಗೆ ನಿಲ್ಲಲು ಆಗದಿದ್ದರೂ, ವಿವಿಧ ಪಕ್ಷಗಳು ನಡೆಸುವ ಸಮಾವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಕಾಯಕ ಮಾಡೋಣವೇ ಅಂತನ್ನಿಸಿದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಇಂತಹ ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳಿಗೆ ಜನಪೂರೈಸುವ 'ಸೇವೆ' ಮಾಡಿ ಒಂದು ತಲೆಗೆ ಇಷ್ಟು ಅಂತ ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿದರೂ ಆಗಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಧಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ದೊಡ್ಡವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಇದು ಲಾಭದಾಯಕವೇ. ಅದಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲಾ ಪಕ್ಷದವರೂ ಒಂದೊಂದು ಓಟಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ಕೆಂಪು ನೋಟು, ಮೂಗುತ್ತಿ, ಸೀರೆ, ಕಿವಿಯೋಲೆ(ಒಂದು ಕಿವಿಗೆ) ಎಲ್ಲಾ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ರಂಗುರಂಗಿನ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳುವಾಗಲಂತೂ 'ಹೋಗೇ ಬಿಡ್ಬೇಕತ್ತ' ಎಂಬ ತುಡಿತ ಜೋರಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ, ಈಗ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು, ನಾವೆಲ್ಲ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಸೇರಿ ಹೊಸ ಬಿಸ್ನೆಸ್ ಶುರು ಮಾಡೋ ಐಡಿಯಾ ಹಾಕ್ಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ವರುಣ್ ಗಾಂಧಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದರೋ? ದೇವರಂತೆ ಉದ್ಭವವಾಗಿ ಎಂತಾ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.(ಅವರು ಇದನ್ನು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಇಲ್ಲ ಅಂದರೂ ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ) ನಮಗೊಂದು ಐನಾತಿ ಐಡಿಯಾಕ್ಕೆ ತಳಪಾಯ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೀಗ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಪ್ರಾತ:ಕಾಲ ಸ್ಮರಣೀಯರು. ಯಾಕಂತೀರಾ? ಕೇಳುವಂತವರಾಗಿ.....

ವರುಣ್ ಗಾಂಧಿ ಹಿಂದೂಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತನಾಡುವವರ ಕೈ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತೇನೆ ಅಂದರಂತೆ. ಶುರವಿಗೆ ನಂಗೂ ಇದೆಂತಾ ಹೇಳಿಕೆ ಅಂತ ಕಿರಿಕಿರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಅವರು ಪಿಲಿಭಿತ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿ ಒಂದು ವಾರದ ಬಳಿಕ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಪ್ರಕರ ಹೊಳಪು ಕಂಡ ಈ ಹೇಳಿಕೆ, ಫಳಫಳನೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹೋಗಿ, ಚುನಾವಣೆಗೆ ನಿಂತಿರುವ ಅವರೀಗ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಿದೆ.

ಈ ಹುಡುಗು ಮುಂಡೇದು, ಏನೋ ಮಾತಾಡಿದೆ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಇಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಕಾಲ್ಬುಡದಲ್ಲೇ ಇನ್ನೊಬ್ಬರೂ ಕತ್ತರಿಸಲು ಮುಂದಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಇದೇಕೆ ಹೀಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಅದೂ ಹಿರಿಯ ರಾಜಕಾರಣಿ, ಮಾಜಿ ಸಚಿವ ಕಾಗೋಡು ತಿಮ್ಮಪ್ಪ ಅವರು ಹಿಂದುತ್ವ ಪ್ರತಿಪಾದಿಗಳ ಕೈ ಕತ್ತರಿಸುವ ಮಾತನ್ನಾಡಿದರು. ತಗೊಳ್ಳೀ.. ಮಾರನೆ ದಿನವೇ ಹೊನ್ನಾಳಿ ಶಾಸಕ ರೇಣುಕಾಚಾರ್ಯ ಹಿಂದೂ ವಿರೋಧಿಗಳ ತಲೆಯನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಅವರ ಕಾಲು ಕತ್ತರಿಸವುದಾಗಿ ಇನ್ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದಾರಂತೆ, ಮಿತ್ರ ತ್ರಾಸಿ ಹೇಳ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಶಾಸಕ ಸಿ.ಟಿ. ರವಿ ಅವರಂತೂ, ಹಿಂದುತ್ವದ ಪ್ರತಿಪಾದಕರ ಕೈಕತ್ತರಿಸಲು ಅವರು ಮುಂದಾಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಅವರ ತಿಥಿ ಮಾಡಿಬಿಡ್ತೇವೆ ಎಂದು ಸಾರಿದರು.

ಈ ಕತ್ತರಿಸುವ ಸೋಂಕು ಆಂಧ್ರಕ್ಕೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರದೇಶ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡಿ.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ವಿರುದ್ಧ ಬೆರಳೆತ್ತಿದವರ ಕೈ ಕತ್ತರಿಸುವುದಾಗಿ ಧಿಗಿಣ ಹೊಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ರೈಲ್ವೇ ಸಚಿವ ಲಾಲೂ ಪ್ರಸಾದ್ ಯಾದವ್ ವರುಣ್ ಮೇಲೆ ರೋಲರ್ ಹರಿಸಿ ಪುಡಿಗಟ್ಟವುದಾಗಿ ತೊಡೆ ತಟ್ಟಿದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕತ್ತರಿಸುವ, ಕೊಚ್ಚುವ, ಈ ಮೂಲಕ ಚುಚ್ಚುವ ಸುದ್ದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾಡಿಗೆ ನಾಡೇ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಮಾಜಿ ಡಿಸಿಎಮ್ಮು, ಸಿದ್ರಾಮಣ್ಣ ನಾನು ಹಿಂದುತ್ವ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತೇನೆ, ಬನ್ನಿ ನನ್ನ ತಲೆ ಕತ್ತರಿಸಿ ಎಂಬುದಾಗಿ (ತಲೆ 'ದಂಡ'ದ)ಆಹ್ವಾನ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ...ಇವಿಷ್ಟು ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸು, ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸು, ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾಗು- ಮುಂತಾದ ಸುದ್ದಿಗಳಾದರೆ, 'ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್' ಕಣ್ಣಿಗೆ-ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳದಿರುವ ಇನ್ನೆಷ್ಟು 'ಕತ್ತರಿಸು' ಭರವಸೆಗಳು ಈ ಅಖಂಡ ಭರತ ಖಂಡದಲ್ಲಿ ಹೊರಬಿದ್ದಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ನೀವೇ ಹೇಳಿ?
ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲು, ಆಳಲು ಹೊರಟಿರುವ ಜನನಾಯಕರು ಪಕ್ಷಬೇಧ ಮರೆತು ಕತ್ತರಿಸಲು ಹೊರಟಿರುವಾಗ; ಈ 'ಕತ್ತರಿಸುವುದರಲ್ಲೂ' ಏನೋ ಇದೆ ಎಂದು ನಮಗನಿಸದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. (ಆಗೋದೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೇದಕ್ಕಂತೆ, ಬಲ್ಲವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ) ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಎಂದಿನ 'ಟೀ ಅಧಿವೇಶನ'ದಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಚರ್ಚಿಸಿಯೇ ಚರ್ಚಿಸಿದೆವು. ಛಕ್ಕನೆ ಹೊಳೆದಿದೆ ನೋಡಿ ಐಡಿಯಾ!

ಹೇಗಿದ್ದರೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಪಕ್ಷ; ಆಯ್ತು ದೊರೆಯೇ... ನೀವು ಹೇಳಿದಂಗೆ ಇರಲಿ, ಚೌಚೌ ಪಕ್ಷ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ ತಾನೆ? ಹೀಗಿರುವಾಗ,ಚುನಾವಣೆಗೆ ಮುನ್ನ ನೀಡಿದ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಅದವರ ಕರ್ತವ್ಯ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲ ಕತ್ತರಿಸುವುದು ಖಂಡಿತ. ಇದು ಲಾಜಿಕ್ಕು. ಆಗ ಒಮ್ಮೆಗೆ ಕತ್ತಿ, ಮಚ್ಚುಗಳಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಬರಬಹುದು. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು 'ಕತ್ತಿ/ಮಚ್ಚು ಅಥವಾ ದೊಡ್ಡ ಕತ್ತರಿ' ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಹೊಸ ಉದ್ಯಮ ಆರಂಭಿಸುವ ಕುರಿತು ಗಂಭೀರ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಇದೀಗಾಗಲೇ ಆರ್ ಆಂಡ್ ಡಿ ಕಾರ್ಯ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಕೈ, ಕಾಲು, ತಲೆ ಇಲ್ಲವೇ ಸೊಂಟ ಯಾವುದನ್ನೂ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಕತ್ತರಿಸಲು ಅನುಕೂಲವಾದ ಹತ್ಯಾರುಗಳ ಪ್ರೊಡಕ್ಷನ್‌ಗೆ ನಾವು ಇಳಿಯಲಿದ್ದೇವೆ. ಯಾವ ಪಕ್ಷದವರು ಯಾವುದರಲ್ಲಿ, (ಅಂದರೆ ಕತ್ತಿಯಲ್ಲೋ, ಇಲ್ಲ ಮಚ್ಚಿನಲ್ಲೋ) ಹೆಚ್ಚು ಕತ್ತರಿಸಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ರಹಸ್ಯ ಸರ್ವೇಕ್ಷಣೆಯೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.

ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಟು ವರುಣ್, ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಟು ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್(ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಇಷ್ಟು ದೊಟ್ಟ ಮಟ್ಟದ ಆಲೋಚನೆಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಎಲ್ಲಿರುತ್ತಿತ್ತು), ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಟು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾಂತಂತ್ರ್ಯ(ಸಂವಿಧಾನದ ವಿಧಿ 19(1)(ಎ)). ನಾವು ರಾಷ್ಟ್ರವ್ಯಾಪಿ 'ಕತ್ತಿ/ಮಚ್ಚು ಅಥವಾ ದೊಡ್ಡ ಕತ್ತರಿ' ಪೂರೈಸುವಂತಹ ಬಿಸ್ನೆಸ್ಸನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಊರಿನಿಂದಲೇ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇದೀಗಾಗಲೇ ಒಂದಷ್ಟು ಎಂಬಿಎ ಆಗಿರುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್‌ಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಕತ್ತಿ ತಯಾರಿಕಾ ವಿಶೇಷ ಯಂತ್ರ ಜಪಾನಿಂದ ಬರಲಿದೆ. ವಿಶೇಷ ತಜ್ಞರೂ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಯಂತ್ರದೊಟ್ಟಿಗೆ ಆಗಮಿಸಲಿದ್ದಾರೆ. ಲೇಡಿ ಸಿಇಓ, ಎಚ್ಆರ್ ನೇಮಕವಾಗಿ ಸ್ಕ್ರೂಟಿನಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲವೇ ಹುದ್ದೆಗಳು ಬಾಕಿ ಇವೆ. ಸ್ಥಳೀಯರಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ. ಆಸಕ್ತರು (ಕತ್ತರಿಸುವ ಅನುಭವ ಇದ್ದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ) ಸಿ.ವಿ. ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಮಾಡಬಹುದು. ನಮಗೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಎಕ್ಸ್‌ಪೋರ್ಟ್ ಆಲೋಚನೆಯೂ ಇದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಥೆಗೊಂದು ಚೆಂದದ ಹೆಸರು ಸೂಚಿಸಿ. ಹೆಸರಲ್ಲಿ ವರುಣ್, ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಶಬ್ದಗಳಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಋಣತೀರೀತು.

ಈ ನಮ್ಮ ವೆಂಚರ್‌ಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸಂಬಳದಿಂದಲೇ ಬಂಡವಾಳ ತೊಡಗಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಸೋ, ಸ್ಯಾಲರಿ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಆಗಿದ್ಯೇ ಅಂತಾ ನೆಟ್ ಬ್ಯಾಂಕಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಚೆಕ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೆವು. ಕಾಕತಾಳಿಯವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೂ ಕತ್ತರಿಸುವ ಸುದ್ದಿ. ಕತ್ತರಿಸುವ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ವೇತನ ಜಮಾ ಮಾಡ್ತಿದ್ದರೋ? ವೃತ್ತಿ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್!

ಅವ್ವಾ..... ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೇ ಹೋಗಿ

ನನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ತಿಳಿದಂದಿನಿಂದ (ಅಥವಾ ಅವನಿಗೆ ಗಡ್ಡಮೀಸೆ ಮೂಡಿದಂದಿನಿಂದ) ಅವನ ಗಡ್ಡವಿಲ್ಲದ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆತನ ವಿವಾಹದ ದಿನ, ಹೇಮಣ್ಣ ಮದುವೆಗೆ ಗಡ್ಡ ತೆಗೆಯಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಊರಿನಲ್ಲಿಡೀ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಚರ್ಚೆಯ ವಸ್ತುವಾಗಿತ್ತು. ಅಂಥ ಅಣ್ಣ ತಲೆ, ಗಡ್ಡ ಬೋಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಒದ್ದೆ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಿಳಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನನ್ನು ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಅವನ ಮೂರರ ಹರೆಯದ ಮಗ ಕಿಟಾರನೆ ಕಿರುಚಿಕಿರುಚಿ ಅತ್ತ. ನಾವೂ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮಗಾರಿಗೂ ಪರಸ್ಪರರ ಮುಖ ನೋಡುವುದು ಬೇಡ ಎಂಬಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ, ನಾವೆಲ್ಲ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರು ಒಟ್ಟು ಸೇರಿದೆವೆಂದಾದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ನಗು, ಹರ್ಷ ಆನಂದ ಸಂಭ್ರಮ, ಮಕ್ಕಳ ಆಟ....
****

ನಾವೆಲ್ಲ ಯಾವ ಅವ್ವನ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಕುಳಿತು ಈ ಸಂಭ್ರಮ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೆವೋ ಆ ಅವ್ವನೇ ಇಲ್ಲ. ಅವ್ವನ ಕೋಣೆ ಖಾಲಿ. 19 ಗಂಟೆಗಳ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ಫೆಬ್ರವರಿ ಒಂದರಂದು ಮನೆ ತಲುಪಿದಾಗ ನಂಗೆ ನೋಡಲು ಉಳಿದಿದ್ದದ್ದು ಅವರು ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಂಚದ ಮೇಲಿದ್ದ ಸುರಳಿ ಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಸಿಗೆ ಮಾತ್ರ.

ದೂರದೂರದಿಂದ ನಾವೆಲ್ಲ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲೇರುತ್ತಲೇ ಅವ್ವಾ ಅಂದಾಗ, ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಓಡೋಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅವ್ವ ಎಲ್ಲಿ...? ಇಲ್ಲ. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಜೀಪು ಸದ್ದು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆ, 'ಬಂದ್ಲು, ಬಂದ್ಲು' ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅಕ್ಕ, ಅತ್ತಿಗೆ, ಅಕ್ಕಂದಿರ ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲರೂ ಓಡಿಬಂದರು. ಯಾರು ಬಂದು ಎದುರುಗೊಂಡರೂ ಅವ್ವ ಬಂದಂತಾಗುತ್ತದಾ? ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ ಅಮಾಯಕ ನಗು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾ ನೆಟ್ಟಗೆ ನಡೆಯಲಾಗದಿದ್ದರೂ ಓಡಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಕೈಲಿದ್ದ ಬ್ಯಾಗು ಇಸಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವ್ವ, ಇನ್ನೆಂದು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಾರರು ಎಂಬ ಕಟು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಲಿಯಂತೆ ಘರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ ಇಲಿಯಂತಾಗಿದ್ದರು. ಪೋರ್ಟಿಕೋದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅವರು ನನ್ನ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಎದ್ದು ಬಂದರು. ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿಯಬೇಕೋ, ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ಈಗ ಬಂದ್ಯಾ ಚಾಮೀ.... ನಿನ್ನವ್ವ..... ಅಷ್ಟೆ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು. ಬಾಯಿಗೆ ಅಂಗವಸ್ತ್ರ ಅಡ್ಡಹಿಡಿದ ಅಪ್ಪ ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಬಿಕ್ಕಿಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಪ್ಪನೂ ಅಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ನಂಗಾಗಲೇ ಗೊತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ ತಬ್ಬಿ ಒಳಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ, ಅತ್ತಿಗೆ ನೀರು ತಂದು ಕೊಟ್ಟರು.

ಅಭ್ಯಾಸ ಬಲದಂತೆ ಅವ್ವನ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋದೆ. ನಡು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವ್ವನ ಸಂಕೇತವೆಂಬಂತೆ ಕಾಲುದೀಪ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಇಲ್ಲೇ ಅವ್ವ ಮಲಗಿದ್ದರು, ಅಕ್ಕ ಹೇಳಿದಳು. ಏನು ಮಾಡಲೀ... ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲೇ, ಏಳಲೇ, ಮಲಗಲೇ.... ಒಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಾಮೂಲಿಯಾದರೆ ಮನೆ ತಲುಪುತ್ತಲೇ ಪ್ರಯಾಣದ ಸುಸ್ತು, ಬಳಲಿಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬ್ಯಾಗುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅವ್ವನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದು, ಮನೆಯಿಡೀ ಸುತ್ತು ಹಾಕಿ ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮುಖ ತೊಳೆದು ಬರುತ್ತಲೇ 'ಕೂಸು ಬರುತ್ತಾಳೆ'(ನಾನು ಎಷ್ಟುದೊಡ್ಡ ಎಮ್ಮೆಯಾಗಿದ್ದರೂ) ಎಂದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾಡಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಅವರು ರೆಡಿ ಮಾಡಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇವುಗಳಿಗಾಗೇ ಕಾದಿರುವಂತಿರುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ತಿನ್ನಲೇ ಬಂದವಳಂತೆ ಕಬಳಿಸಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈ ಸರ್ತಿ ಹಾಗನ್ನಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ. ನನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲು ರೈಲುನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ ತ್ರಾಸಿ ಮತ್ತು ಪಾಟೀಲ್ ತೆಗೆಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದು ಲೀಟರ್ ನೀರು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲೋಟ ಕಾಫಿ ಖರೀದಿಸಿ ಕುಡಿದಿದ್ದೆ, ಅಷ್ಟೆ. ಆದರೂ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನೂ ತಿನ್ನೋದೆ ಬೇಡ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ನೋವಾಗದಂತೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಅಣ್ಣ-ಅತ್ತಿಗೆ, ಅಕ್ಕನವರು ಶತಾಯ-ಗತಾಯ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನೇನು ಚಿಕ್ಕಹುಡುಗಿಯಲ್ಲ. ಆದರೂ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯವಳು ಮತ್ತು 'ನೆಲೆ' ಇಲ್ಲದವಳು. ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಕಂಡವರು.

****
ನಾನು ಮನೆತಲುಪಿದ ಮರುದಿನ ಮೂರನೆಯ ಶುದ್ಧ. ಬೂದಿ ಒಪ್ಪ ಮಾಡಲು ನಮ್ಮ (ಅಪ್ಪನ)ಕುಟುಂಬಿಕರು ಸೋದರ ಮಾವಂದಿರು, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ದೊಡ್ಡಮ್ಮಂದಿರ ಪೈಕಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ನಾನೂ ಅವ್ವನ ಹೊಸ ಜಾಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದೆ. ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟ, ಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದ್ದ, ಮನೆಯ ಯಜಮಾನಿಯಾಗಿದ್ದ, ಅಪ್ಪನ ರೌದ್ರಾವತಾರದ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ, ಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಜೋಪಾನ ಮಾಡಿ, ಊರಿಗೇ ಅವ್ವನಾಗಿ ಮೆರೆದು, ಹತ್ತಿರಹತ್ತಿರ ಎಂಟು ದಶಕಗಳ ತುಂಬು ಜೀವನ ಕಂಡ ಅವ್ವ, ಇಷ್ಟಗಲದಲ್ಲಿ ಬೂದಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅವ್ವನಿಗೆ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ತೊಟ್ಟು ನೀರುಕೊಡುವ ಅದೃಷ್ಟ ನಂಗಿರಲಿಲ್ಲ. 'ಪರಿಹಾರ' ಎಂಬಂತೆ ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಾಲು-ತುಪ್ಪ ಹಾಕಿಸಿದರು. ಹಾಲುಣಿಸಿದ ಅವ್ವನಿಗೆ ಅಷ್ಟೆ ಮಾಡಲು ನಂಗೆ ಧಕ್ಕಿದ್ದು! "ನಾರಾಯಣ ಅನ್ನು, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೇ ಹೋಗಿ ಅನ್ನು..." ಯಾರೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. (ಉಳಿದಂತೆ ಆದರೆ, ಸ್ವರ್ಗ ನರಕವನ್ನು ಯಾರು ಕಂಡಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬ ವಾದಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೆನೋ ಏನೋ) ನಾನೆಲ್ಲಿ ಕುಸಿಯುತ್ತೇನೋ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ನನ್ನಿಬ್ಬರು ಅಕ್ಕಂದಿರು ಕಾವಲು ಕಾಯುವಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದರು. (ಧೈರ್ಯವಾಗಿರು... ಅಳಬೇಡ, ಅಳಬಾರದು. ನೀನು ಅತ್ತರೆ ಅಮ್ಮನ ಆತ್ಮ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತದೆ. ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಬಾ...) ಗೆಳತಿ ನಯನ ಹೇಳಿದ ಸಮಾಧಾನದ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಳಬಾರದು, ಕಣ್ಣೀರು ನೆಲಕ್ಕೆ ಉರುಳಬಾರದು ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು ಒಬ್ಬ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ. ಕಣ್ಣಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದಂತೆ ಸುರಿಯುತ್ತದ್ದ ಹನಿಗಳು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವೋ, ತೋಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಜಾರಿದವೋ, ಇಲ್ಲ ತೊಟ್ಟಿದ್ದ ಉಡುಪಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದವೋ ಗಮನಿಸುವ ವ್ಯವಧಾನ ಯಾರಿಗಿತ್ತು?

ಎಲ್ಲ ಶುದ್ಧವಾಗಬೇಕು. ಯಾರು ಮನೆಗೆ ಹತ್ತಬೇಡಿ. ಪುಣ್ಯಾರ್ಚನೆಯಾಗಬೇಕು. 'ತಿಳಿದವರು' ಆದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಛೇ, ಇಷ್ಟು ದಿನಒಟ್ಟಿಗೆ ಇದ್ದ ಅಮ್ಮನ ಕೆಲಸವೂ ಅಶುದ್ಧವೇ? ಮನದೊಳಗೆ ಹೇಳಲಾಗದ, ಕೇಳಲಾಗದ, ಗೊಂದಲ, ತಳಮಳ. ಸ್ಪ್ರಿಂಕ್ಲರ್ ಜೆಟ್ಟಿಗೆ ಅಣ್ಣ ಪೈಪ್ ಸಿಕ್ಕಿಸಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರಂತೆ ನಾನು ಪೈಪಿನಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ತಣ್ಣೀರಿಗೆ ತಲೆ ಒಡ್ಡಿದೆ. ನೀವು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಈ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಅತ್ತೆಯೊಬ್ಬರು ಸೂಚಿಸಿದರು. ಯಾರು ಏನೇ ಹೇಳಿದರೂ ಯಂತ್ರದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವ್ವ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ತಣ್ಣೀರು ಮೀಯಬೇಡ, ಶೀತವಾಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನತ್ತಿದ್ದರು. ಅವ್ವನಿಗಾಗಿ ತಣ್ಣೀರು ಮೀಯಲೇ ಬೇಕು, ಇದು ನನ್ನ ಹಠ. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ 'ನಾರಾಯಣ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೇ ಹೋಗಿ' ಶಬ್ದಗಳು ಮನದೊಳಗೆ ರಿಪೀಟ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದವು.
******
ಅಂಗಳದ ತುಂಬ ಶಾಮಿಯಾನ. ಮನೆಯೊಳಗೆ, ಜಗಲಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಿಂದ ಮಾರ್ಗದ ತನಕ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರು, ನೆರೆಹೊರೆಯವರು, ಗೊತ್ತಿದ್ದವರು, ಇಲ್ಲದವರು ಜನವೋಜನ. ಭಾವಂದಿರು, ಮಾವಂದಿರು, ಇತರರು ಸುಧಾರಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಅತ್ತಿತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಂಗಳದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬಂದವರೆಲ್ಲ, ಅವಳೆಲ್ಲಿ, ಕೊನೆಯವಳು ಎನ್ನುತ್ತಾ ನನ್ನನ್ನು ಸಂತೈಸಲು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಂದು ಹನ್ನೊಂದು. ದುಖದ ಜತೆಗೆ ಜ್ವರ, ಕೆಮ್ಮು ನೆಗಡಿ, ತಲೆನೋವು ಸೇರಿತ್ತು. ತಲೆಎತ್ತಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾರನ್ನೂ ನೋಡೋದು ಬೇಡ, ಮಾತಾಡೋದು ಬೇಡ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಾ? ಮಾತಿಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ದುಃಖ ಉಮ್ಮಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಕ್ಕನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಸೇವೆಗೆ ಟೊಂಕ ಕಟ್ಟಿ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಜನ ಗಿಜಿಗಿಜಿ, ಓಡಾಟ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು, ಹಾಗಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಎಂಬ ಚರ್ಚೆ, ಇದಾದ ಮೇಲೆ ಅದು, ಅದಾದಮೇಲೆ ಇದು ಎಂಬ ಸಮಜಾಯಿಷಿ, ವಾದ್ಯ-ಬ್ಯಾಂಡು.... ಇವೆಲ್ಲ ಇದ್ದರೂ ನಂಗ್ಯಾಕೋ ಅವ್ವನಿಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮೊದಲ (ಅವರದ್ದೇ)ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಖಾಲಿಖಾಲಿ... ಈ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ನಾಲ್ಕು ಮದುವೆಗಳು, ಗೃಹ ಪ್ರವೇಶ, ಸೀಮಂತಗಳು, ಪೂಜೆ. ಭೂತದ ಹರಿಕೆ, ಕೋಲ, ಮಗುವಿನ ನಾಮಕರಣ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೂ ಅವ್ವನ ನೇತೃತ್ವ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಅವ್ವ.

ನಾವು ನಾಲ್ಕು ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತು ಒಂದು ಗಂಡು- ಹೀಗೆ ಐದುಮಕ್ಕಳು. ಏಕೈಕ ಪುತ್ರನೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಣ್ಣನ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆ ಅದೆಂಥಾ ಪ್ರೀತಿ- ಅಕ್ಕರೆ ಅಂದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಯಾವಪದ ಬಳಸಿದರೂ ಸಮವಾಗದು. ಅವನಿಗೆ ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಕಡಿಯೋ ಮಗನೆಂದು ನಾವು ಛೇಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ, ಆ ಕುಂಬಳ ಕಾಯಿ ಕಡಿವ, ಮನೆಯೆ ಮೆಟ್ಟಿಲಿನೆದುರು ಮೊಣಕಾಲೂರಿ ಕೂದಲು ತೆಗೆಸುವ, ಒಂಟಿಕಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಘಳಿಗೆಗಳು..... ಅಬ್ಬಾ ಅದೆಷ್ಟು ಕ್ರೂರ!

ಅವ್ವನ ಹೆಸರಲ್ಲೇ ಅವರಿಗಿಷ್ಟದ ಅಡುಗೆ ಸುಮಾರು ಸಾವಿರ ಮಂದಿಗೆ ಸಿದ್ದವಾಗಿತ್ತು. ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಅವರ ಸಮಾಧಿಯ ಬಳಿಗೊಯ್ದು ಬಡಿಸಿದೆವು. ಈ ತಿಂಡಿ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಗೆರಟೆ(ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಚಿಪ್ಪು)ಯಲ್ಲಿಡಬೇಕಂತೆ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ(ಬಯ್ಗುಳಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ), ಕದ್ದು ಮುಚ್ಚಿ, ಹೊಟ್ಟೆಬಾಯಿ ಕಟ್ಟಿ ಮನೆತುಂಬ ಪಾತ್ರೆ ಪಗಡಿಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಸಿದ್ದ ಅವ್ವನಿಗೆ ಗೆರಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಡಿಸುವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು? ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಡಾಗ, ಆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಈ ಪದ್ದತಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಬೇಕನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ಪಾಸಕ್ಕೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಅಣ್ಣನ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಕೊನೆಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸಂದಿಸುವಾಗ ತಂಗಿಯನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊ ಎಂಬ ಸಲಹೆ ಬಂತು. ತಲೆಮೇಲೆ ಕೈ ಇರಿಸಿ, ಮೊಣಕಾಲೂರಿ, ಅವ್ವಾ..... ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೇ ಹೋಗಿರೆಂಬ ಮೊರೆ ಇರಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿರೋಣ ಏಳುವುದೇ ಬೇಡ ಎಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಯಾರೋ ರಟ್ಟೆಹಿಡಿದು ಎತ್ತಿದರು. ಸ್ವರ್ಗ ನರಕ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಉಸಿರು ನಿಂತಮೇಲೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದೀರೆಂದು ತಿಳಿದೂ ಇಲ್ಲ. ಅವ್ವಾ... ನೀವೆಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ, ಎಲ್ಲೇ ಇರಿ, ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ, ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಇರಿ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ನಾನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬಲ್ಲೆ. ಮತ್ತು ಅನುದಿನವೂ ನಾನೀಗ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

****

ಮರೆಯಲಾಗದ್ದು: 2007ರ ಜುಲೈ 30ರಂದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿತ್ತು. 'ಸೀರಿಯಸ್' ಎಂಬುದಾಗಿ ಅಣ್ಣನ ಫೋನ್ ಬಂದಾಗ ಏನುಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಕುಸಿದಿದ್ದೆ. ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ನಂಗೆ ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ಚಾಚಿದ್ದರು. ಬಳಿಕ ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡರು ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ನಾನೂ ಇಲ್ಲಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆನಾದರೂ ತಕ್ಷಣ ಊರಿಗೆ ತೆರಳಿದ್ದೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವರ ಬೇಕುಬೇಡಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸುಮಾರು 14 ದಿನಗಳಕಾಲ ಅವರೊಂದಿಗಿದ್ದೆ. ರಜೆಯ ಬರಗಾಲದ ಕಚೇರಿ ನಮ್ಮದು. ಅಂತಹ ಕೆಲಸದೊತ್ತಡದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಸೌಮ್ಯ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಐಆರ್‌ಎ ಬೆನ್ನಿ ನಂಗೆ ಅಮ್ಮನೊಡನಿರಲು ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದರು. ಆ ಹದಿನೆಂಟು ದಿನಗಳು ಮಾತ್ರ ನಾನು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚುಕಾಲವಿದ್ದದ್ದು.

ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ 15ದಿನವೆಂದು ವೈದ್ಯರು ಗಡುವು ನೀಡಿದ್ದರು. ಆ ಗಡು ದಾಟಿತು. ಅವರು ಬದುಕುಳಿದರೂ ನೀವು ಅವರ ಸರಾಗ ಉಸಿರಾಟಕ್ಕೆ ದಿನನಿತ್ಯ ಆಕ್ಸಿಜನ್ ನೀಡಬೇಕು, ಆಕ್ಸಿಜನ್ ಡಬ್ಬ ಖರೀದಿಸಿ ಎಂದಿದ್ದರು ವೈದ್ಯರು. ಆದರೆ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಸಡ್ಡು ಹೊಡೆಯುವಂತೆ ಅಮ್ಮ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡದ್ದೊಂದು ಪವಾಡ. (ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು, ಹಿತೈಷಿಗಳ ಹಾರೈಕೆ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಫಲವಿರಬುಹುದು) ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವಷ್ಟು ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿದ್ದ ಅವ್ವ, ಮತ್ತೆ ಕಾರುಬಾರಕ್ಕಿಳಿಯುವ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ್ದರು. ಅಡಿಕೆ ಸುಲಿಯಲು ಹೋಗಿ ಅಣ್ಣನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಯ್ಗಳು ತಿಂದದ್ದೂ ಉಂಟು.

ಇದಾದ ಬಳಿಕ ಎರಡು ಮೂರು ಬಾರಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಮತ್ತೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆ-ಮನೆ ಹೀಗೆ.... ಸಾಗಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಾಲೆಯಾಟ ಬಹುಶಃ ಮಾನಸಿಕ ಸಿದ್ಧತೆಗೆ ಅಮ್ಮ ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ಸೂಚನೆ ಇರಬೇಕು. ದೇವ್ರೇ... ಆಟಿ(ಮಳೆಗಾಲ)ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಆದರೆ ಏನು ಗತಿ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಚಿಂತೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಎಂಬಂತೆ ಮೊನ್ನೆ ಜನವರಿ 31ರಂದು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎದ್ದು ಹೋದಂತೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಅಗಲಿ ಹೋಗೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಅದೂ ಶನಿವಾರ ಅಪರಾಹ್ನ. ಯಾರಿಗೂ ರಜೆಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಾರದು ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದರೋ....

ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಡಾಕ್ಟರಾದೆವು

ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯಾ............?

ಭಳಿರೇ ಪರಾಕ್ರಮ ಕಂಠೀರವಾ....

ಈ ಅಖಂಡ ನರ್ಕಾಟಕ್ಕೆ ಯಾರೆಂದು ಕೇಳಿ ಬಲ್ಲಿರೀ.....?

ಶ್ರೀ.....ಶ್ರೀ.......ಶ್ರೀ.....ಶ್ರೀ....... ರಾಡಿಯೂರಪ್ಪ ಎಂದು ಕೇಳಿಬಲ್ಲೆವೂ.....

ಹಾಗೆಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು..... ಹಾಗೆಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು........

ಆಹಾ.... ಜಗತ್ತು ಅದೆಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ। ಚುಮುಚುಮು ಚಳಿಯ, ಇಬ್ಬನಿ ಚೆಲ್ಲುವ, ತಂಪುಗಾಳಿಯ ಈ ಉದ್ಯಾನ ನಗರಿಯ ವಾತಾವರಣವಿಂದು ಅತ್ಯಾಹ್ಲಾದಕರವಾಗಿದೆ. ಸೂರ್ಯನ ಹೊಂಗಿರಣಗಳು ಚಿತ್ತಾರಬರೆಯುತ್ತಾ ಭುವಿಯನ್ನು ಚುಂಬಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ, ನಿದಿರಾ ದೇವಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಓಲಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು ಹಂಸತೂಲಿಕಾ ತಲ್ಪದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿತ್ಯವಿಧಿಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿ, ಇಷ್ಟದೈವಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ, ಉಪಾಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿಕೊಂಡದ್ದಾಯ್ತು. ಶ್ವೇತ ಉಡುಪನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹಣೆಗೆ ತಿಲಕವನ್ನಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಒಡ್ಡೋಲಗಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಸಭೆಗೆ ಬಂದು ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ವಂದಿಸಿ, ಏರಿ ಕುಳಿತು ಸಭೆಯತ್ತ ನೋಟ ಹರಿಸುತ್ತೇವೇ..... ಏನಾಶ್ಚರ್ಯ....? ಇದೇನಾಶ್ಚರ್ಯ, ಇದೇನಾಶ್ಚರ್ಯ......? ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನ... ಎಷ್ಟೊಂದು ಜನ. ಸಭೆ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದೆ. ಜಾಗವಿಲ್ಲದೆ ಸಭಿಕರು ಕಿಟಿಕಿ ಬಾಗಿಲುಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಮೇಲೊಬ್ಬರು ಬಿದ್ದು ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ನಮ್ಮ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಿ ಮಹೋದಯರು ಮುಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ವಂದಿ ಮಾಗಧರಿದ್ದಾರೆ. ಮಾಗಣೆಯವರಿದ್ದಾರೆ. ಭಟ್ಟಂಗಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ವಾಲಗದವರಿದ್ದಾರೆ. ತುತ್ತೂರಿಯವರೂ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಆಹಾ... ಸಭೆಗೆ ಏನು ಕಳೆ, ಅದೇನು ಶೋಭೆ.... ಇಂದು ನಮ್ಮ ಜನ್ಮ ಸಾರ್ಥಕವಾದಂತೆ. ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಮಗೆ ಮಾತೇ ಹೊರಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಾವು ಮಾತಾಡಬೇಕಿದೆ. ಯಾರಲ್ಲೀ.......?

ಸ್ವಾಮಿ ರಾಡಿಯೂರಪ್ಪನವರೇ, ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿದೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ। ಈ ಹಿಂದೆ ನಾವೊಮ್ಮೆ ಒಡ್ಡೋಲಗದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದೆವು. ಆಗ ತಾವು ಮಿತ್ರ ದ್ರೋಹದ ವ್ಯಾಧಿಯ ವ್ಯಸನದಿಂದ ಬಳಲಿ ಬೆಂಡಾಗಿದ್ದೀರಿ. ದೈವಾನುಗ್ರಹವಿದ್ದರೆ ಇದೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ ಅಂದಿದ್ದೆವು. ಬಹುಶಃ ದೈವಾನುಗ್ರಹ ನಿಮಗೊಲಿದಿದ್ದು ಇಂದು ಕಾಲಕೂಡಿ ಬಂದಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದೂ.... ಇದೀಗ ನಿಮ್ಮ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಅಲ್ಲಾಡದಂತೆ ಅಡಿಗಟ್ಟಿಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ.....

ಭಾಗವತರೇ....... ನಾವು ತುಂಬಾ ಸಂತಸಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ। ನಮಗೆ ಈ ಸಂತೋಷ ನೀಡಿದ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ನಾವು ಆಭಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಅವರಿಗೆ ನಾವು ಅಡ್ಡಡ್ಡ ಬಿದ್ದು ವಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ವೈರಿಗಳ ತಂತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿತಂತ್ರ ಎಂಬಂತೆ ನಾವೂ ವ್ಯೂಹ ರಚಿಸಿದೆವು. ಈ ವ್ಯೂಹದಲ್ಲೀ......, ವಿಜಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ನಾವು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ದಯೆಯಿಂದ, ಮದಿರೆಯ ಕರುಣೆಯಿಂದ, ವಸ್ತ್ರದ ಸಹಾಯದಿಂದ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ರಾಡಿಕೀಯದಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡಬೇಕೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೂ ಎಂಟು ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ನಮಗೆ ಧಕ್ಕಲಿಲ್ಲ. ಇರಲಿ ಬಿಡಿ. ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬ ಹಗುರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ ಸೊನ್ನೆಸುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳೀಗ ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮುಖಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದೂ ಸ್ಥಾನ ಧಕ್ಕದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ದಂಡ ಹಿಡಿದು ಹೊರಡುತ್ತೇವೆ ಅಂದಿದ್ದರು.... ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಕಾದು ನೋಡೋಣ....

ಅದರೆ, ರಾಡಿಯೂರರೇ....., ಆರು ತಿಂಗಳ ನಿಮ್ಮ ಈ ಹಸುಗೂಸು ಸರ್ಕಾರ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವ ದಿಸೆಯೇ ಸರಿಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಆರೋಪಗಳಿವೆ. ರೈತರಮೇಲೆ ಗುಂಡುಹೊಡೆದಿರೆಂಬ ದೂರಿದೆ. ಈ ಉಪ್ಪುಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಹೇರಿ ರಾಜ್ಯದ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಭಾರವಾದಿರೆಂಬ ತಕರಾರಿದೆ.

ಸ್ವಾಮೀ ಭಾಗವತರೇ... ದೂರು, ತಕರಾರು, ಆರೋಪಗಳು ಯಾರಿಗಿಲ್ಲ? ನಮ್ಮ ಆ ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರನೂ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ. ನಾವೇನು ಕೋವಿ ಹಿಡಿದು ರೈತರ ಮೇಲೆ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿದ್ದೇವಾ...? ಇದುವರೆಗೆ ಯಾರೂ ಮಾಡದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಸಿರು ಶಾಲು ಹೊದ್ದು ರೈತರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣಮಾಡಿದೆವು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ನಮ್ಮ ವೈರಿಗಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮುಳ್ಳಾಣಿ ಬಡಿದಂತಾಯಿತು. ಅವರಿದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಾರಾದರೂ ಹೇಗೆ....? ಅದಕ್ಕಾಗೇ ನಮ್ಮ ಹೆಸರಿಗೆ ಮಸಿಬಳಿಯಲು ಇದು ವಿರೋಧಿಗಳು ಹೂಡಿರುವ ಷಡ್ಯಂತ್ರ. ನಮ್ಮ ರೈತರು ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗೂಂಡಾಗಿರಿ ನಡೆಸಿಯಾರೇ....? ರಸಗೊಬ್ಬರ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ನಿನ್ನೆಮೊನ್ನೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೇರಿದ ಈ ಸರ್ಕಾರ ಕಾರಣವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇ...? ರೈತರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗೂಂಡಾಗಳು, ಪೋಲಿಗಳು ಪೊಲೀಸರನ್ನು ರೊಚ್ಚಿಗೆಬ್ಬಿಸಿ ಅವರು ಗುಂಡು ಹಾರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಯೇ ವಿನಹ, ಸರ್ಕಾರವೇನೂ ರೈತರನ್ನು ಕೊಂದಿಲ್ಲಾ...... ಕೊಂದಿಲ್ಲಾ.... ಕೊಂದಿಲ್ಲಾ...

ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ಉಪ್ಪುಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದೀರಿ ನೀವು. ಬೆಳಗಾತ ಎದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಗಳು ಉತ್ತಮ ಆಡಳಿತ ನೀಡಲು ನಮಗೆ ಸಹಕಾರ ನೀಡುವುದರ ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವತ್ತಲೇ ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಯಾವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯತ್ತಲೂ ಗಮನ ಹರಿಸಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪುಣ್ಯ. ಆ ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ದಯೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಂತ್ರಿಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾದ ಮಂತ್ರಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಐದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಾಧಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಹುರುಪು-ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿದೆ ಅವರಲ್ಲಿ. ಅವರ ಯೋಜನೆಯ ಪ್ರಕಾರ ನಾವು ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡಿದೆವು. ನಮ್ಮ ರಕುಣಾರಕ ರೆಡ್ಡಿಯಂತಹ ಯುವನಾಯಕರು ಅದಿರು ಸಾಗಿಸುವಂದದಿ ನಾಯಕರನ್ನು ಲೋಡುಗಟ್ಟಲೆ ತಂದು ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಸುರಿದರು. ಅವರು ನಮ್ಮ ನೀತಿ-ನಿಯಮ, ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ತತ್ಪರಿಣಾಮ ಅವರಿದ್ದ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ಕೊಟ್ಟು, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಇಳಿಸಿದೆವು. ಮತದಾರ ಕೈ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಮತದಾರರಿಗೂ ಸ್ಥಿರಸರ್ಕಾರ ಬೇಡವೇ...? ಅಲ್ಪಮತೀಯರಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಹು ಮತೀಯರಾಗಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಮತ್ತೆ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಭಾರ ಅನ್ನುತೀರೀ!! ರಾಡಿಕೀಯ ಅಂದಾಗ ಇದೆಲ್ಲ ಸಹಜವಲ್ಲವೇ...? ಕಾದು ನೋಡುತ್ತಿರಿ. ನಾವು ಬೊಕ್ಕಸವನ್ನು ಎಕ್ಕಸಕ್ಕ ತುಂಬಿಸುತ್ತೇವೆ....

ಅಂದಹಾಗೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ರಾಡಿಯೂರರೇ..... ನೀವು ಡಾಕ್ಟರರಾದಾಗ ಅದಕ್ಕೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಟೀಕೆಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾದವು। ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯೆಂಬಂತೆ ತಮ್ಮ ಸಚಿವ ಮಾರಚಂದ್ರ ಎಂಬವರೊಬ್ಬರು ಅಪೂರ್ವವಾದ ಆರ್ಥಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿದರು. ಅದು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ. ಆದರೆ ನೀವು ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಡಾಕ್ಟರರಾದಿರಿ... ಅಂದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಆಪರೇಶನ್ ನೈಪುಣ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಪದವಿ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿರೋ....?

ವೋಯ್ ಭಾಗವತರೇ....., ಅರಶಿನ ಖಾಯಿಲೆ ಬಂದವರಿಗೆ ಲೋಕವೆಲ್ಲ ಹಳದಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಗಾದೆ ಮಾತೊಂದಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಟೀಕೆಯೇ ನಮ್ಮಗುರಿ ಎಂದಿರುವವರು ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ? ಅವರವರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಚಪಲ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿ ಬಿಡಿ. ಆದರೆ ನಿಜವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡದ್ದು ನಮ್ಮೋರ್ವ ಸಚಿವರು! ನಾವ್ಯಾಕೆ ಡಾಕ್ಟರಾಗಲು ಸೂಕ್ತ ಎಂದು ಅವರು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ನೀತಿ ಸಿದ್ಧಾಂತವೇ ಹಾಗೇ. ಪಾಸಾದ ಮೇಲೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವುದು. ಈಗ ನೋಡಿ, ನಾವೀಗ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆದಬಳಿಕ ಬಹುಮತಕ್ಕಾಗಿ ಚುನಾವಣೆ ಎದುರಿಸಲಿಲ್ಲವೇ? ಅಂತೆಯೇ ಆಪರೇಶನ್ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಡಾಕ್ಟರಾದೆವು. ಸರ್ಕಾರಕ್ಕಾರು ತಿಂಗಳಾದಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ್ದೇ ಬಹುಮತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಹಾಗಂತ ಕಷ್ಟಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಆಪತ್ಭಾಂದವರನ್ನೇನೂ ನಾವು ಕೈಬಿಡಲಾರೆವು... ಇನ್ನು ನಮ್ಮದೇನಿದ್ದರೂ ಒಂದೇ ಮಂತ್ರ; ಒಂದೇ ಗುರಿ ಅದು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ.... ಅಭಿವೃದ್ಧಿ.... ಅಭಿವೃದ್ಧಿ....

ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ ಸಾಮ್ರಾಟರೇ..... ಯಾರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕಾದು ನೋಡೋಣವಂತೆ।

ನಿಮ್ಮ ಸುಭದ್ರ(?!) ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಶುಭವನ್ನು ಕೋರುತ್ತಾ, ನಾಡಿನೆಲ್ಲ ಜನತೆಗೆ ಹೊಸವರ್ಷದ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ.... ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸರ್ವರಿಗೂ ಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಈ ಒಡ್ಡೋಲಗಕ್ಕೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡುತ್ತೇವೆ।

ಸರ್ವೇಜನ ಸುಖಿನೋಭವಂತು.... ಮಂಗಳಂ!

ಕಾಲ ಕೃಷ್ಣ ಅಡ್ಡವಾಣಿಯ ಒಡ್ಡೊಡ್ಡೋಲಗ

ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯಾ......

ಭಳಿರೇ ಪರಾಕ್ರಮ ಕಂಠೀರವಾ.......

ಹ್ಹೋ.....ಹ್ಹೋ........ಹ್ಹೋ.....ಹ್ಹೋ........ಹ್ಹೋ.....ಹ್ಹೋ........ಈ......ಅಖ್ಹಂಡ್ಹ ಭರತಖಂಡದ ಭಾವೀ ಸಾಮ್ರಾಟರಾರೆಂದು ಕೇಳಿ ಬಲ್ಲಿರೀ....

ಕಾಲ ಕೃಷ್ಣ ಅಡ್ಡವಾಣಿ ಎಂದು ಬಾ ರತಿಯ ಜನ ತಾ ಪಕ್ಷದವರು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ....

ಹಾಗೆಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು..... ಹಾಗೆಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.... ಹಾಗೆಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು....

ಇರುವಂತಹಾ ಸ್ಥಳ.....?

ನವದೆಹಲಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೂ...

ಬಂದಂತಹಾ ಕಾರ್ಯ....?

ಮೊನ್ನೆ ನಡೆದ ಚ್ಹುನ್ಹಾವಣಾ.....ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಾ ರತಿಯ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಮತದ್ಹಾ....ರ ಮಹಾಪ್ರಭು ನೀಡಿರುವ ಟಾಂಗಿನ ವಿಮರ್ಷೆ.... ಎಲ್ಲಿತಪ್ಪಿದ್ದೇವೆಂಬ ಆತ್ಮ ನಿವೇದನೆ, ಮುಂದಿನ ಮಹಾಕದನದ ರಣತಂತ್ರ.... ಒಂದೇ....? ಎರಡೇ.....? ಅನ್ಹೇಕವಿದೆ..... ಅನ್ಹೇಕವಿದೆ..... ಅನ್ಹೇಕವಿದೆ.....

ಹಯ್ಯೋ ಶ್ರೀ ರಾಮಚಂದ್ರಾ.... ಇದೇನಾಗಿ ಹೋಯಿತು ತಂದೇ..... ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ನಾವು ಅದೆಷ್ಟೇ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಹಣೆದರೂ, ಸಾಧ್ಯವಿರುವಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬೆಂಕಿಯನ್ನೇ ಹಚ್ಟಿದರೂ ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವೇಕೆ ಸಫಲವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಮಗ್ಯಾಕೆ ನಿನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಯಶಸ್ಸಿಲ್ಲಾ....? ಹೀಗಾದರೇ ನಾವು ಹೇಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಭರತಖಂಡದ ಸಾಮ್ರಾಟರಾಗುವುದೂ....? ಆ ಗದ್ದುಗೆಯನ್ನು ಏರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ...? ಇದೇ ಚಿಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಗಲಿರುಳೂ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಈ ನಮ್ಮ ದೆಹಲಿಯ ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ಮೈಯೊಳು ಬೆವರೊಡೆವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಜೆ ಎಂಬ ಪ್ರಭುಗಳು. ಚಳಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದೊಡಿಸಿ ಮೈಗೆ ಮುದನೀಡುವ ದಪ್ಪದಪ್ಪದ ಕಂಬಳಿಗಳನ್ನು ಹೊದ್ದು ಸುರುಟಿ ಮುರುಟಿ ಮಲಗಿದರೂ ನಿದಿರಾ ದೇವಿ ನಮ್ಮತ್ತ ಸುಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ.....? ಆ ಅಸತ್ಯ ಅನ್ವೇಷಿಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ ತಲೆಯನ್ನು ಪರಪರನೆಯೂ, ಬಳಿಕ ರಪರಪನೆಯೂ ಕೆರೆದುಕೊಂಡರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ..... ರಾಮಾ.... ಕೃಷ್ಣಾ..... ಡಂಗೂರದವರಿಗೆ ಯಾವ ಮುಖವನ್ನು ತೋರಿಸಲೀ...... ಅವರ ಬಾಯಿಬೇಧಿಗೆ ಯಾವ ಮದ್ದನ್ನು ಬಳಸಲೀ....ಒಡ್ಡೋಲಗವನ್ನೇ ಮಾಡದೆ ಕೆಲವು ದಿವಸಗಳಾದವ್ಹೂ..... ಎಷ್ಟುದಿನ ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೂ.... ಇನ್ನಿನ್ನೂ ಹೀಗೆ ಇರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇನಾಗುತ್ತದೆಯೋ ನೋಡೇ ಬಿಡೋಣಾ.....

ಯಾರಲ್ಲೀ......?

ಸ್ವಾಮೀ ಕಾಲ ಕೃಷ್ಣರೇ........ ನಮನಗಳು.... ಕುಶಲವೇ....ಕ್ಷೇಮವೇ...

ಪ್ರತಿ ನಮನಗಳು.... ನಮ್ಮಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದೂತಿಳಿದೂ ಕುಶಲವೇ... ಕ್ಷೇಮವೇ ಎಂದೆನ್ನುತ್ತಾ ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಸುರಿಯದಿರೀ ಭಾಗವತರೇ.... ಅದೇನು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದಿರುವಿರೋ ನೇರವಾಗಿ ಕೇಳುವಂತವರಾಗಿ......

ಕಾಲ ಕೃಷ್ಣರೇ..... ಮೊನ್ನೆ ನಡೆದ ಕದನದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಎದುರಾಳಿಗಳು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೆನ್ನಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಕೈಯೊಳಗಿದ್ದ 'ರಾಜೇ' ಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಬಹಳ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ದೆಹಲಿ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳು ನಿಮ್ಮ ಎದುರಾಳಿಗಳ ಸುಪರ್ದಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶವೆಂಬ ಪ್ರಾಂತ್ಯ ನಿಮ್ಮ್ ಕೈಜಾರದಿದ್ದರೂ, ಹಿಡಿತದ ಬಿಗಿ ಸಡಿಲಗೊಂಡಿದೆಯಲ್ಲಾ ಪ್ರಭುಗಳೇ....? ಛತ್ತೀಸ್‌ಗಢವೆಂಬ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲೂ ಹೀಗೇ ಆಗಿದೆ..... ಯಾಕೇ...? ಏನಾಯಿತೂ....? ಎಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೀದ್ದೀರೀ.....?

ಆಹಾ... ಭಾಗವತರೇ...... ಏನಾಗಿ ಹೋಯಿತೆಂಬುದೂ ನಮಗೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೈ ತಪ್ಪಿದ 'ರಾಜೇ' ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ರಾಣಿಯವರ ದರ್ಬಾರಿನ ಅಬ್ಬರ ನಮ್ಮ ಸಾಮಂತರುಗಳಿಗೇ ಸಹಿಸಲು ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ.... ಅಲ್ಲಿನ ಆಂತರಿಕ ವಿಚಾರಗಳು, ಜಾತೀ ರಾಜಕೀಯಗಳು, ರಾಣಿಯರ ದುರಹಂಕಾರಗಳು...... ಕಾರಣವಿರಬಹುದು. ಆದರೇ..... ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಭಾಗವತರೆ, ಆ ಸೀತಾಮಾತೆ ನಮ್ಮ ಕೈಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಛತ್ತೀಸ್‌ಗಡ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರನ ಸತಿ ಸೀತಾಮಾತೆ ಮೆಟ್ಟಿದ, ಓಡಾಡಿದ ನೆಲ. ರಾಮಭಕ್ತರಾದ ನಮ್ಮನ್ನು ಆ ತಾಯಿಯೇ ಕಾಪಾಡಿ ಮರಳಿ ಅಧಿಕಾರ ಧಕ್ಕುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ.

ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ಅರ್ಥವಾಯಿತು ಅಡ್ಡವಾಣಿಯವರೇ......, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಬರೋಣವಂತೆ. ನಿಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯೆ ಆಗಿದ್ದು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡು ಎದ್ದು ನಡೆದು, ತನ್ನದೆ ಸಂಸ್ಥಾನ ಕಟ್ಟುವ ದಿಸೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿ, ನಿಮಗೆ ಮಗ್ಗುಲ ಮುಳ್ಳಾಗಿದ್ದ ಉರಿಭಾರತಿಯವರು ತಮ್ಮ ತವರೂರಿನಲ್ಲೇ ನೆಗೆದು ಬೀಳುವಂತೆ ಮತದಾರ ಪ್ರಭು ತೀರ್ಪು ನೀಡಿದ್ದಾನೆ. ತಾಕತ್ತಿದ್ದರೆ ನನ್ನೆದುರು ಕಾಲ ಕೃಷ್ಣ ಸ್ಫರ್ಧಿಸಲಿ ಎಂದು ತೋಳೇರಿಸಿದ್ದ ಉರಿಭಾರತಿಯವರನ್ನು ಸೂಟೆಕಟ್ಟಿ(ದೊಂದಿ) ಹುಡುಕಿದರೂ ಅವರೀಗ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೇನನ್ನುತ್ತೀರೀ ಸ್ವಾಮ್ಹೀ.....?

ಭಾಗವತರೇ......, ತುಳುವಿನಲ್ಲೊಂದು ಗಾದೆ ಮಾತಿದೆ. 'ಮಗಳ್ ಮುಂಡೆ ಮುಚ್ಚ್‌ಂಡಲಾ ಮಲ್ಲೆಜ್ಜಿ, ಮರ್ಮಯೆ ಸಯ್ಯೋಡು', ಅಂದರೇ...... ಮಗಳು ವಿಧವೆಯಾದರೂ ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ, ಅಳಿಯ ಸಾಯಬೇಕು ಎಂಬುದು ಇದರರ್ಥ. ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಉರಿಭಾರತಿ "ನನ್ನ ಗೆಲುವಿಗಿಂತಲೂ ಬಾ ರತಿಯ ಜನ ತಾ ಪಕ್ಷದ ಸೋಲೇ ನನ್ನ ಗುರಿ" ಎಂದು ದಿಗಿಣ ಹೊಡೆದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಭಾಗವತರೇ......., ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಪಕ್ಷದೊಡ್ಡದು..... ಪಕ್ಷದೊಡ್ಡದೂ.... ಇದು ಈಗ ಆ ಮಹಾತಾಯಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿರಬಹುದು.

ಅಯ್ಯಾ ಕೃಷ್ಣರೇ......, ಪಕ್ಷದೊಡ್ಡದು ಅನ್ನುತ್ತೀರೀ....., ಆದರೆ ಜನರ ಭಾವನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸವಾರಿ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬುದಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಷ ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಭಾವನೆ. ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರನನ್ನು ಜಗ್ಗಾಡಿ ಹಿಂದೆ ಪಟ್ಟಕ್ಕೇರಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ; ಮತ್ತೆ ಆತನನ್ನು ಮರೆತಿರುವಿರೀ ಎಂಬ ದೂರೂ ಇದೆ. ಮುಂಬೈ ಎಂಬ ಮಾಯಾ ನಗರಿಯಲ್ಲಿ ದುರುಳರು ನಡೆಸಿದ ಅಟ್ಟಹಾಸ ನಿಮ್ಮ ಯುದ್ಧತಂತ್ರಕ್ಕೆ ಸಹಾಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ...? ಯಾಕೇ.... ಪ್ರಜೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ಕುರಿತೇ ಭಯದ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ.....?

ಬಾಯಿಮುಚ್ಚಿ ಭಾಗವತರೇ..... ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ಮೇಲೆ ಬಹು ಸಂಖ್ಯಾತರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಲೋಪಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಮೊನ್ನೆ ನಡೆದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕದನಗಳ ಸೋಲಿಗೆ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಕಾರಣವಾಗಿಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮಂತಹ ತುತ್ತೂರಿಯವರು ಇದನ್ನೇ ವೈಭವೀಕರಿಸಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ......... ಮಹಾಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯವಿದೆ. ಶ್ರೀ ರಾಮಚಂದ್ರನಿದ್ದಾನೆ. ಎಲ್ಲಿಬೇಕೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಬೆಂಕಿ ಇಕ್ಕಲು ನಮ್ಮ ಸೇನಾನಿಗಳು ಸೊಂಟ ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಏನಾಗುವುದೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾದು ನೋಡಿ. ಏಳು ತಿಂಗಳಿಗೇ ಜನಿಸಿದಂತೆ ಅವಸರದ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬರಬೇಡಿ..... ಎಚ್ಚರಿಕೆ...!

ಸರಿ, ಕಾಲ್ ಕೃಷ್ಣರೆ ನಿಮ್ಮ ಕೋಪ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತಾದ್ದು. ಆದರೂ ಬರಿಯ ರಾಜಕೀಯವನ್ನೇ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಚು ಪ್ರಜೆಗಳೂ ಬುದ್ದಿವಂತರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇದೀಗ ಅಂತ್ಯಗೊಂಡ ಕಾಳಗವೇ ಸಾಕ್ಷಿ! ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ ಒಳಿತಾಗುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುವಂತೆ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರ ನಿಮಗೆ ಮನಸ್ಸು ಕೊಡಲೀ.... ಹಾಗಾದಾಗಾ... ಖಂಡಿತಕ್ಕೂ ಪ್ರಜೆ ಎಂಬ ಪ್ರಭು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮರೆಯಲಾರ; ಮತ್ತು ಶ್ರೀರಾಮನ ಆಶೀರ್ವಾದ ಇಲ್ಲದೆಯೇ ಗದ್ದುಗೆ ಏರಬಲ್ಲಿರೀ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯಸ್ಯ ಸತ್ಯ ಅಧ್ವಾನರೇ.... ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸುವ ಇಚ್ಚೆ ನಿಮಗಿದ್ದಂತಿಲ್ಲ. ಇನ್ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಒಡ್ಡೋಲಗದಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣವಂತೆ...

ಇಂದಿಗೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡೋಣ.... ಸರ್ವರಿಗೂ ಒಳಿತಾಗಲೀ....
||ಮಂಗಳಂ||

ಸೂಟುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಇಸ್ತ್ರಿ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ...

ಭಳಿರೇ ಪರಾಕ್ರಮ ಕಂಠೀರವಾ..........!

ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯಾ.........?

ಅಖಂಡಭರತ ಖಂಡದ ಗೃಹಖಾತೆಗೆ ಸಾಮಂತರು ಯಾರೆಂದು ಕೇಳಿಬಲ್ಲಿರೀ.....?

ಶ್ರೀ.... ಶ್ರೀ......ಶ್ರೀ..... ವಶೀಲಿರಾಜ್ ಟಪೇಲ್ ಅಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಬಲ್ಲೆವೂ....

ಹಾಂ.. ಇದೇನು, ನಾವೀಗ ಮಂತ್ರಿಯಲ್ಲವೇ...? ಓಹ್.....!!! ಹೌದು ಖಾಲಿ ಸಚಿವರೂ ಅಲ್ಲಾ... ಅಮ್ಮಾ... ತಾಯಿ..... ಏನು ನಿನ್ನ ಲೀಲೆ?
ಬಂದಂತಹ ಕಾರ್ಯ......?

ಎಂತಹ ಕಾರ್ಯ.....? ಕಾರ್ಯವಿಲ್ಲದ ನಾವೀಗ ಖಾಲಿಖಾಲಿ...... ! ಕಾರ್ಯವಿದ್ದಾಗಲೂ ನಾವು ಖಾಲಿಯಾಗೇ ಇದ್ದೆವೆಂಬುದು ಬೇರೆವಿಚಾರ. ಇರಲಿ ನೋಡೋಣ....

ಮುಂಜಾನೆ ಎದ್ದು ಲಘುಪಹಾರ (ಫಿಗರ್ ಮೆಂಟೇನ್ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲವೇ....?) ಸೇವಿಸಿ, ಸಹಾಯಕರು ನೀಟಾಗಿ ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡಿರುವ ಸೂಟು, ಅದಕ್ಕೊಪ್ಪುವ ಬೂಟು ತೊಟ್ಟು, ಬೆಳ್ಳಿಮಿಶ್ರಿತ ತಲೆಗೂದಲಿಗೆ ಜೆಲ್ಲಿ ಬಳಿದು, ನಮ್ಮ ದುಬಾರಿ ವಿದೇಶಿ ಬಾಚಣಿಗೆಯಿಂದ ಒತ್ತಿಒತ್ತಿಒತ್ತಿ ಬಾಚಿ, ಕೂದಲೊಂದೂ ಕೊಂಕದಂತೆ ಒಪ್ಪವಾಗಿಸಿ, ಮುಖಕ್ಕೆ ತೆಳುವಾದ ಪೌಡರ್ ಲೇಪನವನ್ನು ಬಳಿದು, ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಪೂಸಿ ತಯ್ಯಾರಿ ಆಗಿಯೇನೋ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಈಗ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಏನನ್ನು....?

ಅಭ್ಯಾಸ ಬಲದಂತೆ ಒಡ್ಡೋಲಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಏನಾಶ್ಚರ್ಯ.....? ಇದೇನಾಶ್ಚರ್ಯ....? ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನರಹುಳು ಬಿಡಿ; ನಿಜಹುಳುವು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ...? ಅಮ್ಮಾ ನಿನ್ನ ಲೀಲೆಯೇ....? ಎಲ್ಲಿ...? ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ...? ವಂಧಿಮಾಗಧರೆಲ್ಲಿ...? ಭಟ್ಟಂಗಿಗಳೆಲ್ಲಿ....? ಹಾರಗಳೆಲ್ಲಿ....? ತುರಾಯಿಗಳೆಲ್ಲಿ.....?

ಆಡಳಿತದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಸಾಮರ್ಥ್ಯ ತೋರಿರುವುದನ್ನು ಮೆಲುಕು ಹಾಕಲೇ, ನಮ್ಮ ದುರ್ಬಲತೆಯಿಂದ ಅಮಾಯಕರು ಉಗ್ರರ ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗಿರುವ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಹಾಕಲೇ, ಏನು ಮಾಡಲೀ....?

ಓಹ್ ಅದ್ಯಾರಲ್ಲೀ.....? ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಭಾಗವತರು ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ.....ನಿಮಗಿನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವೇನು....? ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಲು ನಮಗಿಚ್ಚೆಯಿಲ್ಲ.

ಅದು ಸರಿ, ವಶೀಲಿಬಾಜಿ ಟಪೇಲರೇ ಒಬ್ಬರೇ ಗೊಣಗುಟ್ಟುವ ಬದಲು ನಮ್ಮಬಳಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದಲ್ಲವೇ....?

ಅದೂ ಸರಿ ಎನ್ನಿ ಭಾಗವತರೇ..... ಅದೇನು ನಿಮ್ಮ ವರಾತ? ಕೇಳುವಂತವರಾಗಿ...?

ಟಪೇಲರೇ.... ಈ ಹಿಂದೆ ಆತಂಕವಾದಿಗಳು ಭಯವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿದ್ದ ವೇಳೆಗೆ ನೀವು ಸ್ಥಾನ ಕಳಕೊಳ್ಳುವ ಆತಂಕವೆದುರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಭಯದ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುವುದು ನಿಮ್ಮಿಂದಾಗದ ಮಾತೆಂದು ಈ ನೆಲದ ಚಳ್ಳೆಪಿಳ್ಳೆಗಳೂ ಮಾತಾಡಲಾರಂಭಿಸಿವೆ. ನಿಗ್ರಹ ದೂರದ ಮಾತು; ಅದನ್ನು ಖಂಡಿಸಲೂ ನೀವು ಮೀನಮೇಷ ಎಣಿಸಿದ್ದವರು. ಬಾಯಿಗೆ ಬಂತಂತೆ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿ ಛೀ.. ಥೂ ಎಂದು ಉಗಿಸಿಕೊಂಡವರು... ಇದಾದ ಬಳಿಕ ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕುತ್ತಿದೆಯಾ ಎಂಬುದಾಗಿ ಡಂಗೂರದವರು ಕೇಳಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ, "ನಮ್ಮ ಆಶ್ರಯದಾತೆ ಅಮ್ಮನ ಆಶೀರ್ವಾದ ಇರುವ ತನಕ ನಮಗೇನೂ ಭಯವಿಲ್ಲ" ಎಂದಿದ್ದೀರಿ. ಆಗ ಕೂದಲೆಳೆಯಲ್ಲಿ ಬಚಾವಾದ ನೀವು ಗಡದ್ದು ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರಿದವರು, ಮತ್ತೆ ಎಚ್ಚರವಾದದ್ದು ಮೊನ್ನೆ ಹಂತಕರು ಎಕೆ47 ರೈಫಲಿನಲ್ಲಿ ಹಾರಿಸಿದ ಗುಂಡಿನ ಸದ್ದು ಕೇಳಿದ ಯಾರೋ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದಾಗಲಂತೆ ಹೌದಾ....?

ಇದೇನು ಭಾಗವತರೇ....? ನಿಮಗೆ ಬಾಯಿತೆರೆಯಲು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇ, ಎತ್ತು ಮೂತ್ರಮಾಡಿದಂತೆ ಊದ್ದಕ್ಕೆ ವಟಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೀರೀ.....? ಹೇಳುವವರ ನಾಲಿಗೆ ಇಳಿದು ಹೋಗಲಿ... ನೋಡಿದವರ ಕಣ್ಣು ಕುರುಡಾಗಲಿ. ನಾವು ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ವರ್ಷದಿಂದ ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿಯೇ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ಯಾಂಟು, ಇಲ್ಲವೇ ಕೋಟಿನ ಇಸ್ತ್ರಿಯ ಒಂದು ಗೀರೂ ಈ ನಮ್ಮ ನಾಲ್ಕೂವರೆ ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಕಿದ್ದು ಏನಾದರೂ ಕಂಡಿದ್ದರೆ ಹೇಳಿ.....! ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ದು ಕಳೆದ ಸಾರಿಯ ಭಯದ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ವೇಳೆಗೆ ನಾವೇನು ಮಾಡಿಲ್ಲವೆಂದು? ನಾವು ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಉಡುಪು ಬದಲಿಸಿ ಪ್ರಜೆಗಳ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವೇ?

ಇರಲಿ ವಶೀಲಿಬಾಜಿಯವರೇ..... ನೀವಾಗೆ ಪಡೆದಿರುವ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿರುವಿರಿ.....?

ನಿಮ್ಮ ಅಧಿಕಪ್ರಸಂಗಕ್ಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಇರಬೇಕಿತ್ತು ಭಾಗವತರೇ....? ಮಾಡುವುದೇನು ನಿಮ್ಮ ಕರ್ಮ...? ನಾವು ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಕೋಟು ಸೂಟುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಪಾಟಿನಿಂದ ಈಚೆ ತೆಗೆದು - ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಗೆದು, ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಒಣಗಿಸಿ ಬಳಿಕ ಇಸ್ತ್ರಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಅಷ್ಟೂ ಕೋಟು ಸೂಟುಗಳನ್ನು ಒಗೆದು, ಒಣಗಿಸುವ ವೇಳೆಗೆ ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದೋ, ಇಲ್ಲವೇ ಸೋತೋ, ಅಧಿಕಾರ ಸಿಕ್ಕರೆ ಮೆದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತೇವೆ....

ಸರಿ ಟಪೇಲರೇ... ನಿಮ್ಮ ಈ ಆಪರೇಶನ್‌ಗೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿರೋ...?

ಯಾರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ ಇಂಥಾ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲೀ... ಪೆದ್ದರಂತೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತೀರಲ್ಲ ನೀವು...? ಆದರೂ ರಾರಾ ಟಪೇಲರು ಮತ್ತು ಲವೀಸ್‌ರಾವ್ ಮುಖ್‌ದೇಶರವರು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರಲಿರುವ ಇತರ ಸಾಮಂತರು ಬರುತ್ತಾರೋ ಕೇಳಿನೋಡಬೇಕು!

ಆಗಲಿ ಟಪೇಲರೇ... ಆ 'ತಾಯಿ' ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹರಸುತ್ತಾರೋ ಕಾದು ನೋಡೋಣವಂತೆ... ಈಗ ಈ ಒಡ್ಡೋಲಗಗಕ್ಕೆ ಮಂಗಳ ಹಾಡೋಣ.

ಸರ್ವೇಜನ ಸುಖಿನೋಭವಂತು...... ಮಂಗಳಂ

ಹೇಗೆ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಬೇಕೆಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ....

ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಅವರು "ಭವ, ಭಯ, ದುಃಖವ ಬಿಡಿಸೋ....." ಎಂದು ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಹಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಆದರೆ ನಾನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಹೋಗಬೇಕಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ದುಃಖದಿಂದ, ರಾತ್ರಿ ಲೇಟಾಗಿ ಹೋದರೆ ಅಪಾಯಕ್ಕೊಡ್ಡಿಕ್ಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದೀತು ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಗೀತ ಕಛೇರಿ ಎಂಬ ಭವಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಹೊಂದಲೇಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಮೊನ್ನೆ ಭಾನುವಾರ ಶ್ರೀ ವಿದ್ಯಾಭೂಷಣ ಸ್ವಾಮೀಜಿ(ಮಾಜಿ)ಯವರ ಸಂಗೀತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದ ಸಂಕಟಗಳಿವು. ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಸತ್ಯವನ್ನಲ್ಲದೇ ಬೇರೇನನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲೀಗ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲ ಸತ್ಯ. ನನಗೆ ಮಧುರವಾದ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಲಷ್ಟೆ ಗೊತ್ತು. ಮಿಕ್ಕಂತೆ ಅದರ ಆಳ, ತಾಳ ಒಂದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂಪಾದ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಆಗೀಗ ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಅವಕಾಶ, ಸಂದರ್ಭ ಒದಗಿದಾಗ ಸಂಗೀತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಖಯಾಲಿ ಇತ್ತಾದರೂ, ಈಚಿನ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅದೂ ಕಮ್ಮಿಯಾಗಿದೆ.

ನಂಗೆ ವಿದ್ಯಾ(ಸಂಗೀತ)ಭೂಷಣರ ಹಾಡು ಕೇಳುವುದೆಂದರೆ ಆವರ್ಚನೀಯ ಆನಂದ. ಒಂಟಿ ಭೂತದಂತೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವ ನಾನು ಅವರ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ. ಇಂತಿಪ್ಪ ನನಗೆ ಮೊನ್ನೆ ಅವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇದೆ ಎಂದಾಗ ಹೋಗಲೇಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತ ಉಂಟಾಗಿತ್ತು. ನಾವೆಲ್ಲ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ಗಂಟೆ ಮುಂಚಿತವಾಗೇ ಹೋಗಿ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆಯೋಜಕರು ಒದಗಿಸಿದ್ದ ಲಘುಉಪಹಾರ ಮೆದ್ದು, ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಜಾಗವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಮಾಡಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ನಿಗದಿತ ಸಮಯಕ್ಕಿಂತ ಸಾಯಂಕಾಲ ಕೊಂಚ ಲೇಟಾಗೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಛೇ ಅರ್ಧದಿಂದಲೇ ಎದ್ದು ಹೋಗಬೇಕು ಎಂಬ ಚಡಪಡಿಕೆಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ರಂಗೇರುತ್ತಿರುವಂತೆ ಇದು ಮುಗಿಯುತ್ತದಲ್ವೇ ಎಂಬ ಉದ್ವೇಗ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಸಾನು ರಾಗದಿಂದ ಹರಿಯಾ... ಎಂದು ಏರುದನಿಯಲ್ಲೇ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಡಂಗೂರಾವಾ ಸಾರಿರಯ್ಯಾ ಹಾಡುವಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕುಣಿಯುವ ತುಡಿತ. ದಾಸನಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಏಸು ಜನ್ಮದ ಸುಕೃತ...., ದಾಸನ ಮಾಡಿಕೋ ನನ್ನಾ...., ಹಕ್ಕಿಯ ಹೆಗಲೇರಿ ಬಂದಾವಗೆ...., ಎಲ್ಯಾಡಿ ಬಂದ್ಯೂ ರಂಗಯ್ಯ...., ಯಾರೇ ರಂಗನ ಕರೆಯ ಬಂದವರೂ... ಎಂದು ಅವರು ಮೈಮರೆತು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧಳಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಬಿಂದುಗಟ್ಟಿತ್ತು.

ಸಭಾಂಗಣ ತುಂಬಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಹರಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಗಾನುಸುಧೆಯನ್ನು ಕಿವಿಯೊಳಗೆ ತುಂಬಿ ಮನದೊಳಗೆ ಇಳಿಸುತ್ತಾ ರಸಸ್ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೃದಂಗ ಮತ್ತು ಘಟಂ ವಾದಕರು ಪರಸ್ಪರ ಸವಾಲೊಡ್ಡಿಕೊಂಡು ಸಂಗೀತ ರಸಿಕರಿಗೆ ಔತಣ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, 76ರ ಹರೆಯದ ಮೃದಂಗ ವಿದ್ವಾನ್ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಅವರ ಚಾತುರ್ಯ ಕಂಡು ಬೆರಗಾದ ನನಗೆ, ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಕಂಪೋಸ್ ಮಾಡುವಾಗ ನನ್ನ ಬೆರಳುಗಳು ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಈ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಸುಳಿಯದಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಮೃದಂಗ, ಘಟಂ, ವಯೋಲಿನ್‌ಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಸವಾಲು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಗಳೊಂದಿಗೆ ಜಗಳ ಗೆಲ್ಲುವ ರೀತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಅವರಿಗಿಂತ ನಮ್ಮದೇ (ಮಾತಿರಲಿ, ಹೊಡೆದಾಟವಿರಲಿ) ನಮ್ಮದೇ ಒಂದು ಕೈ ಮೇಲಾಗಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವೇ?

ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ, ತ್ರಾಸಿ, ಘಟಂ ವಾದಕರ ಆವೇಶ ಕಂಡು, "ಅಯ್ಯೋ ಮಡಿಕೆ ಒಡೆದೇ ಹೋದರೆ ಏನು ಮಾಡೋದು; ಮತ್ತೆ ಚೆಂಬೇ ಗತಿ..." ಎಂಬ ಅವರ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ನಾನು ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅವರ ಪಕ್ಕದ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದವರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕಂತಾಯಿತು. ಅರೆ, ಇವರನ್ನು ನಾನೆಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ್ದು ಎಂದು ಚಿಂತೆಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಶಾಭಾಸ್.... ಎಂಬ ಉದ್ಗಾರ ಅವರ ಬಾಯಿಂದ! ನಿಜವಿಚಾರ ಏನೆಂದರೆ, ವಿದ್ಯಾಭೂಷಣರ ಸಂಗೀತದಿಂದ ಭಾವಪರವಶರಾಗಿದ್ದ ಅವರ ಮುಖ ಸಂತಸದಿಂದ ಆ ಭಾವ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಅವರು ನನ್ನ ಕಂಡು ಪರಿಚಿತ ನಗುಬೀರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಗೆ ಬಿದ್ದ ನಾನು, ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಮುಗುಳ್ನಗು ಹಾಯಿಸಿದ್ದೆ! ಅವರ ವೇಷಭೂಷಣ-ಹಾವಭಾವಗಳು, ತಾಳಹಾಕುವ ಪರಿ, ಇನ್ವಾಲ್ವ್‌ಮೆಂಟ್ ಎಲ್ಲವೂ ಅವರೂ ಸಂಗೀತ ಪಂಡಿತರೆಂದೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆಮೇಲೆ ತ್ರಾಸಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದ ಮಾಹಿತಿ ಪ್ರಕಾರ ಅವರು ದೂರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೀಡುವ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಕಲಾವಿರು ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು.

ಈ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಮೂಡಬಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಆಳ್ವಾಸ್ ವಿರಾಸತ್‌ ವೇಳೆ ಪರ್ವೀನ್ ಸುಲ್ತಾನ್ ಅವರ ಗಾಯನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಹೋಗಿದ್ದೆವು ಅಂದರೆ ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಮ್ಲಡ್ಕ ಸಹೋದರಿಯರಾದ ಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ತಂಗಿ ನೃತ್ಯಗಾತಿ ವಿದ್ಯಾ ಇದ್ದರು. ನಂಗೆ ಸಂಗೀತದ ಗಂಧ ಗಾಳಿ ಒಂದೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಲಘು ಸಂಗೀತ ಕಲಿತಿರುವ, ಕಲಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಪುಷ್ಪಳಿಗೆ ಒಂಚೂರು ಗಾಳಿ ಇದೆ. ಅವಳ ತಂಗಿಗೆ ಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೊಲೂಪ ಗಂಧವೂ ಇದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆಯಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕಾಗದರೂ ಕನಿಷ್ಠ ಸಂಗೀತ ಜ್ಞಾನವಿರಬೇಕು ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೇ ಬಯ್ದುಕೊಂಡ (ಆದರೂ, ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಲಾಡಿಸಿರುವ ನನಗೆ 'ಧದೀಂ ಗಿಣತೋಂ....' ಸ್ವಲ್ಪ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ) ನಾನು, ಈ ಸಹೋದರಿಯರ ಎದುರು ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲ ಕಣೇ, ಸಂಗೀತ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ. ನಂಗೆ ಹೇಗೆ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನ್ನ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ತೋಡಿಕೊಂಡೆ. ನಿನ್ನ ತಲೆ ಹೇಗೆ ಅಲ್ಲಾಡುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲಾಡಿಸು ಅದಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಜ್ಞಾನ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದಳು ವಿದ್ಯ. ಇಂಪಾದ ಸಂಗೀತ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಲೆ, ತಲೆ (ಒಳಗೆ ಖಾಲಿ ಇದ್ದರೂ) ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ಚಲಿಸುವ ಕಾರಣ ಅದನ್ನು ಸುಮ್ಮಿನಿರಿಸಲು ಆಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕೈಯಿಯೂ ತಾನೇನು ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತಾಳ ಹಾಕುತ್ತದೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಹೀಗೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಪೂರ್ತಿ ಕೂರಲಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅತೃಪ್ತಿಯಿಂದಲೂ, ಸುಮಾರು ಎರಡು ಗಂಟೆ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿದ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಎದ್ದು ಬರುವಾಗ ಲಘು ಸಂಗೀತ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಸೇರಬೇಕು ಎಂದು ನೂರಾ ಐವತ್ತಮೂರನೆ ಬಾರಿಗೆ ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಈ ಹಿಂದೆ ಸಂಗೀತ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಸೇರಲು ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಯತ್ನಿಸಿ, ಅದೇನೋ ವಿಘ್ನಗಳು ಬಂದು ಸೋತಿದ್ದೇನೆ. ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟರೆ ನನ್ನದು ಗಾರ್ದಭ ಗಾಯನ. ಹೇಗಾದರೂ, ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುವಷ್ಟಾದರೂ ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ನನ್ನ ಆಸೆ, ಜಾರಿಯಾಗದೆ ನನೆಗುದಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವ ಇತರ ಎಷ್ಟೋ ಇಂತಹ ಯೋಜನೆಗಳ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದೆ.

ಪತ್ರೊಡೆಯ ಘಮಕ್ಕೆ ಒಸರುವ ಜೊಲ್ಲು

ಆಟಿ ತಿಂಗಳೆಂದರೆ, ಮಳೆಗಾಲದ ಉತ್ತುಂಗದ ಕಾಲ. ಆಟಿಗೆ ಆಟಿಯದ್ದೇ ವೈಶಿಷ್ಠ್ಯಗಳಿವೆ. ಆಟಿ ಕಷಾಯ, ಪತ್ರೊಡೆ, ಮದುರಂಗಿ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿದ್ದವು ನಂಗಂದು.

ಆಟಿ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮರದಲ್ಲಿ ಮೊಳೆಯುವ ಮರಕೆಸುವಿನಲ್ಲಿ ಔಷಧೀಯ ಗುಣಗಳಿರುತ್ತವೆಯಂತೆ. ಅದನ್ನ ಪತ್ರೊಡೆ ಮಾಡಿ ತಿಂದರೆ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೊಳ್ಳೆಯದು ಎಂಬುದು ನಂಬುಗೆ. ಆದರೆ ನಾನೇನೂ ಅಂತಹ ಹೆಲ್ತ್‌ಕಾನ್ಷಿಯಸ್‌ನಿಂದಾಗಿ ಪತ್ರೊಡೆ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದುದಲ್ಲ. ಖಂಡಿತಕ್ಕೂ ಅಮ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪತ್ರೊಡೆಯ ರುಚಿಯೇ ನನ್ನನ್ನು ಆತುರಗಾರಳಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಟ್ಟದಿಂದ ಪತ್ರೊಡೆಯ ಸೊಪ್ಪು ತರುವಲ್ಲಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ತಿನ್ನುವ ತನಕದ ಚಡಪಡಿಕೆ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು. ಮಿಕ್ಸಿಪಿಕ್ಸಿ - ಗ್ರೈಂಡರ್‌ಗಳೆಲ್ಲ ಆಗ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏನಿದ್ದರೂ ಅದರ ತಯ್ಯಾರಿಗಿರುವ ನೂರೆಂಟು ರಾಮಾಯಣಗಳನ್ನು ದಾಟಿಯೇ ಅದು ತಯ್ಯಾರಾಗಬೇಕು. ನಾಳೆ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ತಿಂಡಿ ಪತ್ರೊಡೆ ಎಂಬುದೇ ನಮ್ಮ ನಿದ್ರೆಗೆಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಗಾದ ಮೇಲಂತೂ, ಆಯ್ತಾಹೋಯ್ತಾ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆನೋ, ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಒಳಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೋ... ಪತ್ರೊಡೆ ತಯಾರಿ ಕೊನೆಯ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅದು ಸೂಸುತ್ತಿದ್ದ ಘಮಕ್ಕೆ ಬಾಯೊಳಕ್ಕೆ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಜೊಲ್ಲನ್ನು ನುಂಗಿದಷ್ಟೂ ಮತ್ತೂಮತ್ತೂ ಒಸರುತ್ತಿತ್ತು!

ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿಯೋ ಅಥವಾ ಬಾಳೆ ಎಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಕಿದ ಪತ್ರೊಡೆಯೊಮ್ಮೆ ಕೈಗೆ ಸಿಗುವತನಕದ ಹಪಾಪಪಿ, ಅಯ್ಯೋ ರಾಮಾ.... ಬಿಸಿ ಆರುವಷ್ಟೂ ಕಾಯುವ ವ್ಯವಧಾನ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಬಗಬ ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿ ಇನ್ನೊಂದು ಸುತ್ತಿನ ಪತ್ರೊಡೆಗಾಗುವ ವೇಳೆ ಆತುರ ಕೊಂಚ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ನನಗೀಗ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ತುಷ್ಟೀಗುಣವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಪತ್ರೊಡೆಯ ಆಸೆಯೆಂಬುದು ಬೇಡಿಕೆ. ಅದರ ಗಬಗಬ ತಿನ್ನಾಟ ಪೂರೈಕೆ. ಹೀಗೆ ಪೂರೈಕೆಯಾದಾಗ ಗಬಗಬವೆಂಬ ಆತುರದ ತುಷ್ಟೀಗುಣ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು(when supply increases utility decreases).

ಹೀಗೆಯೇ ಆತುರ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದದು, ಆಟಿತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಗೆ ಮದುರಂಗಿ ಇಡಬೇಕು ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ರೂಲ್ಸು. ಮದುರಂಗಿ ಗಿಡದಲ್ಲಿಯೂ ಆಟಿತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಔಷಧೀಯ ಗುಣಗಳು ಸಂಗ್ರಹವಾಗುತ್ತದಂತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆಟಿ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮದುರಂಗಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ತಂಪು. ಆಟಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಮೂರು ಬಾರಿ ಮದರಂಗಿ ಇಡಬೇಕು. ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಮಿಯ ದಿನವಂತೂ ಇದು ಕಂಪಲ್ಸರಿ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮದುರಂಗಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನೆರೆಮನೆಯವರಾದ (ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ನೆರೆಮನೆಯೆಂದರೆ ಪಕ್ಕದ ಕಾಂಪೋಂಡು ಅಲ್ಲ; ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಫರ್ಲಾಂಗು ನಡೆಯಬೇಕು) ತ್ಯಾಪಂಣ್ಣತ್ತೆಯ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮದುರಂಗಿ ಸೊಪ್ಪು ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮಪ್ಪನಿಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ತುಂಬ ರೇಜಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಸಂಗತಿಗಳು. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮದೇನಿದ್ದರೂ ಕದ್ದುಕದ್ದು ಈ ವಹಿವಾಟು.

ಅಲ್ಲಿ ತ್ಯಾಂಪಣ್ಣತ್ತೆ (ಅವರ ಹೆಸರೇನೆಂದು ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ತ್ಯಾಂಪಣ್ಣ ಮಾವನ ಪತ್ನಿಯಾದ ಕಾರಣ ತ್ಯಾಂಪಣ್ಣತ್ತೆ) ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ ನಂಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಟೆನ್ಷನ್. ನಾಲ್ಕೈದರ ಹರೆಯದ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ ಮರಿಯಂತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಅವರು, ತನ್ನ ಇಪ್ಪತ್ತು - ಇಪ್ಪತ್ತೈದರ ಹರೆಯದ ಮಗನಿಗೆ ಹೆಣ್ತಿ ಎಂದೆನ್ನುತ್ತಾ ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. "ಹಾಂ, ಶಾನಿ ಮದುರಂಗಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಇಂದು ನನ್ನ ಮಗನ ದಿಬ್ಬಣ.. ನಾಳೆ ಮದುವೆ..." ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಅವರ ಮಾತುಗಳು. ಆತನೂ ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಸಾಥ್ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ನನ್ನನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರೆನೋ ಎಂಬ ಭಯ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಮನೆಗೆ ತೆರಳಲು ಒಂದು ನಮೂನೆಯ ಅಂಜಿಕೆ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತಾದರೂ, ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಲಿರುವ ಚಿತ್ತಾರದ ಭ್ರಮೆಯ ಹೊಳಪು ನನ್ನೊಳಗೆ ಭಂಡ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತಿತ್ತು. ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ ತಿಂಡಿಕೊಟ್ಟು, ನನ್ನ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಗಿಡದಿಂದ ಮದುರಂಗಿ ಎಲೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲೂ ಆ ಅತ್ತೆ ತಮಾಷೆಯ ಮಾತಿನೊಂದಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಎಲೆ ತಂದನಂತರದ್ದು ಅಕ್ಕನವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಅದು ಕೆಂಪಾಗಲು ಎಲೆಗೆ ಏನೇನೋ ಮಿಶ್ರಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗೆ ನೆನಪಿರುವಂತೆ, ವೀಳ್ಯದೆಲೆ, ಎಳೆಯ ಅಡಿಕೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಣ್ಣ, ಕೆಂಪಿರುವೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ರುಬ್ಬಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಪೇಸ್ಟನ್ನು ಇದಕ್ಕೆಂದೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿದ (ಅದು ಅಣ್ಣನ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು) ತೆಂಗಿನ ಗರಿಯ ಕಡ್ಡಿಯ ಸಹಾಯದಿಂದ ಬೇಕಷ್ಟೆ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ರಾತ್ರಿ ಊಟದ ಬಳಿಕ ಅಂಗೈಗೆ ಮದುರಂಗಿ ಹಚ್ಚುವ ಪ್ರೋಗ್ರಾಂ. ಅಕ್ಕನವರೆಲ್ಲ ಚಿತ್ತಾರ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಲಂಬಿಗಳು. ಆದರೆ ನನಗಾತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನೇನಿದ್ದರೂ ಅವರ ಮರ್ಜಿಗೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕಿತ್ತು. "ಹುಂ. ಕೈ ಹಾಗಿಡು, ಹೀಗಿಡು, ಮುದ್ದೆ ಮಾಡಬೇಡ" ಎಂಬೆಲ್ಲ ದರ್ಪದ ಆದೇಶಗಳನ್ನು ಕುರಿಯಂತೆ ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈ ಯಾವ ಕಿರಿಕ್ ಇಲ್ಲದೆ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಅಂಗೈಗೆ ಮದುರಂಗಿ ಇಡಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರದ್ದು ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಫೇಶನ್. ಬರಿ ಚುಕ್ಕೆಚುಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ. ಹಾಗಾಗಿ ನಂಗದು ಒಗ್ಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಉಳಿದ ಟೈಮಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯವಳೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ನಂಗೆ ಇದ್ದ ವಿಶೇಷ ಸವಲತ್ತನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅಕ್ಕಗಳಿಗೆ ರೋಪ್ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಇಂಥಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಹಳ ವಿಧೇಯ ತಂಗಿಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಅಣ್ಣನದ್ದು ಏನಿದ್ದರೂ ಅತ್ತೋಸು ಎಲೆ(ಅಶ್ವತ್ತದೆಲೆ) ಆಕಾರದ ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಡಿಸೈನ್. ಅದಕ್ಕೆ ಹಾರ್ಟ್‌ಶೇಪ್ ಅನ್ನಬೇಕು ಎಂಬುದು ಆಗ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಿಕ್ಕಂತೆ ಅಕ್ಕನವರ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ತರಾವರಿ ಹೂವಿನ ಚಿತ್ರಗಳು ಮೂಡಿಬರುತ್ತಿದ್ದವು.

ಮದುರಂಗಿ ಹೆಚ್ಚುಹೊತ್ತು ಕೈಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಅಂಗೈಯನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಕೆಂಪಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನ. ಆದರೆ ಎಳಸು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗುಳ್ಳೆಗಿಳ್ಳೆ ಎದ್ದೀತು ಎಂಬದು ಅಮ್ಮನ ಕಾಳಜಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬೇಗ ಕೈ ತೊಳೆದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಂಪಿಗೆ ತೃಪ್ತಿಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು ನಾನು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಅಕ್ಕನವರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬೇರೇಯೇ. ನಂಜು ಸ್ವಭಾವದ ಕೈಗೆ ಕೆಂಪು ಹತ್ತುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಹಂಗಿಸುತ್ತಾ ಹೊಸ ಆವಿಷ್ಕಾರ ಮಾಡಿದವರಂತೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅದೇನಿದ್ದರೂ ದೇಹದ ಉಷ್ಣತೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದಿರದ ನಾನು ಸ್ವಾಮಿ ದೇವರೇ(ಯಾವ ದೇವರೆಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಈಗ) ನನ್ನನ್ನು ನಂಜಿನ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿ ಮಾಡಬೇಡ ಎಂದು ಆಟಿಯ ಮದುರಂಗಿ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ದಿವಸ ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ದೇವರನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆನೋ.... ಆ ದೇವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು!

ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೇ ಕಿಚ್ಚುಬಿದ್ದರೂ ನಮಗೇನಂತೆ ಚಿಂತೆ?

ಜಡಿಮಳೆ ಸುರಿದಿರಲು,
ಬೆಚ್ಚನೆ ಕಂಬಳಿ ಇರಲು,
ಕಚೇರಿಗೆ ರಜೆ ಇರಲು,
ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೇ ಕಿಚ್ಚುಬಿದ್ದರೂ
ನನಗೇನಂತೆ ಚಿಂತೆ?

ಹೀಗಂತ ನಾನೊಮ್ಮೆ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಸಹದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರನೊಬ್ಬ ಹೌ ಈಸ್ ಮಾನ್ಸೂನ್ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದ. ಇದಕ್ಕೆ ಈ ಮೇಲಿನಂತೆ ತುಂಟ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದ್ದೆ. ಈಗ ನಾನೂರಿರುವ ಊರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೂರಿನಂತಹ ಮಳೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಮನಸ್ಸು ನನ್ನೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೋಯಬೇಕೆಂಬ ಹಠ ಹಿಡಿದರೂ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅನುಕೂಲ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಊರಿಂದ ಫೋನ್ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ ಮಳೆಮಳೆಮಳೆಮಳೆ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಕೇಳಿ ಆಟಿತಿಂಗಳ(ಆಷಾಡ ಮಾಸದ) ಮಳೆಯಾಸೆ ದಿಮಿಗುಟ್ಟುತ್ತಿದೆ.

ಮಳೆಗಾಲ ಬಂದಾಗೆಲ್ಲ, ನಮ್ಮೊಡನೆ ಯಾವತ್ತೂ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೇ ಇರುವ ಬಾಲ್ಯವೇ ಬಂದು ಧುತ್ತೆಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನ ಮಳೆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ನೀರಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿದ ದಿನಗಳ ಆ ಸವಿಸವಿ ನೆನಪನ್ನು ಮರೆಯಲುಂಟೇ. ಹಳ್ಳಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ ನಾವುಗಳು ಸುರಿವ ಮಳೆಗೆ ಹೆಗಲಿಗೆ ಆತಿರಿಸಿದ ಕೊಡೆಯನ್ನು ತಿರುವುತ್ತಾ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿವ ನೀರಿಗೆ ಅಭಿಮುಖವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತ, ಚಪ್ಪಲಿಲ್ಲದ ಪುಟ್ಟ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸುತ್ತಾ, ಮಾಸ್ಟ್ರ ಭಯದ ನಡುವೆಯೂ ನೋಟ್ಸ್ ಪುಸ್ತಕ ಹರಿದು ದೋಣಿಕಟ್ಟಿ ತೇಲಿಬಿಡುತ್ತಾ ಮನಗೆ ಮರಳಲು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪುಗಳು ಒದೆಯುತ್ತಾ ಪುಟಿಯುವಾಗ, ಮರಳಿ ಬಾ ಬಾಲ್ಯವೇ ಎಂಬ ತುಡಿತದೊಂದಿಗೆ; ಆಗಿನಂತೆ ಸುರಿವ ಜಡಿಮಳೆಗಳು ಅಪರೂಪವಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮರಳಿ ಬಾ ಓ ಮಳೆಯೇ ಎಂಬ ಕರೆಯೂ ತೀರಾ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯಾಗದು.

ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆಗಾಲವೆಂದರೆ ಖುಷಿ. ಮಳೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುವುದೆಂದರೆ ಇನ್ನೂ ಖುಷಿ. ಕೊಡೆ ಮುರಿದು ಹೋಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಖುಷಿ. ಮಳೆ ನೀರಿನಿಂದ ಹಾವಸೆಗಟ್ಟಿ ಪಾಚಿ ಹಿಡಿದು ಜಾರುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿರಿಸಿ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಿದ್ದು, ಬಿದ್ದಲ್ಲಿಗೇ ಅಮ್ಮನ ಕೈಯಿಂದ ಗುದ್ದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಂದರಂತೂ ಪರಮ ಖುಷಿ!

ಯಾಕೊತ್ತಾ, ಮಳೆನೀರಿಗೆ ನೆಂದು, ಬಿದ್ದು ಒದ್ದೆ ಮುದ್ದೆಯದ ನಂತರ, ಕಟ್ಟಿಗೆಯಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಧಗಧಗಿಸುವ ಒಲೆಯಬುಡದಲ್ಲಿ ಕುಕ್ಕರು ಕಾಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅಂಗೈಯನ್ನು ಬೆಂಕಿಗೆ ಹಿಡಿದು ಕಾಯಿಸಿ ಮುಖ ತಲೆಗೆಲ್ಲಾ ಒತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಅಮ್ಮ ಕೊಡುವ ಕರಿಕಾಫಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ (ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸುಟ್ಟ ಗೇರುಬೀಜ, ಹಪ್ಪಳ, ಹಲಸಿನ ಬೀಜ ತಿನ್ನುತ್ತಾ) ಮೈಬೆಚ್ಚಾಗಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಭ್ರಮ ಉಂಟಲ್ಲಾ; ಇದರ ಎದುರು ನೀವು ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸಿ ನೀಡುವ ಪಾರ್ಟಿಯೂ ವೇಸ್ಟೇ. ಸುಡುವ ಗೇರುಬೀಜ, ಹಲಸಿನ ಬೀಜಗಳಿಂದ ಹೊರಡುವ ಠಸ್‌ಪುಸ್ ಶಬ್ದ ದೊಡ್ಡ ಕೌತುಕ. ಇದರ ಸೊನೆ ನಮ್ಮ ಮುಖಕ್ಕೇನಾದರೂ ಹಾರೀತು ಎಂಬ ಅಮ್ಮನ ಆತಂಕ. ದೂರ ಹೋಗೆಂದರೂ ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಡರಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದಷ್ಟು ಎಕ್ಸ್‌ಟ್ರಾ ಬಯ್ಗಳು.

ಮಲೆನಾಡ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಳೆಗಾಲದ ಕಥೆಯೇ ಬೇರೆ. ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆಂದೇ ಆಹಾರ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು, ಹಪ್ಪಳ ಮಾಡಿಡುವುದು. ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಆಗುವಷ್ಟು ಅಷ್ಟೂ ಕಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಒಟ್ಟುಮಾಡುವುದು.. ಒಂದೇ.... ಎರಡೇ.. ಈಗೆಲ್ಲಿದೆ ಆ ಸಂಭ್ರಮ. ಹಳ್ಳಿಗಳೂ ಪೇಟೀಕರಣಗೊಂಡಿದೆ. ಸೂರ್ಯನ ಮುಖವೇ ಕಾಣದಂತೆ ನಿರಂತರ ಎರಡ್ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಡಿಮಳೆಯೂ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಇಂಥ ಮಳೆಗಳ ವೇಳೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಶಾಲೆಗೆ ರಜೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ತೂತು ಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದು ನಾವೆಲ್ಲ ಅಂಗಿ ಕುಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಮನೆದಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಶಾಲೆ ಬಿಟ್ಟಮೇಲೆ ಮಳೆಗಾಗಿ ರಜೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ವೇ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸುರಿವ ಮಳೆಯಂದು ನಾನೇ ರಜೆಹಾಕಿ ದಪ್ಪಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು ಗಡದ್ದಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಈ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಮಳೆಯ ಸವಿ ಅನುಭವಿಸಲು ತಿಳಿಯದ ದ್ರಾಬೆಗಳಾ, ನೀವೇ ಮೂರ್ಖೆತಿಗಳು ಎಂದು ನಾನವರನ್ನು ದಬಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಮಳೆಯನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದವರು, ಮಳೆಯ ಸೊಬಗನ್ನು ಉಂಡವರು, ಸವಿಯುವ ಮನಉಳ್ಳವರು, ವರುಣರಾಗದ ವೈಭವವನ್ನು ಸವಿಯದಿರಲಾರರು. ಸಿಡಿಲು ಮಿಂಚು ಬೇಡ, ರಭಸದ ಗಾಳಿ ದೂರವಿರಲಿ, ಬರಿಯ ಧೋ ಮಳೆಮಾತ್ರ ಸುರಿಯಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ದೊಡ್ಡದಿದೆ. ನೀವೇನಂತೀರಿ...?

(ಬರಹ ಊದ್ದವಾಗುತ್ತದೆಂದು ಆಟಿ ವಿಶೇಷವನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಬರೆದಿರುವೆ)

ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಬಿಗಿಸ್ಕೊಂಡು ಹಲ್ಲುದುರಿಸ್ಕೋ

ಡೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಬಳಿ ಹೋಗಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಪರ್ಮಿಷನ್ ಕೇಳ್ತಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಯಾಕೆ ಡೆಂಟಿಸ್ಟ್ ಬಳಿ ಹೋಗ್ತಿಯಾ, ಹೇಗಿದ್ದ್ರೂ ಜಗಳಗಂಟಿ, ಯಾರ ಬಳಿಯಾದರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಜಗಳಮಾಡಿ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಬಿಗಿಸ್ಕೊಂಡು ಹಲ್ಲುದುರಿಸ್ಕೋ ಅಂತ ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟರು ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಮಿತ್ರ. ಅವರ ಸಲಹೆ ಚೆನ್ನಾಗೇ ಇತ್ತಾದರೂ, ಹಲ್ಲೂ, ದವಡೆಯೂ ನನ್ನದಾದ ಕಾರಣ ನೋವನ್ನು(ಹಲ್ಲು) ಒಳಗಿರಿಸಿಕೊಂಡು, ನಗುವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೊರಸೂಸಿದೆ.

ಎತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಎಣಿಸಿದರೂ ನನ್ನ ಬಾಯೊಳಗೆ 32 ಹಲ್ಲುಗಳು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೇ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಇರೋ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಉದುರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಬದಲಿಗೆ, ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ, ನಾನೊಮ್ಮೆ ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು. ದಂತ ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಹಲವು ಮಾಹಿತಿ ಸಿಕ್ಕೀತು. ಒಂಥರಾ ಡೆಂಟಲ್ ಎಕ್ಸಿಬಿಷನ್ ಇದ್ದಂತೆ. ಸಿಮೆಂಟ್ ಫಿಲ್ಲಿಂಗು, ಸಿಲ್ವರ್ ಫಿಲ್ಲಿಂಗು, ಕಾಂಪೊಸಿಟ್ ಫಿಲ್ಲಿಂಗ್, ರೂಟ್ ಕೆನಾಲ್, ಬ್ರಿಜ್ಜು, ಕ್ರೌನ್, ಕ್ಯಾಪ್ ಮುಂತಾದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು ಏಕ ಬಾಯೊಳಗೆ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಇದ್ದರೂ, ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಕ್ಲೋವು ಜಗಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನಿರಂತರ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕುಗಂಟೆ ಕೀಟಾಣುಗಳ ಜತೆಗೆ ಹೋರಾಡುವ ಟೂಥ್ ಪೇಸ್ಟ್ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನು ದಂತಕ್ಷಯದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತಳಾಗಲಿಲ್ಲ!

ನನಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮೂಡಿದಂದಿನಿಂದ ಈ ಹಲ್ಲುಗಳು ನೀಡಿದಷ್ಟು ತೊಂದರೆ ಇನ್ಯಾರೂ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ತುಂಬ ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ, ಅಂಗಿಯ ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪುಳಿಂಕಟೆ(ಹುರಿದ ಹುಣಸೆ ಬೀಜ)ಯನ್ನು ಬಲಹಾಕಿ ಜಗಿದು ಇಬ್ಭಾಗವಾಗಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ. ಪುಳಿಂಕಟೆ ಹುಡಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅಲ್ಲಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಲ್ಲು ಕಿತ್ತು ಕೈಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಹಾಲುಹಲ್ಲುಗಳೆಲ್ಲ ಉದುರಿದಾಗ ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮಮ್ಮನ ಡೈರೆಕ್ಷನ್‌ನಂತೆ, ಉದುರಿದ ಹಲ್ಲಿಗೆ ಸೆಗಣಿ ಮೆತ್ತಿ, 'ಅಜ್ಜಿಜ್ಜ್ಯೇ.... ನನ್ನ ಹಳೆ ಹಲ್ಲು ತಕೋ; ನಿನ್ನ ಹೊಸ ಹಲ್ಲುಕೊಡು' ಎಂದು ಕಾಣದ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕಿತ್ತ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಕಲ್ಲಿನಡಿಗೋ ಅಥವಾ ಮನೆಯ ಮಾಡಿಗೋ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಮ್ಮ ಈ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಮನ್ನಿಸಿದ ಮಾಯಗಾತಿ ಅಜ್ಜಿಯೇ ನಮಗೆ ಹೊಸ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದೆವು ಕೂಡಾ.

ಆಮೇಲೆ ನಾನು ದುಡಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ಬಳಿಕ ನನ್ನ ದುಡಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಯಿಗೆ(ಹಲ್ಲಿಗೆ) ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತವನ್ನೇ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ. ಡೆಂಟಿಸ್ಟ್‌ ಬಳಿಗೆ ತೆರಳಿ ಆ..... ಎಂಬುದಾಗಿ ಬಾಯ್ದೆರೆದು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕುಳಿತು, ಮರುದಿನ ಈ... ಎನ್ನಾಲಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡಿದ್ದು ಉಂಟು. ಕಿರುಕುಳ ಕೊಡುವ ಒಂದು ಹಲ್ಲಿಗೆ ಸೇವೆ ನೀಡಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಉಸಿರು ಬಿಡಬೇಕೆನ್ನುವಾಗಲೇ ಇನ್ನೊಂದು ಹಲ್ಲು ತನ್ನ ಇರವನ್ನು ಹೇಳಲಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.

ಸುಮಾರು ಐದಾರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಒಂದು ಹಲ್ಲಂತೂ ಭಾರೀ ತೊಂದರೆ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಪದೇಪದೇ ಫಿಲ್ ಮಾಡ್ಸಿದ್ದರೂ, ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಲಾಸ್ಟ್ ಹಲ್ಲಿಗೆ ಫಿಲ್ಲಿಂಗ್ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ವೈದ್ಯರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ಬರುತ್ತಿರುವ ಫಿಲ್ಲಿಂಗ್‌ನಿಂದ ಶಾಶ್ವತ ಮುಕ್ತಿಹೊಂದಲೆಂಬಂತೆ ಆ ಹಲ್ಲನ್ನು ಮುಗಿಸಿಯೇ ಬಿಡೋಣವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡ ಡೆಂಟಲ್ ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಒಂದರೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದೆ. ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಹೆಸರು, ನನ್ನ ಫೇವರಿಟ್ ದೇವರಾದ ತಿರುಪತಿ ತಿಮ್ಮಪ್ಪನ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರು.

ವೈದ್ಯ ಮಹಾಶಯರು ಖಾಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡವರೇ ದಡಬಡಿಸಿ ಎದ್ದು ಬಂದು ದಂತ ಛೇರೊಳಗೆ ಹುದುಗಿಸಿ, ಬಿಬ್ ಕಟ್ಟಿ ಬಾಯೊಳಗೆ ಲೈಟ್ ಬೀರುವಂತೆ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಆ... ಅನ್ನಲು ಹೇಳಿದರು, ನಾನು ಆ ಅಂದಿದ್ದೇ, ಅವರ ಬಳಿಯಿರುವ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಚಿಮುಟಗಳಂತಹ ಉಪಕರಣಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಕುಟ್ಟಿ, ಒಕ್ಕಿ ನೋಡಿ ಎಕ್ಸೈಟ್ ಆದವರಂತೆ ಕ್ಯಾವಿಟಿ ಅಂದರು. ಅದಿರಲಿ, ನಂಗೆ ಕಡೆ ಹಲ್ಲು ತೆಗಿಸಬೇಕಿದೆ ಎಂದೆ. ಆದರೆ, ವೈದ್ಯರು ನನ್ನ ಕಡೆ ಹಲ್ಲಿನ ಮಾತನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ನಂಗೆ ಅದುವರೆಗೆ ತಿಳಿದಿರದಿದ್ದ ಕಾಂಪೋಸಿಟ್ ಫಿಲ್ಲಿಂಗನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿಯೇ ವರ್ಣಿಸಿದರು. ನಾಲ್ಕೈದು ಸಂದುಗೊಂದುಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾವಿಟಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಫಿಲ್ ಮಾಡೋಣ. ಫಿಲ್ಲಿಂಗ್ ಗೊತ್ತೇ ಆಗೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಬ್ರೇನ್‌ವಾಷ್ ಮಾಡಿದರು. ಒಂದು ಹಲ್ಲಿಗೆ ರೂ.350/- ದರ ನಿಗದಿಯೂ ಆಯಿತು.

ಸರಿ. ಆದ್ರೆ ಫಸ್ಟ್ ಕಡೇ ಹಲ್ಲು ತೆಗೀರಿ ಅಂತ ನಾನು; ಅದು ಕೊನೆಗೆ ತೆಗೆಯೋಣ, ಫಸ್ಟ್ ಫಿಲ್ಲಿಂಗ್ ಮಾಡೋಣ ಅಂತ ಅವರು. ಹಲ್ಲಿನದ್ದೇ ಬಣ್ಣದ ಕಾಂಪೋಸಿಟ್ಟನ್ನು ಹಲ್ಲುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮೆತ್ತಿ ನನ್ನ ದವಡೆ ಹಲ್ಲುಗಳು ಕೊಂಚ ಉಬ್ಬಿ ಬಸಿರು ಹೊತ್ತು ನಿಂತಂತೆ ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಪ್ರತೀ ಸಿಟ್ಟಿಂಗಲ್ಲೂ ನಾನು ಕಡೇ ಹಲ್ಲೂ... ಅಂತ ರಾಗ ತೆಗೆದರೆ, ಆಯ್ತು ಮೇಡಂ, ಎಲ್ಲ ಫಿಲ್ಲಿಂಗ್ ಆಗಲಿ, ಕೊನೆಗೆ ತೆಗೆಯೋಣ, ನಿಮ್ಗೆ ಪೇಯ್ನ್ ಇದ್ದರೆ ಕಷ್ಟ ಅಂತ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ನೀಡಿದರು. ಕೊನೆಗೂ ಇಷ್ಟು ಹಲ್ಲುಗಳಿಗೆ ಕಾಂಪೊಸಿಟ್ ಮೆತ್ತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಅದೊಂದು ಹಲ್ಲನ್ನು ಫ್ರೀಯಾಗೆ ಕಿತ್ತರು. (ಫೀಸ್ ಚುಕ್ತಾ ಮಾಡಿದಾಗ ತಿರುಪತಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಅನುಭವವಾಯ್ತು) ಇದು ಲೈಫ್ ಟೈಮ್ ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಇನ್ನು ನೀವಿರುವ ತನಕ ಹಲ್ಲಿನ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರದು ಎಂಬ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೀಳ್ಕೋಟ್ಟರು.

ನನಗಿನ್ನು ಹಲ್ಲು ನೋವಿನ ಬಾಧೆ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಹಲ್ಲುಕಿತ್ತ ನೋವನ್ನೂ ಮರೆತು ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿದೆ. ಆದರೆ ಎರಡ್ಮೂರು ದಿನ ಕಳೆದರೂ ಹಲ್ಲು ಕಿತ್ತ ನೋವು ಮುಗಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಪುನಃ ವೈದ್ಯರನ್ನು ಕಂಡರೂ, "ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಪೇಯ್ನ್ ಇರುತ್ತೆ. ಫಸ್ ಆಗೋದು ಕಾಮನ್" ಅಂದು ಸಾಗಹಾಕಿದರು. ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನದ ಬಳಿಕ ನಾನೇ ಮಾಡಿದ ಕ್ಯಾಬೇಜ್ ಪಲ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಊಟಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎಲುಬಿನ ತುಣುಕೊಂದು ಸಿಕ್ಕಂತಾಯಿತು. ಅರೆ, ಕ್ಯಾಬೇಜಿನಲ್ಲಿ ಎಲುಬಾಂತ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಹಲ್ಲಿನ ತುಂಡು! ಕಿತ್ತ ಹಲ್ಲಿನ ಪಳಿಯುಳಿಕೆಯದು.

ಅದು ಹ್ಯಾಗೆ ಫಿಲ್ಲಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ್ದರೋ, ಒಂದೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೂ ಹಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನೋಯಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಮುಖವಿಡೀ ಸಿಡಿಯುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಹ ಯಾವ ಹಲ್ಲೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ದಂತವೈದ್ಯರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಆಂ....... ಅಂದೆ. ಎಕ್ಸರೇ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಕಾಂಪೊಸಿಟ್ ಫಿಲ್ಲಿಂಗ್ ಒಳಗೆ ಫಸ್ ಆಗಿದೆ, 'ಅವನೆಂಥಾ ವೈದ್ಯ' ಅಂತ ಮೊದಲಿನ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ಬೈಯ್ದರು. ಆಂ... ಎಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಬಾಯಿ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಲಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯದ್ದ ಕಾರಣ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲು ನನಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಹಲ್ಲನ್ನು ಓಪನ್ ಮಾಡಿ, ರೂಟ್ ಕೆನಾಲ್ ಮಾಡಿ ಕ್ರೌನ್ ತೊಡಿಸಿ ಚಂದ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿದರು.

ಈಗ ಇನ್ಯಾವುದೊ ಒಂದು ಕಾಂಪೊಸಿಟ್ ನೋಯಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಅಂತೂ ಈ 'ಹುಳುಕಿ'ನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುಕ್ತಿ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತೆ!!!

ನಾನು ಕಿಡ್ನಾಪ್ ಆಗಿಲ್ವಂತೆ

ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಕ್ಷಮಿಸಿ......... ನಾನು ಅಪಹರಣಕ್ಕೀಡಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದ. ಹಾಗಾಗಿ ಬ್ಲಾಗ್ಲೋಕಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಲು ಆಗಲೇಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ, ಅಪಹರಣವೂ ಇಲ್ಲ ಮಣ್ಣಾಂಗಟ್ಟಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಗುಂಡುಕಲ್ಲಿನ ಹಾಗಿದ್ದೀಯಾ ಸೋಂಬೇರಿ ಎಂದೊಂದು ಒದ್ದಾಗ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಈ ಹಿಂದಿನ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗೆ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಮೆಂಟಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದಷ್ಟು ಸೂಕ್ಕು ಅಂತ ಮಾತ್ರ ತಿಳ್ಕೋಬೇಡಿ. ಪ್ಲೀಸ್.

ಸಹ ಬ್ಲಾಗಿಗರಾಗಿರುವ ಸುನಾಥ ಅವರು ಹೀಗೆ ಕಮೆಂಟಿದ್ದರು. "ಹೋಗೀ ಹೋಗೀ ಆ ಅನ್ವೇಷಿಗಳ ಕಡೆಯಿಂದ ಕಲ್ತುಕೊಂಡಿರೇನ್ರಿ?ಅಂದ ಮ್ಯಾಲ, ನೀವು ಎಷ್ಟು ಖರೇ ಬರೀತೀರಿ ತಿಳಧಂಗಾತು. (ನನಗೂ ಅವರೇ ಗುರುಗಳು)"

ಯಾಕ್ರೀ ಸುನಾಥರೇ, ಹೋಗೀ ಹೋಗಿ ಆ ಆನ್ವೇಷಿಗಳ ಕಡೆಯಿಂದ ಕಲ್ತುಕೊಂಡ್ರಾ ಅಂತ ಕೇಳ್ತೀರಾ? ಅವರು ಎಷ್ಟು ದೋಡ್ಡ ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅಂತ ಗೊತ್ತೇನ್ರಿ? 'ಬೋರು ಹೊಡೆಸದ ಬೋರ' ಎಂಬ ಬಿದಿರನ್ನು ಅವರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬುಗಾಗಿ ಅವರ ಅಭಿನಾಮಿಗಳ ಏಕ ಸದಸ್ಯಾ ಸಂಘದ ಸರ್ವ ಸದಸ್ಯರೂ ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ. ನಿಮಗೂ ಅವರೇ ಗುರುಗಳು ಅಂದ ಮೇಲೆ ನೀವೂ ಬುರುಡೆ ಮಾಸ್ಟ್ರೇ ಇರಬೇಕು. ಏನಂತೀರಿ?

ಆಮೆಲೆ ನನ್ನ ಪ್ರಥಮ ಬ್ಲಾಗೆಳತಿ ನೀಲಗಿರಿಯವರು, ಹೀಗಂದಿದ್ದರು. "1000 ಹಿಟ್ಟು ತಿಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು ಶಾನಿಯವರೇ. ನಾನೂ ದಟ್ಸ್ ಕನ್ನಡದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗು ಹುಡುಕಿದವಳೇ! ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಗುರುಗಳು ಅನ್ವೇಷಿಗಳು ಅಂತ ಇವತ್ತೇ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು. ನನಗೂ ಬ್ಲಾಗಿಗರ ಪರಿಚಯವಾದದ್ದು ಬೊ-ರ ದಿಂದಲೇ. ಆದರೆ ಗುರುಗಳು ಮಾತ್ರ 3ಶ್ರೀಗಳು :)"

ನೀಲಗಿರಿಯವರೇ ನಿಮಗೊಂದು ಗುಟ್ಟು ಗೊತ್ತಾ? ನೀವೇ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಬ್ಲಾಗೆಳತಿ! ನನ್ನ ಗುರುಗಳು ಅನ್ವೇಷಿಗಳು ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ನಂಗಂತೂ ಹೆಮ್ಮೆ. ಆದರೆ ನಾನವರಿಗೆ ಎಮ್ಮೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ :)

ಇನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಸ್ಟ್ರು ಅಸತ್ಯ ಅನ್ವೇಷಿಯವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಈ ಕೆಳಗಿನಂತಿತ್ತು.(ಅವಮಾನ ನಷ್ಟ ಕ್ಲೇಮು ಮಾಡಲು ಎಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಕಾಯ್ತಾ ಕೂತಿರೋವಾಗ ನಿಮ್ಮ ಈ ಪೋಸ್ಟ್ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ನೀವು ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ನಮಗೆ ಕ್ರೆಡಿಟ್ಟು ಕಾರ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸುವುದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸಲು ಈ ಕ್ರೆಡಿಟ್ಟುಕಾರ್ಡಿನ ಸಾಲವನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತೀರೆಂಬುದು ಪತ್ತೆಯಾಗಿದೆ.

ಹೀಗಾಗಿ ಖಂಡಿತಾ ನಮ್ಮ ಕ್ರೆಡಿಟ್ಟುಕಾರ್ಡು ಸಾಲ ತೀರಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಈ ಅವಮಾನ ನಷ್ಟ ಮೊಕದ್ದಮೆ ಪೂರಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟು ಬೇಕಾದರೂ ಅವಮಾನ ನಷ್ಟ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧ. ಆದರೆ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡು ಸಾಲ ಮಾತ್ರ ತೀರಲೇ ಬೇಕು...)

ಅಲ್ಲ ಗುರುಗಳೇ,ನಾವೆಲ್ಲ ನಿದ್ದೆ ಬರದೇ ಹೊರಳಾಡುತ್ತಾ, ಮಂಚದಿಂದ ಉರುಳುರುಳಿ ಬೀಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ನೀವು ಗಡದ್ದಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಹೊಡೆದರೆ ನಮ್ಮ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಯದಿರುತ್ತಾ? ಅದಕ್ಕೆ ಕ್ರೆಡಿಟ್ಟು ಕಾರ್ಡು ಸಾಲ. ನಿಮ್ಮ ಅವಮಾನ ನಷ್ಟಭರ್ತಿ ಮಾಡಲೂ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡನ್ನೇ ನಮಗೆ ಧಾರೆ ಎರೆಯುತ್ತೀರೆಂದು ತಿಳಿದು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದೇವೆ.

ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುವ ಪ್ರಶಾಂತ್ ಏನಾದರೂ ಕಾರಣ ಹುಡುಕಿ ನಿಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ಮನೆಗೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡ್ತೀರಾ ಅಂದಿದ್ರು. ಏನ್ಮಾಡ್ಲೀರೀ... ಏನಾದರೂ ಮಾಡುತಿರು ತ(ತಿ)ಮ್ಮಾ ಅಂತ ತಿಳಿದೋರು ಹೇಳಿದ್ದಾರಂತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ತುಡಿತ. ಆದರೆ, ನಾವು ಬಯಸಿದಂಗೆ ಸಮಯ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಒದಗಿ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಉದಾಶೀನದ ಮಿಳಿತ. ಹೀಗೆ ನಿಮ್ಗೆಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲ ಭೇಟಿಗರಿಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಿ ಹೋಗೋಣ ಅಂತ ಬಂದೆ. ಹಲ್ಲುನೋವಿನ ಕಥೆ ಹೇಳ್ಕೋಬೇಕು. ಸದ್ಯವೇ ಸಿಗೋಣ.

ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷ್ಯಾ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇಲ್ಲಿ ದಟ್ಸ್ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಬೇಕು. ದಟ್ಸ್ ಕನ್ನಡದವರು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗಿನ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ವನ್ ಇಂಡಿಯಾ ಬ್ಲಾಗುಗಳ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈಗ ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ವಿಸಿಟಿಗರು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವ್ರಿಗೂ ನಾನು ಆಭಾರಿ.

ಬ್ಲಾಗ್ತಾಯಿಗೆ ಬ್ಲಾಗ್ಮುದ್ದು!

ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗುರು ಅಸತ್ಯ ಅನ್ವೇಷಿಯವರು 50 ಸಾವಿರ ಹಿಟ್ಟುತಿಂದ ಕುರಿತು ವರದಿಯಾಗಿತ್ತಲ್ಲಾ... ಹಾಗೇ... ನಾನು ನನ್ನ ಹಿಟ್ಟುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಏನಾಶ್ಚರ್ಯ....? 50 ಸಾವಿರ ಹಿಟ್ಟುಗಳಿಲ್ಲ। ಆದರೆ ಸಾವಿರ ಹಿಟ್ಟುಗಳು ದಾಟಿವೆ! ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಗೆ ಯೋಗ್ಯತಾನೆ.

ಒಂದು ರೀತಿಯ ಜಡಹಿಡಿದಂತೆಯೇ ಇರುವ ನಂಗೆ ಉದಾಸೀನ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು। ಹುಟ್ಟಾ 'ಉದಾಸೀನಿ' ಎಂದರೂ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಹಾಗಾಗಿ ಅಫ್‌ಡೇಶನ್ ಡಿಸೀಪ್ಲೀನ್ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಪುರ್ಸೋತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣವೂ ಇದೆ. ಆಚೆ(2006) ನವೆಂಬರಿನಿಂದಲೂ ಬ್ಲಾಗೊಂದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇರಾದೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತ್ತಾದರೂ, ಅದು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ಕಳೆದ(2007) ನವೆಂಬರಿನಲ್ಲಿ.

ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇಲ್ಲಿಟ್ರೇಟ್ ಆಗಿರುವ ನಾನೂ ಥೇಟ್ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನಂತೆ(ಹೇಳಿದಷ್ಟೆ ಮಾಡೋ ಜಾಯಮಾನ)। (ಅ)ಮಾನ್ಯ ಅಸತ್ಯ ಅನ್ವೇಷಿಯವರ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದು, ನಂಗೂ ಬ್ಲಾಗ್ ಬೇಕೆಂದು ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾ, ಅದು ಹ್ಯಾಗೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಡಿ ಎಂದು ಅವರ (ಇಲ್ಲದ) ತಲೆಯನ್ನು ತಿಂದಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೇನು ಆನೆ-ಕುದುರೆ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂದ ಅವರು, ಕಳೆದ ನವೆಂಬರ್‌ನ ಒಂದಿನ ಗೋಧೂಳಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕರೆದು ಬ್ಲಾಗ್ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮಂತ್ರ ಪಠಿಸಿದರು.

ಜೀ ಮೇಲ್ ಅಕೌಂಟ್ ಆರಂಭದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಬ್ಲಾಗೀಗ ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತರವಾಗುತ್ತಿದೆಯೋ ಅಲ್ಲಿತಂಕ ಅವರದ್ದೇ ಬಾಯ್ವಾಡ। ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ನಾನು ಥೇಟ್ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಥರಾನೆ ಅವರು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಗುಂಡಿಗಳನ್ನು ಅದುಮುತ್ತಾ, ಕೀಲಿಗಳನ್ನು ಕುಟ್ಟುತ್ತಾ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಕಟ್ಟಿ ಒಡ್ಡೋಲಗ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಬಳಿಕ ಬರಹಕ್ಕೆ, ಪ್ಲಾನೆಟ್ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಲಿಂಕಿಸುವ ಕುರಿತೂ ಅವರೇ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅದು ಬಿಡಿ, ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಭೇಟಿಗರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಗುವ ಕುರಿತೂ ಅವರೇ ಹೇಳಿದ್ದು. ಇದೆಲ್ಲ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೀಗ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವರ ಬ್ಲಾಗ್ರುಣದಲ್ಲೇ ಇರುವುದು ಅಂತ ಯಾವ ಮುಲಾಜೂ ಇಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವೆ.

ಏನು ಬರೆಯಲೀ ಎಂಬ ಸಮಸ್ಯೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಪಿರ್ಕಿಪಿರ್ಕಿ ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬುದೇ ಆಸೆ। ಮೊನ್ನೆ ಮಾರ್ಚಿ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗಿರ ಪ್ರಥಮ ಸಮ್ಮೇಳನ ಚೆನ್ನಾಗಾಯ್ತಂತೆ ಎಂಬುದಾಗಿ, ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಹೋಗದೆ ಇಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಬರೆದಿದ್ದೆನಲ್ಲಾ, ಅದನ್ನು ದಟ್ಸ್ ಕನ್ನಡದವರು ಲಿಂಕಿಸಿದ್ದರು. ಆವಾಗ ಶಾನಿಯ ಡೆಸ್ಕಿಗೆ ತುಂಬ ವೀಕ್ಷಕರು ಬಂದಿದ್ದರು. ಹಿಟ್ಟುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ನಂಗೇ ಅಚ್ಚರಿ ಅನ್ನೋ ರೀತಿ ಏರಿತ್ತು. ಆ ಬಳಿಕ ಕೆಂಡಸಂಪಿಗೆಯ ದಿನದ ಬ್ಲಾಗಂಗಳದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಾ ಕಥೆ, ಕವನ ಎಲ್ಲಾ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆಂದು ಆರೋಪಿಸಿದ್ದರು. ಆದಾದ ಬಳಿಕ ಹಿಟ್ಟಿಗರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೂ ಹೆಚ್ಚಳವಾಯಿತು. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಅದೊಮ್ಮೆ ಹಿರಿಯ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು ಹಿಟ್ ಶಬ್ದ ಬಳಸಬೇಡ, ಅದು ಸೂಕ್ತಪದ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಬಯ್ದಿದ್ದರು. ಮತ್ತೇ...? ಅಂತ ತಿರುಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ, ವೀಕ್ಷಕರು ಅಂತ ಹೇಳಬಹುದು ಎಂಬ ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುವ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ 'ಹಿಟ್‌' ಎಂಬ ಶಬ್ದವೇ ಹಿಟ್ ಆಗಿರುವ ಕಾರಣ ಸದ್ಯ ನಾನೂ ಇಲ್ಲಿ ಅದನ್ನೇ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನಂಗೊತ್ತು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಅಂಥಾ ಚೆಂದದ್ದೇನೂ ಅಲ್ಲ। ತುಂಬ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ 'ಬ್ಲಾಗ್ತಾಯಿಗೆ, ಬ್ಲಾಗ್ಮುದ್ದು' ತಾನೆ. ಅದಿರಲಿ, ಇದೀಗ ನಂಗೂ ಬ್ಲಾಗೆಳೆಯರು, ಬ್ಲಾಗೆಳೆತಿಯರು ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಖುಷಿ, ಖುಷಿ. ಮತ್ತೆ ಸಹಸ್ರಕ್ಕೂ ಮಿಕ್ಕು ಭೇಟಿಗರೂ ಬಂದು ಹೋಗಿರುವುದೂ ಮತ್ತೂ ಖುಷ್! ಇದೆಲ್ಲದರ ಕ್ರೆಡಿಟ್ಟೂ... ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗುರುವಿಗೆ.

ಕೆಲವು ಸಹಬ್ಲಾಗಿಗರು ಅವರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ಲಿಂಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಕಮೆಂಟಿಸುತ್ತಾ, ಮೇಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಂಗೊಂದು ಬ್ಲಾಖುಷಿ ತಂದಿಟ್ಟಿದೆ. ಬಂದ, ಬಂದು ಹೋದ, ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಿರುವ, ಮತ್ತು ಇನ್ನು ಬರಲಿರುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಮೋಃ ನಮಃ

ಮಾಟಮಾಡಿಯಾದರೂ ಅಧಿಕಾರ ದಕ್ಕಿಸಿ ಕೊಟ್ಟೇನು

ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯಾ.........?

ಈ ಹರಿದ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಯಾರೆಂದು ಕೇಳಿಬಲ್ಲಿರೀ......

ವೇದೇ ಡೌಗರೆಂದು ಕೇಳಿಬಲ್ಲೆವೂ........

ಬಂದಂತಹ ಕಾರ್ಯ......?

ಎಂತಹ ಕಾರ್ಯ.....? ನಮ್ಮಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳೂ ಬುಡಮೇಲಾದುವಲ್ಲವೇ.... ಯಾವ ಕಾರ್ಯ ಅನ್ನಲೀಗ....ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯವೂ ಇಲ್ಲವೀಗ!!!!

ಎಂದಿನಂತೆ ಚುಮುಚುಮು ನಸುಕಿಗೆ ಎದ್ದು, ರಾಗಿಮುದ್ದೆ ಮೆದ್ದು, ಬೊಕ್ಕ ತಲೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬಾಚಿ, ಬಿಳಿಯ ಉಡುಪನ್ನು ತೊಟ್ಟು, ಶಲ್ಯವನ್ನು ಮುಖ ಮುಚ್ಚುವಂತೆ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊದ್ದು, ಅದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಮೇಲೆತ್ತಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿ ಯಾರಲ್ಲೀ..... ಎಂದು ಘರ್ಜಿಸಿದರು....

ಅಲ್ಲೇ ಸನಿಹದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ, ಹೋಮ, ಹವನ, ದೇವರ ಪ್ರಸಾದಗಳನ್ನು ಹಣೆ, ಕತ್ತು ಮತ್ತು ಸಂದುಸಂದುಗಳಿಗೆ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದ ರಾವಣ್ಣ, ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಪಿತಾಶ್ರೀ... ಎಂದು, ಎಂದಿನಂತೆ ಓಡಿ ಬರದೆ, ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಅರುಹಿದರು।

ತನಯನೇ..... ಇದೇನಾಗಿ ಹೋಯ್ತು..... ನಮ್ಮ ಸಂಸಾರದ ರಾಜಕೀಯ.... ನಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಗಳು ಹೀಗೂ ನಮಗೆ ಬುದ್ಧಿಕಲಿಸುವುದೇ.... ಛೇ...ಛೇ..... ನಮ್ಮ ಹಿಂಬಾಲಕರು, ಮುಂಬಾಲಕರು, ದೀವಟಿಗೆಯವರು... ಭಟ್ಟಂಗಿಗಳು ಎಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ... ಎಲ್ಲಿ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋದರೂ... ಅದಿರಲಿ..... ನನ್ನ ಕುಮಾರ ಎಲ್ಲೀ.....?????

ಅಪ್ಪಾಜೀ..... ಕುಮಾರ ಆಚೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹಿಡಿಹಿಡಿ ಶಾಪ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ..... "ಪಿತಾಶ್ರೀ ನನ್ನ ಮಾತುಕೇಳಲಿಲ್ಲ.... ಇಂದು ಮಿರಿಮಿರಿ ಮಿಂಚುತ್ತಿರುವ ಆ ರಾಡಿಯೂರಪ್ಪಗೆ, ಅಂದು ಛಾಪಾ ಕಾಗದದ ಶರಾಬತ್ತು ಕುಡಿಸಲು ಹೊರಡದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಬೆನ್ನಿಗೆ ಚೂರಿ ಹಾಕದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಚುನಾವಣೆಯೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ॥ ನಾವು ಮಾಡಿದ ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೆಕಾರ್ಯಗಳು ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ಹುಣಸೆ ಹಣ್ಣು ತೊಳೆದಂತೆ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ....." ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹಲುಬುತ್ತಾ... ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ವಟಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅಪ್ಪಾಜೀ......

ಛೇ.....ಎಂಥಾ ಮೂರ್ಖನವನು. ಅವನ ಅದ್ದೂರಿಯ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕ ನೋಡದೆ ನಾನು ಸಾಯುವುದುಂಟೇ? ಕಳೆದ ಬಾರಿ ನಾನು ಕೋಪದ ನಾಟಕವಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದುದರಿಂದ ಆಕಾಶದೃಶ್ಯದ ಮೂಲಕವಷ್ಟೆ ಆತನ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕದ ಆ ಅದ್ಭುತ, ರಮಣೀಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಅಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ಕೊಂಚ ತಾಳ್ಮೆ ವಹಿಸಲೀ... ಕಂದಾ...... ನಾನಿಲ್ಲವೇ.... ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಮಯ ಆತ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು, ತನ್ನ ಇತರೇ ಕಾರ್ಯಗಳತ್ತ ಗಮನಹರಿಸಲೀ....... ಏನಿಲ್ಲವಾದರೆ ಮಾಟಮಾಡಿಯಾದರೂ ನಿಮಗಿಬ್ಬರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಧಕ್ಕಿಸಿ ಕೊಟ್ಟೇನು... ನಮ್ಮ ಪಟ್ಟದರಸಿ ಮಹಾರಾಣಿ ಚಿನ್ನಮ್ಮನನ್ನು ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಂಡು, ನನ್ನ ಕುಲಪುತ್ರನ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕವನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವೆ. ಮಗನೇ... ಚಿಂತೆಬೇಡ.... ಚಿಂತೆ ಬೇಡ..... ಚಿಂತೆ ಬೇಡ.....
ಪುತ್ರನೇ..... ಯೂರೂ ಇತ್ತ ಕಡೆ ತಲೆಹಾಕಿಯೂ ಮಲಗಲು ಇಚ್ಛಿಸದ ಈ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲೀ.... ಅದಾರು? ಅದಾರು ಅಲ್ಲಿ ಸುಳಿದಾಡುತ್ತಿರುವುದೂ...?

ಅಪ್ಪಾಜೀ...ಭಾಗವತರು। ಇಲ್ಲಿ ಬರಬೇಡಿ ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ 'ಆಟ' ಸದ್ಯಕ್ಕಿಲ್ಲ ಅಂದರೂ ಹಲ್ಲುಕಿರಿಯುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ....

ಏನೂ...? ಭಾಗವತರೇ...? ಅವರಿಗೆ ಇಲ್ಲೇನು ಕೆಲಸ? ತೊಲಗಲ್ಯಾಚೆ... ನಮಗೇನೂ ಈಗ ಒಡ್ಡೋಲಗದ ಇರಾದೆ ಇಲ್ಲ...
ಹೇಳಿದರೆ ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಪಿತಾಶ್ರೀ... ಒಂದಿಷ್ಟು ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಾಗಹಾಕಿ...

ಹೂಂ... ಹೂಂ....

ಸ್ವಾಮೀ ವೇದೇ ಡೌಗರೇ..... ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅದ್ಯಾರು ಈ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಆಡಳಿತದ ಚುಕ್ಕಾಣಿಯನ್ನು, ಅದು ಹೇಗೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೋ ನೋಡೇ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ; ಈ ಬಾರಿಯೂ ಅರಸು ಆಯ್ಕೆಯ ಸೂತ್ರ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ತೊಡೆತಟ್ಟಿ ಹೇಳಿದ ನೀವು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಷ ಮಣ್ಣುತಿಂದದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೇ.....?

ಇಂಥಹ ಅಧಿಕ ಪ್ರಸಂಗದ ಮಾತುಗಳು ಬರುತ್ತವೆ ಎಂದೇ ನಿಮ್ಮಂತಹವರ ಬಳಿ ನಾವು ಮಾತಾಡಲಿಚ್ಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ। ಮಣ್ಣುತಿಂದದ್ದು ಮಣ್ಣಾಂಗಟ್ಟಿ!! ಮಣ್ಣಿನ ಮಗನಾದ, ನಯವಿನಯವೇ ಮೂರ್ತಿವೆತ್ತಂತಿರುವ ನಮ್ಮ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಅಹಂಕಾರದ ಮಾತುಗಳು ಬರುವುದುಂಟೇ....? ಇದೆಲ್ಲವೂ ನಿಮ್ಮ ತುತ್ತೂರಿಯವರ ಅಪಪ್ರಚಾರದ ಫಲವಷ್ಟೆ. ನಿಮ್ಮಗಳ ಮುಸುಡಿಯನ್ನೂ ನೋಡಲು ನಾವು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ....

ನಿಧಾನಾ.... ನಿಧಾನಾ.... ಡೌಗರೇ ನೀವು ಅಂದೊಮ್ಮೆ ಈ ಅಖಂಡ ಭರತಖಂಡದ ಸಾಮ್ರಾಟನಾಗಿ ಗದ್ದುಗೆ ಏರಿದಾಗ ಇದೇ ತುತ್ತೂರಿಯವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ವಾಚಾಮಗೋಚರ ಹೊಗಳಲಿಲ್ಲವೇ.....? ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೊಗಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ 'ಡೌಗರ ಡೌಗ' ಎಂದೆಲ್ಲ ಬರೆದ ಕೈಗಳು, ಬಳಿಕದ ನಿಮ್ಮ ಗ್ರಾಮಪಂಚಾಯತ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಳಿದ ಕೊಳಕು ರಾಜಕೀಯ ನೋಡಿ ವಾಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ....

ಭಾಗವತರೇ.... ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ವಟಗುಟ್ಟಬೇಡಿ.... ವಾಕರಿಗೆ ಬಂದವರು ವಾಂತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ನಮಗೇನಿಲ್ಲ। ಆಗ ನಾವು ನೆರೆಯ ಬಾಂಗ್ಲಾದ ನದಿನೀರು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿದ್ದೆವು. ನಾವು ನರ್ಕಾಟಕದ ಸಾಮಂತರಾಗಿದ್ದವೇಳೆ ಇಂದು ಮೆರೆಯುತ್ತಿರುವ ಇದೇ ಕೋಮುವಾದಿಗಳು ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ಈದ್ಗಾ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ್ದ ಧ್ವಜಹಾರಿಸುವ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿದ್ದೆವು.... ಇಂತೆಲ್ಲ ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಾವು ಮಾಡಿದ್ದೆವು.... ಅದನ್ನು ಹೇಳಿರುತ್ತೀರಿ ಅಷ್ಟೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಹೊಗಳಿಕೆ ಏನು ಬಂತು?

ಇರಲಿ.... ಹರದನ ಹಳ್ಳಿಯ ಸಾಮ್ರಾಟರೇ..... ಜಾತ್ಯತೀತವಾದಿಯಾಗಿರುವ ನೀವು, ಕೋಮುವಾದಿ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರದಂತೆ ತಡೆದೆ ಎಂದು ಊರೀಡಿ ಸಾರುತ್ತಿದ್ದೀರಿ..... ಆದರೆ ರಾಜಕೀಯ ಬಲ್ಲವರು, ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲ ನಡೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವವರು ಬೇರೆಯದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲವೇ....?

ಏನು ಹೇಳತ್ತಿದ್ದಾರೆ ನಿಮ್ಮ ಕರ್ಮ....?

ಡೌಗರೇ... ಇದೇ, ಇದೇ, ನಿಮ್ಮ ಈ ದುರಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಅತಿ ಕೋಪ ಎಲ್ಲ ಕೆಡಿಸಿತು। ನಿಮ್ಮ ಸುಪುತ್ರ ಒಪ್ಪಿದಂತೆ ಆ ಕಮಲ ಮುಖಿಗಳಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಚುನಾವಣೆಯೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..... ಆ ಭಾಜಪಗೆ ಈ ನಮೂನೆಯ ಅನುಕಂಪ, ಬೆಂಬಲವೂ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..... ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ನೀವೇ ಕಾರಣ, ಕೋಮುವಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮದು ಒಳಒಪ್ಪಂದ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಕ್ಯಾಕರಿಸುತ್ತದ್ದಾರಲ್ಲಾ......

ಶಿವಶಿವಾ..... ಶಿವಶಿವಾ.... ಶಿವಶಿವಾ ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳು ಇದೇನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿವೆ.....? ಅದಕ್ಕೇ ಅನ್ನೋದು। ಉತ್ತಮರಿಗೆ ಇದು ಕಾಲವಲ್ಲ. ರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಪ್ರಜೆಗಳ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಆ ಕೇಸರಿಯವರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ನೀಡಲು ಒಪ್ಪಿರಲಿಲ್ಲ...... ನೋಡುತ್ತಿರಿ ಭಾಗವತರೆ...., ಫೀನಿಕ್ಸ್ ಎಂಬ ಹಕ್ಕಿಯ ಕಥೆ ಕೇಳಿರಬಹುದು ನೀವೂ.... ಬೂದಿಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ಬಂದ ಹಕ್ಕಿಯದು. ಆ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ಬರಲು ನಾವು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಈಗ ಬೂದಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಬಿದ್ದು ಹೊರಳಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ....

ಇರಲಿ ನಿಮಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಇಡಿಯ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯವೇ ಸಂತಸದಿಂದಿದೆ... ನೀವು ಎಲ್ಲೂ ಮೀಸೆ(ಇಲ್ಲದ) ತೂರಲಾಗದಂತೆ ಪ್ರಜೆ ಎಂಬ ಮಹಾಪ್ರಭು ತನ್ನ ಪರಮೋಚ್ಛ ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸಿ ಷರಾ ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ.....
ನೀವು ಮಣ್ಣು ಮುಕ್ಕಿಸಹೊರಟ ರಾಡಿಯೂರಪ್ಪರಿಗೆ ನ ಭೂತೋ... ಎಂಬಂತೆ ಅದ್ಧೂರಿಯ ಭಾರೀ ಸಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕವಾಗಿದೆ.... ಇದನ್ನು ಕಂಡು ನಿಮಗೇನನ್ನಿಸಿತು.....?

ಇಂಥಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವ ನಿಮ್ಮ ನಾಲಿಗೆ ಸೀದು ಹೋಗ...!!!! ನಮ್ಮ ಪುತ್ರ ಕುಮಾರಕಂಠೀರವನ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕವಾಗಬೇಕಿತ್ತು। ಅಂತಾದ್ದರಲ್ಲಿ ಆ ರಾಡಿಯೂರಪ್ಪನ ಮೆರೆದಾಟ ನೋಡಿದರೆ ಕರುಳು ಹಿಂಡಿದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ.... ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳು ನೋಡಿಯಾವಾದರೂ ಹ್ಯಾಗೆ....? ಅದಕ್ಕೇ ಅಲ್ಲವೇ ಮುಖಕಾಣದಂತೆ ತಲೆಮೇಲೆ ನಮ್ಮದೇ ಶಲ್ಯವನ್ನು ಹೊದ್ದು ಕುಳಿತಿರುವುದೂ..... ಅರ್ಥಗಾರಿಕೆ ಸಾಕೂ.... ಜಾಗಟೆ ಕೆಳಗಿಡಿ. ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೇ ಒಳಿತಾಗಲೀ... ಎನ್ನುತ್ತಾ ಒಡ್ಡೋಲಗಕ್ಕೆ ಮಂಗಳಹಾಡಿ....

ಅರ್ಥವಾಯಿತೂ..... ಅರ್ಥವಾಯಿತೂ..... ಮತ್ತೆಂದಾದರೂ ಒಡ್ಡೋಲಗ ಮಾಡೋಣವಂತೆ.... ಸರ್ವರಿಗೂ ಒಳಿತಾಗಲೀ...

ಮಂಗಳಂ!

ಪತ್ರಬರಿ, ಪ್ಲೀಸ್

ಆಗಷ್ಟೆ ಸೈನ್‌ಇನ್‌ಆಗಿ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಬಾಸ್, ಮಿತ್ರ, ಭ್ರಾತೃ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮ, ಎಲ್ಲವೂ ಆಗಿರುವ ನನ್ನ ಊರಿಯನ್ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ, ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ತಂದು ನನ್ನ ಕೈಲಿಟ್ಟು, "ನೋಡಿ ನಿಮ್ಮ ಗೆಳತಿ ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದರು. ದಿನದ ಹಿಂದೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾಗ ಅವಳೂ ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಳು.

ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು, ಏನು ಬರೆದಿದ್ದಾಳೆಂಬ ಕುತೂಹಲದಿಂದ, ಗಬಕ್ಕನೆ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಅವಸರವಸರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಪುಟಗಳನ್ನು ಕೆದಕಿ, ಕೊನೆಗೂ ಆ ಬರಹದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಲ್ಯಾಂಡ್ ಆಯಿತು. ಹೀಗೆ ಬರೆದಿದ್ದಾಳೆ. ಪತ್ರಬರಿ, ಪ್ಲೀಸ್.... ಎಂಬುದು ತಲೆಬರಹ.

"ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಗೆಳತಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇದೊಂದು ವರಾತ ತೆಗೀತಾ ಇದ್ದಾಳೆ. ಮೊಬೈಲ್ ಮಾಡಿದಾಗೆಲ್ಲ, ಪತ್ರಬರೀ, ಪತ್ರಬರೀ ಅಂತ ಪ್ರಾಣ ತಿನ್ನುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಇ-ಮೇಲಾದರೂ ಮಾಡೋಣ ಎಂದರೆ, ಇ-ಮೇಲ್ ಬೇಡ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನೋಡಿ ಸಾಕಾಗಿದೆ. ಪತ್ರ..... ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಉರುಟುರುಟು ಅಕ್ಷರ ನೋಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ! ಈ ಬಾರಿ ಖಂಡಿತ ಬರಿತೇನೆ ಕಣೇ ಅನ್ನುತ್ತೇನೆ ನಾನು. ಎರಡು ವರ್ಷ ಆಯಿತು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಅವಳು ಊರು ಬಿಟ್ಟು. ಅಲ್ಲಿಂದ ನಂತರ ಅವಳದ್ದು ಪ್ರತೀಬಾರಿ ಇದೇ ವರಾತ. ನನ್ನದು ಎಂದಿನ ಉತ್ತರ...." ಅಂತ ಶುರುವಿಕ್ಕಿಕೊಂಡ ಅವಳ ಬರಹ, ಪತ್ರ ಬರೆಯುವಾಗಿನ ಖುಷಿ, ಪತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾತರ, ಕೈಸೇರುವಾಗಿನ ಬಿಸುಪು ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಪತ್ರಗಳ ಹಾರಾಟವನ್ನು ಮೊಬೈಲು, ಇ-ಮೇಲುಗಳು ತಿಂದು ಹಾಕಿವೆ ಎಂದು ಸಾಗಿತ್ತು.

ಅವಳು ಬರೆದದ್ದು ಸರಿ. ಪತ್ರಬರಿ ಎಂಬುದಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಹೌದು. ನಾನು ಊರು ಬಿಡುವ ಮುನ್ನ ಅವಳು ಬೇಸರದಂತ ಮುಖ ಮಾಡಿದಾಗ, ಖಂಡಿತ ಪತ್ರ ಬರೀತೆನೆ; ನೀನೂ ಬರಿ ಅಂದಿದ್ದೆ. ನಾವೂ ಪತ್ರ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಹೊರತರೋಣ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಕೃಷ್ಣಾನಂದ ಕಾಮತ್ ಹಾಗೂ ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾ ಕಾಮತರ ನಡುವಿನ ಪತ್ರ ಸಂಕಲನವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಇಬ್ಬರೂ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸಂಕಲನ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಂತೆ ಖುಷಿಯನ್ನೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದೆವು. ಇದಕ್ಕೆ ಜನತಾ ಡಿಲಕ್ಸ್ ಹೋಟೇಲಿನ ಗ್ಲಾಸು, ಪ್ಲೇಟುಗಳೇ ಸಾಕ್ಷಿ! ಏನೇ ಆದರೂ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿಗೆ ತಪ್ಪಬಾರದು ಎಂಬ ದುರಭ್ಯಾ,ಸ ಇರುವ ನಾನು ಹೊಸ ಜಾಗ, ಹೊಸ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಕಾಡುವ ಹೋಮ್ ಸಿಕ್ಕನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ತುಂಬ ರಸವತ್ತಾದ ಪತ್ರವನ್ನೇ ಅವಳು, ಸೀತಾ ಹಾಗೂ ಭಾರತಿ ಮೂವರಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಬರೆದು ನನ್ನ ಹೊಸ ವಿಳಾಸವನ್ನೂ ನಮೂದಿಸಿ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಇದಾಗಿ ಸರಿಸುಮಾರು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳು ಆಗುತ್ತಾ ಬಂದರೂ, ಎಂದಿನ ದಿವ್ಯನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಸ್ವಭಾವದ ಅವಳಿಂದ, ಇಂದಿಗೂ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಮೊನ್ನೆ ಇವಳ ಬರಹ ನೋಡಿದಾಗ ನಂಗೇ ಸಿಟ್ಟೇ ಬಂದಿತ್ತು। ಮೊಬೈಲು ಮಾಡಿದಾಗೆಲ್ಲ...... ಎಂಬುದಾಗಿ ರಾಗಎಳೆದಿರುವ ಅವಳು, ಇದುವರೆಗೆ ಅವಳಾಗಿ ನಂಗೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಬಾರಿಯೂ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ ಉದಾಹರಣೆ ಮದ್ದಿಗೂ ಇಲ್ಲ। ಹೋಗಲಿ ನಾನು ಮಾಡಿದರೂ, ನನ್ನ ಕರೆನ್ಸಿ ಮುಗಿಯುತ್ತೆ ಎಂಬ ದಾವಂತ ಅವಳಿಗೆ। ಪೀನಾರಿ ಪಿಟ್ಟಾಸಿ ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಬಯ್ದಿದ್ದೆ. ನಾನು ಈಚಿನಿಂದ ಫೋನು ಮಾಡಿದಾಗೆಲ್ಲ (ಎಸ್ಟಿಡಿ) ಥೇಟ್ ಎದುರು ಸಿಗುವಾಗ ನಗುವಂತೆ, ಅದೇ ಟೋನಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತು ಪ್ಹೋ.....ಹೋ.....ಹ್ಹೋ........ ಪ್ಹೋ.....ಹೋ.....ಹ್ಹೋ........ ಎಂದು ಕತ್ತು ಮುರಕೊಂಡಂತೆ ನಗುವ ಅವಳ ಮಾತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಗುವಿಗೇ ನನ್ನ ಕರೆನ್ಸಿ ಖರ್ಚಾಗಿದೆ. ಅವಳೊಡನೆ ಮಾತಾಡಬೇಕೆಂದು ನಾನೀಚಿಂದ ಪೋನು ಮಾಡಿದ್ದರೂ, ನಂಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಎಡೆಗೊಡದಂತೆ, ಮತ್ತೇನು ಎನ್ನತ್ತಲೇ ವಟಗುಟ್ಟುವ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತೆಂದರೆ ಕಡ್ಲೆಕಾಯಿ ತಿಂದಂತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಲೆ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿವಾಗ, ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ, ಸಂದಿಗ್ಧತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದಾಗ, ನನ್ನ ಲೀಗಲ್ ಅಡ್ವೈಸರೂ ಆಗಿರುವ ಅವಳಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡೋದು ನಂಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಖುಷಿ. ಹಾಗೆಯೇ,ಅವಳಂತೆ ಉರುಟುರುಟಾಗಿರುವ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಅವಳು ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಪೋಣಿಸಿದ ಪತ್ರವೂ ಖುಷಿಯೇ.

ಆದರೆ, ಫೋನ್ ರಿಂಗಾದಾಗ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾಗದಿದ್ದರೆ, ಬಳಿಕ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಮಿಸ್ ಕಾಲ್ ಕೊಡೋ ಜಾಯಮಾನದವಳೂ ಅಲ್ಲ ಅವಳು. ಅಂತ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಇದಕ್ಕಾಗೆ ಅವಳನ್ನು ಬಯ್ಯಲು ನನ್ನ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕರೆನ್ಸಿ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಇಂಥಾ ಅವಳು, ಮೊಬೈಲು ಮಾಡಿದಾಗೆಲ್ಲ...... ಎಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಮೈಯೆಲ್ಲ ಉರಿದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಖರ್ಚಾದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಹೋಯ್ತು. ಈಗಿಂದೀಗಲೇ ಫ್ಲೈಟಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ, ಅವಳ ಮುಸುಡಿಗೆರಡು ಗುದ್ದಿ ಬರಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು, ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ. ಸಾಯಂಕಾಲವಾಗಲು ಕಾದು ಆಫೀಸಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಲೇ ಅವಳಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಜಡಭರತಿಯಾಗಿರುವ ಅವಳು ಬಡಪೆಟ್ಟಿಗೆ(ರಿಂಗಿಗೆ) ಪೋನ್ ತೆಗೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಳಂತೆ. ಸಿಟ್ಟನ್ನು ಕಕ್ಕದಿರಲಾಗುತ್ತದಾ? ಮರಳಿ ಯತ್ನವ ಮಾಡಿದೆ. ಏನೇ... ಎಂಬ ಮಾಮೂಲಿ ರಾಗದೊಡನೆ ಮಾತು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ನಿನ್ನ ಆರ್ಟಿಕಲ್ ನೋಡ್ದೆ ಅಂದೆ. ಹೇ.... ಅಲ್ಲಿ ನಿಂಗೆ ಹೇಗೆ ಸಿಗ್ತು ಎಂಬ ಕೌತುಕ ತೋರಿದಳು. ಅಲ್ವೇ, ಈ ಎರಡು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನೀನೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಂಗೆ ಮೊಬೈಲು ಮಾಡಿದ್ದೀ ಅನ್ನುತ್ತಾ ತಾರಾಮಾರ ಉಗ್ದೆ. ಪ್ಹೋ.....ಹೋ.....ಹ್ಹೋ........ ಪ್ಹೋ.....ಹೋ.....ಹ್ಹೋ........ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕಳು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೋಪ ಏರಿದ್ದ ರಭಸದಲ್ಲೇ ಇಳಿಯಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು.

ಊರಿನಬಗ್ಗೆ, ಅಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಸುರಿದ ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದೆವು. ಮಧ್ಯೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತವಳಂತೆ ನಿನ್ನ ಕರೆನ್ಸಿ ಅಂತ ಜ್ಞಾಪಿಸಿದಳು. ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡೆ, ದುಡಿಯೋದು ಯಾಕೆ? ನಿಂಗಿಂತಾ ಕರೆನ್ಸಿ ಹೆಚ್ಚಾ ಎಂಬ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ಡಯಲಾಗ್ ಹೊಡ್ದೆ. ನಡುವೆಯೇ, ಈ ಜಗಳವನ್ನೂ ಬರೀ... ಎಂದಳು. ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಹೋಗ್ಲಿ ನನ್ನ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಈಗಲಾದರೂ ಉತ್ತರ ಬರೆ- ಭಿನ್ನೈಸಿದೆ. ಯಾವ್ದು? ನೀನು ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದೆಯಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು. ಭೂಮಿಯೇ ಬಾಯ್ಬಿರಿಯಬಾರದಾ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಎದುರಲ್ಲಿ ಓಪನ್ ಮ್ಯಾನ್‌ಹೋಲ್ ಇತ್ತು. ಆದರೆ, ಅವಳಿಗೆ ಬಯ್ದು ಮುಗಿಸದೆ ಹಾರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಪುಣ್ಯಾತಿಗೆತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಬರೆದ ಪತ್ರ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿತ್ತು. ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡವಳು ಮತ್ತೆ ಪ್ಹೋ.....ಹೋ.....ಹ್ಹೋ........ ಪ್ಹೋ.....ಹೋ.....ಹ್ಹೋ.......
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರ್ದಿದ್ದಿಯಾ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಅಂತೇನಾದರೂ ನಿನ್ನಬಳಿ ಇದ್ದಲ್ಲಿ ಪತ್ರ ಬರೀ ಎಂದೆ. ಖಂಡಿತ ಕಣೆ ಅಂದಳು. ಬಹುಶಃ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಲಾಕರ್‌ನಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತೆ. ತಿಂಗಳಾಯಿತು. ಇನ್ನೂ ಪತ್ರವಿಲ್ಲ.

ಪತ್ರ ಸುಖದ ಆ ದಿನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಹಳವಿದೆ. ಇನ್ನೆಂದಾದರೂ ಹೇಳಿಯೇನು.

ಅನಾಫಿಲೀಸ್ ಎಂಬ ಹೆಣ್ಣು ಸೊಳ್ಳೆಯೂ...

(ಇದೂ ಸೊಳ್ಳೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು. ಇವ್ಳಿಗೆ ಸೊಳ್ಳೆ ಬಿಟ್ರೆ ಬೇರೆ ವಿಷ್ಯವೇ ಇಲ್ವಾಂತ ಗೊಣಗಬೇಡಿ. ಇದು ಮಲೇರಿಯಾ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಪೆಷಲ್!)

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹುಟ್ಟುವ ಮುಂಚೆ ನನ್ನೂರು ಮಲೇರಿಯಾ ಫೇಮಸ್ ಆಗಿತ್ತಂತೆ. ಇದು ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಾದ್ದು ನಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಎಷ್ಟೂ ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ, ಯಾವುದೋ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದಾಗ. ಎಲ್ಲೇ ಹೋದರೂ ಹೋಗಿ ಬೀಳುವುದು ಸೊಳ್ಳೆ ಕೊಂಪೆಗೆ ಎಂದು ಈ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಪಿ.ಜಿ ಮಾಡೋವಾಗ ಇದ್ದು ಊರು ಸೊಳ್ಳೆ ಖ್ಯಾತಿಯದ್ದು. ಸೊಳ್ಳೆ ಬಂದು ,ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗುಂಯ್‌ಗುಡುತ್ತಾ ಗುಡ್‌ನೈಟ್ ಹೇಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಿದ್ರೆ ಅನ್ನೊವಷ್ಟು ನಾನವುಗಳಿಗೆ ಎಡಿಕ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದೆ. ಇಂಥ ಸೊಳ್ಳೆ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗಡದ್ದಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಹೊಡೆಯುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರು ನನ್ನನ್ನು ಛೇಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೊಳ್ಳೆಯೂ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಸುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ, ನೀನು ಅದ್ಯಾವ ಪರಿ ಕೊಳಕಿ ಇರಬಹುದು ಎಂಬುದು ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ಸ್ಟೇಟ್‌ಮೆಂಟ್.

ನನ್ನ ರೂಂಮೇಟ್ ಮಲೇರಿಯಾ ಬಂದು ಮಲಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ಸೊಳ್ಳೆ ಪರದೆ ಉಪಯೋಗಿಸದೆ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಜ್ಯೋತಿ, ಅನಾಫಿಲೀಸ್ ಹೆಣ್ಣು ಸೊಳ್ಳೆಯಾದ ಕಾರಣ ಈಕೆ ಬಳಿ ಸುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿದ್ದಳು.

ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯೊಬ್ಬಳಿದ್ದಾಳೆ. ಅವ್ಳದ್ದು ಮಲೇರಿಯಾ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ. ಅವಳ ಎರಡರ ಹರೆಯದ ಮಗುವನ್ನು ಬಿಡದೇ, ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ, ತಿರುತಿರುಗಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಆಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಆಕೆಯ ತಂಗಿಗೊಂದು ಬಾರಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಆಗಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಡ್ಯೂಟಿ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಮಲೇರಿಯಾ ಪೇಶಂಟ್‌ಗೆ ನಾನು ವಾಚ್‌ವುಮನ್ ಅಗಿರುವ ಸುಳಿವು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಾಸ್ ಅದೊಮ್ಮೆ "ನೀವೂ ಒಂದು ಆಂಟಿ ಮಲೇರಿಯಾ ವ್ಯಾಕ್ಸೀನ್ ಮಾಡ್ಸಿಕೊಳ್ಳಿ" ಅಂದಿದ್ದರು. ಅದು ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಕಾಳಜಿಗೋ ಅಥವಾ ಈಕೆಗೆ ಮಲೇರಿಯಾ ತಗುಲಿಬಿಟ್ರೆ ರಜೆಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ಅವರ ಚಿಂತೆಗೋ! ಬೇಕಿಲ್ಲ ಸಾರ್, ಎಷ್ಟೇ ಸೊಳ್ಳೆ ಕಡಿದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಮಲೇರಿಯಾ ಬಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ನೀಡಿದ್ದೆ ಅವರಿಗಾಗ. ಮರುಮಾತಾಡದ ಅವರು ನಾನೇ ಒಂದು ಸೊಳ್ಳೆ ಎಂಬಂತಹ ಲುಕ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಈ ಅನಾಫಿಲೀಸ್ ಎಂಬ ಹೆಣ್ಣು ಸೊಳ್ಳೆ ನನ್ನನ್ನು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನಗೆಪಾಟಿಲಿಗೀಡಾಗಿಸಿತ್ತು. ಮಡಿಕೇರಿ ಆಕಾಶವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಘೋಷಕರ ಹುದ್ದೆಗೆ ಅರ್ಜಿ ಕರೆದಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ಬಳಿಕ ಲಿಖಿತ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಹಾಜರಾಗಲು ಆದೇಶ ಬಂದಿತ್ತು. ಒಂದು ಹುದ್ದೆಗೆ 80ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಮಂದಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಹಾಜರಾಗಿದ್ದರು. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನದ ಕುರಿತೇ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಲೇರಿಯಾ ರೋಗ ಹರಡುವ ಸೊಳ್ಳೆಯಾವುದು ಎಂಬುದಾಗಿ. ಕೌನ್ ಬನೇಗಾ ಕರೋಡ್‌ಪತಿಯಲ್ಲಿ ಅಮಿತಾಭ್ ಬಚ್ಚನ್ ನೀಡಿದಂತೆ 'ಚಾರ್ ಆಪ್ಷನ್' ಇರಲಿಲ್ಲ, 'ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸಾಬೂ' ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸಿ ನನ್ನೂರಿಗೆ ತಲುಪುವ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದೊಡ್ಡ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಸಹ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯೊಬ್ಬಾತ, ಹಲೋ ಮೇಡಂ ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿದ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಅಂದೆ. ಆತನ ಹೆಸರು ಶರತ್ಚಂದ್ರ ಎಂತಲೂ, ಕುಮುಟಾದಲ್ಲಿ ವಕೀಲನೆಂದೂ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ನನ್ನ ಜತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ ಆತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ. ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸರಿಯುತ್ತರ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆಂಬ ಹಂಡ್ರೆಡ್ ಪರ್ಸೆಂಟ್ ನಂಬುಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾನು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ಚಟಪಟ ಉತ್ತರ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದೆ. ಸೊಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾ, 'ಸಿಫಿಲೀಸ್' ಅಂದೆ. ಆತ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಮುಖವನ್ನು ಒಂದಿಂಚು ಹಿಂದೆ ಸರಿಸಿದನಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಸರಾಗವಾಗೇ ವರ್ತಿಸಿದ.

ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸಿ ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ಗೆ ಮರಳಿದಾಗ, ಲೆಕ್ಚರರ್ ಆಗಿದ್ದ ಗೆಳತಿ ಅನಿತಾ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಇಸಿದುಕೊಂಡಳು. ಅದರ ಕುರಿತು ದೊಡ್ಡ ಚರ್ಚೆಯೇ ಆಯಿತು. ಸೊಳ್ಳೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ, ಹೇಳು ನೋಡೋಣ ಇದ್ಯಾವ ಸೊಳ್ಳೆ ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು. ಅಷ್ಟೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ವ ಸಿಫಿಲೀಸ್ ಅಂತ ಮತ್ತಷ್ಟು ದೃಢವಾಗಿ ಅಂದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಬಿದ್ದುಬಿದ್ದು ನಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಯೇ.... ಕತ್ತೆ ಇದು ಅನಾಫಿಲೀಸ್. ಸಿಫಿಲೀಸ್ ಅಂದರೆ ಲೈಂಗಿಕ ಕಾಯಿಲೆ ಅಂದಳು. ಶರತ್ಚಂದ್ರನೆಂಬ ಕುಮುಟಾದ ವಕೀಲ ನನ್ನ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿ ಯಾಕೆ ಮುಖವನ್ನು ಒಂದಿಂಚು ಹಿಂದೆ ಸರಿಸಿದನೆಂದು ಆಗ ಹೊಳೆಯಿತು!

ಇದಾದ ಬಳಿಕ ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯರಿಗೆ ಈ ಸಿಫಿಲೀಸ್ ವಿಚಾರ ಎತ್ತಿ ದಿನಕೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಲೇವಡಿಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಜ್ಯೋತಿ ನಿಂಗಂತೂ ಆ ಕೆಲಸ ಖಂಡಿತ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಷರಾ ಬರೆದಿದ್ದಳು. ನಾಳೆ ನೀನು ಹೀಗೆ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಬದಲು ಇನ್ನೊಂದರ ಪ್ರಕಟಣೆ ಮಾಡಿದರೆ ಗೋ......ವಿಂದ ಅಂತ ಟಿಪ್ಪಣಿಯನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿದ್ದಳು.
ಕೊನೆಗೆ ನಾನೇ, ಹೋಗಲಿ ಕೊನೆಯ ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳು ಸರಿ ಇವೆಯಲ್ವೇ, ಅರ್ಧ ಮಾರ್ಕಾದರೂ ಕೊಟ್ಟಾರು ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇದಾದ ಬಳಿಕ ಕ್ರಮೇಣ ಆ ವಿಷಯವನ್ನೂ, ಆ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮರೆತಿದ್ದೆವು.

ಆದರೆ, ಒಂದು ದಿನ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಹುಟ್ಟುವಂತೆ, ಲಿಖಿತ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಸಾಗಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಆಡಿಯೋ ಟೆಸ್ಟ್‌ಗೆ ಕರೆದಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರಿಗೆ ಇದು ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನಗುವಿನ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. 20 ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಗೊಂಡ ಐದು ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಹೆಸರಿದ್ದು ಅಂತಿಮ ಸುತ್ತಿನ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹತೆ ಗಳಿಸಿದ್ದೆ. ಅದೇದಿನ ಅಪರಾಹ್ನ ಸಂದರ್ಶನ. ಶರತ್ಚಂದ್ರನೂ ಬಂದಿದ್ದನಾದರೂ, voice testನಲ್ಲಿ ಫೇಲಾಗಿದ್ದ. ಹೀಗೆ ಮೌಖಿಕ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಗದ ಸಹ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಶಾನಿಯೇ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಲಿ ಅಂತ ಹಾರೈಸಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಶರತ್ಚಂದ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ ಹಾರೈಸಿದ್ದ. ಮುಕ್ಕಾಲು ಗಂಟೆ ಸಂದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅದಾಗ ಓದು ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ ಅಷ್ಟೆ ನೋಡಿ, ಉತ್ಸಾಹದ ಮೂಟೆಯಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಅದಮ್ಯ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಕಂಡಾಪಟ್ಟೆ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಸಂದರ್ಶನ ಮುಗಿಸಿ ತೆರಳುವ ವೇಳೆಗೆ ಅನಿತ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೆಳತಿಯರು ನಗುವಿಗೇನಾದರೂ ಹೊಸ ಸರಕಿದೆಯಾ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಜ್ಯೋತಿ ಮಾತ್ರ ಗಂಭೀರವಾಗಿ, ನಿಂಗೆ ಅರ್ಹತೆ ಇತ್ತೂ ಅಂತ ನೀನು ಧ್ವನಿಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಸಾಗಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತೆಯೆಂಬ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಗೊರಗೊರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಸುಮಧುರ ಅಂತ ನಾವು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅನಾಫಿಲೀಸನ್ನು ಸಿಫಿಲೀಸ್ ಅಂತ ಬರೆದವರ್ಯಾರು ಎಂಬ ನಿನ್ನ ಮೂತಿ ನೋಡುವ ಒಂದೇ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂದಳು!! (ಇರಬಹುದಾ?)

ಮೇಜು ಗುದ್ದಿಗುದ್ದಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದೆವು

ಬಿಜೆಪಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡಿ.ವಿ. ಸದಾನಂದ ಗೌಡರ ಹುಟ್ಟೂರಿನಿಂದ ಸ್ಫರ್ಧಿಸಲು ನನಗೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಿಂದ ಟಿಕೆಟ್ ನೀಡಿದ್ದರು. ನಾನು ಚುನಾವಣೆಗೆ ಸ್ಫರ್ಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಇರಾದೆಯಿಂದ ಇದ್ದವಳೇ ಅಲ್ಲ. ಸದಾನಂದರ ಹುಟ್ಟೂರಿನಿಂದ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಗ್ರಾಮಪಂಚಾಯತ್ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಸ್ಥಾನ ಲಭಿಸೀತು. ಆದರೆ ನಂಗೆ ಆಹ್ವಾನ ದೊರೆತದ್ದು ವಿಧಾನ ಸಭೆಗೆ! ರಾಜ್ಯಪಾಲ ಹುದ್ದೆ ತೊರೆದು ಬಂದ ಎಸ್ಸೆಂ ಕೃಷ್ಣರಂತಹ ಘಟಾನುಘಟಿಗಳಿಗೇ ಟಿಕೆಟ್ ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ ಸೀನಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲದ ಶಾನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ಸಿಕ್ಕಿತು ಅಂತ ತಲೆಕೆರೆಯಬೇಡಿ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಂಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ನೀಡಿದ್ದು, ನಂಗೆ ನಿನ್ನ ಬಿದ್ದ ಕನಸಿನ ಹೆಡ್‌ಲೈನ್!

ಹಗಲೆಲ್ಲ ಚುನಾವಣೆ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನೇ ಪೇಪರ್‌ನಲ್ಲಿ ಓದುವುದಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ಊರಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ನಾವುಗಳೆಲ್ಲ ಚುನಾವಣೆ ಕುರಿತು ಡಿಸ್ಕಸ್ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೋ, ಅಂತೂ ಇದು ಸುಪ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಳ ಊರಿದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ನಂಗೆ 'ಸಿಕ್ಕಿದ' ಟಿಕೆಟ್‌ಗೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ನೀಡಿದ್ದೆ. ಆದರೂ, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಯಾಕೆ ನಂಗೆ ಕರೆದು ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಟ್ಟಿತು ಅಂತ ಕನಸಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಯೋಚಿಸಿದ್ದು, ಎಚ್ಚರವಾದ ಮೇಲೂ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು.

ನಮ್ಮ ಮಾಜಿ ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಕನಸು ಕಾಣಿರಿ; ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕನಸು ಕಾಣಿರಿ ಎಂಬ ಕರೆನೀಡಿದ್ದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು. ನಂಗೆ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದೊಡ್ಡ ಕನಸುಗಳೇ ಬೀಳುವುದು. ಬಿಲ್ ಕ್ಲಿಂಟನ್ ಅಮೆರಿಕಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ವೇಳೆ ಒಮ್ಮೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದರಲ್ಲಾ? ಆಗ ಅವರು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಂತೆ, ನಮ್ಮ ಅಂಗೈಯಗಲದ ತೋಟವೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಾಡಿದಂತೆ, ಕೆಳಗಿನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಎಳನೀರು ಕುಡಿದಮೇಲೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಅತ್ತಲೇ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಡಗಿಗೆ ತೆರಳಿದಂತೆ (ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಒಂದು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ನಡೆದರೆ ಕೊಡಗೂ, ಇನ್ನೊಂದು ದಿಕ್ಕಿಗೆ ನಡೆದರೆ ಕೇರಳವೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ) ಕನಸು ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ವಾಯಪೇಯಿಯವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವರು ನಮ್ಮ ಹಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ದನಗಳಿಗೆ ಹುಲ್ಲುಹಾಕಿದಂತೆ ಕನಸು. ಹೀಗೆ ಆಗೀಗ ನಾನು ದೊಡ್ಡದೊಡ್ಡ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ, ಕನಸಿನಲ್ಲಿ.

ಚುನಾವಣೆ ದಿನಾಂಕ ಘೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತಲೆ ಫೋನು ಮಾಡಿದ್ದ ಅಣ್ಣ, "ವೋಟಿಗೆ ಬಾ" ಅಂತ ಗದರುವ ದನಿಯಲ್ಲೇ ಹೇಳಿದ. ನನ್ನ ಪರಮೋಚ್ಚ ಹಕ್ಕಿನ ಚಲಾವಣೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹೋಗದಿರುವುದು, ಸದರೀ ಗದರಿಕೆಗೆ ಕಾರಣ. ಸರಿ, ಟ್ರೇನ್ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡುಸ್ತಿಯಾ ಅಂದರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಧನಾತ್ಮಕ ಉತ್ತರವನ್ನೇ ನೀಡಿದ. ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ (ಮಾಜಿ)ಶಾಸಕರು, ಮಾತಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಾರಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ. ಇದಕ್ಕೇ ಕಾದವನಂತೆ, ಈಗ ಅವರ ಮೊಬೈಲ್ ಆಕ್ಸೆಸೇಬಲ್, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ವಿಚ್‌ಆಫ್ ಆಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಅನ್ನುತ್ತಾ ನಕ್ಕ. ಆತನೂ ನಮ್ಮ ಎಮ್ಮೆಲ್ಯೆಯೂ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜತೆಗಿದ್ದವರು. ಆವರೀಗ ದೊಡ್ಡ ಲೀಡರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ನಾನೂ ಲೀಡರಾಗಿದ್ದವಳೇ.... ಮಾತ್ರ, ನಾಲ್ಕನೆ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ. ಮಾತನಾಡಿದವರ ಹೆಸರು ಬರೆಯುವುದು, (ಮಾಸ್ಟರ ಬಳಿ ಚಾಡಿ ಹೇಳುವುದು) ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಕೋಪಿ ಪುಸ್ತಕ; ಯಾ; ಲೆಕ್ಕ ಪುಸ್ತಕ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿಡುವುದು ಮುಂತಾದುವುಗಳೆಲ್ಲ ನಾಯಕ/ಕಿಯರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಮತ್ತೂ ಒಮ್ಮೆ ನಾಯಕಿಯಾಗ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಇದು ಮಾತ್ರ ಕಾಲೇಜು ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದ ಮೇಲೆ.

ಶಾನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಯಾರು? ಆಕೆಯೇ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಎಂಬ ಒಕ್ಕೊರಲ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಕ್ಲಾಸು ಹೊರಹಾಕಿದ್ದಾಗ, ಉತ್ಸಾಹ ಪುಟಿಯುವ ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನಿರಲಾಗುತ್ತದಾ? ಅಣ್ಣನ ಕಿಸೆಯಿಂದ ಹಾರಿಸಿದ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಮಾಡಿ ಠೇವಣಿ ಇರಿಸಿ ಸೆನೆಟ್ ಎಲೆಕ್ಷನ್‌ಗೆ ನಾಮಪತ್ರ ಸಲ್ಲಿಸಿಯಾಯಿತು. ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರತೀ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೂ ಮತಹಾಕುವ ಅವಕಾಶ ಇರುವ ಕಾರಣ, ಮತ್ತು ನಾನೋರ್ವ ಜನಪ್ರಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ ಗೆಲುವು ನನ್ನದೇ ಎಂದು ನನ್ನ ದೋಸ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಲೆಕ್ಚರರ್ಸ್‌ಗಳೂ ಲೆಕ್ಕಹಾಕಿದ್ದರು.

ನನ್ನ ಎದುರಾಳಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿನಿ ವರಸೆಯಲ್ಲಿ ನಂಗೆ ನೆಂಟತಿಯೇ. ಆಕೆ ಅಂತಿಮ ಬಿ.ಎ. ನಾನು ಅಂತಿಮ ಬಿ.ಕಾಂ. ಕನ್ನಡ ಮೇಜರ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ ನೆಟ್ಟಗೆ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡಲು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ಎರಡಾದರೂ ಮಾತೃ‌ಭಾಷಾ ಪದಗಳು ಮಿಳಿತಗೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಭಾಷಣ ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಬರೆದು ತಂದು ಓದುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ಯಾವ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದವಳಲ್ಲ. ನಾನಾದರೋ, ಎನ್ಎಸ್ಎಸ್ ನಂದೇ. ಡ್ರಾಮಾದಲ್ಲೂ ನಾನೇ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಘಟನೆಯಲ್ಲೂ ನಾನೇ. ಕಾಲೇಜಿನ ಕಂಬಕಂಬಕ್ಕೂ ಶಾನಿಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಗೆಲುವು ನಮ್ಮದೇ ಎಂಬ ಗ್ಯಾರಂಟಿ.

ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಯೊಂದು ಆಕೆಯ ಬೆಂಬಲಕ್ಕಿದೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಶಾನಿಯ ಫೇವರ್ ಅಂತ, ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯರ ಬಳಗದ ಸಮೀಕ್ಷೆ ಹೇಳಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿಯೂ ಇದನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿ, ಯಾರದ್ದೇ ಬೆಂಬಲದ ಹಂಗಿಲ್ಲದ, ಸ್ವಂತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಮೇಲೆ ಸ್ಫರ್ಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಚುರಕಿನ, ಸ್ವತಂತ್ರ, ಅರ್ಹ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಮೇಜು ಗುದ್ದಿಗುದ್ದಿ, ಆಕೆಯ ಕ್ಲಾಸಿನಿಂದಲೇ ಭಾಷಣ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೆವು.
ಸಿಕ್ಕಸಿಕ್ಕವರ ಬಳಿ ಹಲ್ಲುಕಿರಿಯುತ್ತಾ ಮತಯಾಚನೆ ಮಾಡುವ ಕಾರಣ ನಮಗೆ ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚುವುದೇ ಮರೆತುಹೋಗಿತ್ತು. ಚುನಾವಣೆಗೆ ಎರಡು ದಿನವಿರಬೇಕಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಯೊಬ್ಬ ಕಾಲೇಜಿನ ಹೊರಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ. "ನಂಗೇ ವೋಟ್ ಹಾಕ್ತೀಯಲ್ಲಾ, ನಿನ್ನಬಳಿಯೂ ನಾನು ಕೇಳ್ಬೇಕಾ" ಅಂದೆ. ಬೇರೆಯೇ ಮಾತನ್ನಾಡಿದ ಆತ "ಒಂದು ಮಾತು. ನೀವು ಸೋತರೆ ಬೇಸರ ಮಾಡಬಾರದು" ಅಂದ. ಎಂಥಾ ಮಾತಾಡ್ತೀಯಾ? ನಾನೇ ಗೆಲ್ಲೋದು ಅಂತ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಕಾಲೇಜೇ ಮಾತಾಡ್ತಿದೆ, ನಿಂಗೆಲ್ಲೋ ಭ್ರಾಂತು ಅಂದೆ.

ಚುನಾವಣೆ ದಿನ ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತು. (ಶಾಂತಿಯುತ) ಮತದಾನವಾಯ್ತು. ಮತಎಣಿಕೆ ದಿನದಂದು ಮಾತ್ರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜ್ವರಬಂದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಣಿಕೆ ಆರಂಭವಾಯ್ತು. ಆರಂಭದ 50 ವೋಟುಗಳ ತನಕ ನನ್ನ ಎದುರಾಳಿಯ ಅಕೌಂಟ್ ಓಪನ್ ಆಗಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬಳಿಕವೂ ಒಂದು ಹಂತದ ತನಕ ಶಾನಿಯೇ ಮುಂದಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಕೊನೆಗೆ ಆಕೆಯ ಮತಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಹಿನ್ನಡೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮುನ್ನಡೆ ಹೀಗೆ ಸಾಗಿತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಶಾನಿ 40 ವೋಟಿಗೆ ಸೋತಳು! ಸೋಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಪ್ಪಿಯೂ ಆಲೋಚಿಸಿಯೇ ಇರದಿದ್ದ ನಾನು ಸೋತಾಗ ಹೇಗಾಗಬೇಕು? ಇಂಗು ತಿಂದ ಮಂಗಿಯಂತಾಗಿದ್ದ ನನಗೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಬೇಕು ಎಂದೂ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲರು ಹೇಳಿದಾದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡವಳಂತೆ ಶೇಕ್‌ಹ್ಯಾಂಡ್ ಮಾಡಿ, ನನಗಾಗಿ ನನ್ನ ಬಳಗ ತಂದಿದ್ದ ಹೂವಿನ ಹಾರವನ್ನು ಆಕೆಗೆ ಹಾಕಿ, ರಾಕೆಟ್‌ನಂತೆ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಶಾಂತಿಯೊಂದಿಗೆ ಕಾಲೇಜು ಆವರಣದಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದೆ.

ನನ್ನ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಏಟು ಬಿದ್ದಿತ್ತೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ತೆರಳಲೂ ಅವಮಾನವಾದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಂಡವರೆಲ್ಲ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಸೋತವಳೆಂದು ಹೀಯಾಳಿಸುತ್ತಾರೆ, ನಾನು ಸೋತೆ, ನಾನು ಸೋತೆ ಎಂಬುದೇ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಗಿರಿಗಿಟ್ಲೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹೇಗೋ ಅಂದು ಮನೆ ಸೇರಿದವಳು ಒಂದು ವಾರ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ನಗು ಬರುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ವಾರ ನನ್ನ ಪತ್ತೆ ಇಲ್ಲದ್ದು ಕಂಡ ನಮ್ಮ ಅಕೌಂಟೆನ್ಸಿ ಸರ್ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಬಾಯ್ಮುಚ್ಚಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬಾ ಅಂದರು. ಸ್ಫರ್ಧೆ ಅಂದರೆ ಸೋಲು, ಗೆಲುವು ಸಹಜ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನೀನು ಸೋತಿದ್ದು ಬರಿಯ ನಲ್ವತ್ತು ವೋಟಿಗೆ. ಯಾವುದೇ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ ಅಷ್ಟು ವೋಟ್ ಪಡೆದದ್ದು ಗ್ರೇಟ್ ಅಂದಾಗ ನನ್ನ ಅವಮಾನ ಇಳಿಮುಖವಾಯಿತು.

ಸೊಳ್ಳೆಯ ಬಂಧ

ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ಮತ್ತು ನನ್ನದು ಒಂಥರಾ ಬಿಡಿಸಲಾರದ(ಓಡಿಸಲಾರದ) ಸಂಬಂಧ. ಸೊಳ್ಳೆಯ (ಸು)ಸಂಸ್ಕೃತ ಹೆಸರು ಮಶಕ ಎಂದಂತೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು ಈ ಮಶಕಗಳು ಧಾಂಗುಡಿ ಇಡುವ ಪರಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಸ್ತಕವೇ ಬ್ಲಾಂಕ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೆ.

ನಾನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯಾಗಿದ್ದ ಹಂತದಲ್ಲೂ, ಆ ಬಳಿಕ ದುಡಿಯುವ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡ ಬಳಿಕವೂ, ಎಲ್ಲೇ ಹೋದರೂ ನಂಗೆ ಊಟ ಮತ್ತಿತರ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಚು ಕೊರತೆಯಾದರೂ, ಸೊಳ್ಳೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರಬರವೆಂಬುದು ಬಂದುದೇ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ಇರುವಲ್ಲೂ ಸಹ. ಹಾಗಂತ, ಇವುಗಳಿಂದ ಇತರರು ಅನುಭವಿಷ್ಟು ಹಿಂಸೆ ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೇನಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ ಸೊಳ್ಳೆಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾದೀತು. ಅವೇನಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಡಂಯೀ... ಡುಂಯೀ.. ಎಂಬ ಹಾಡು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಹಾರಾಡುತ್ತವೆಯೇ ವಿನಹ ಅಂಥ ಪರಿ ಕಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ. ಫ್ಯಾನಿಲ್ಲದೆ, ಸೊಳ್ಳೆ ಪರದೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಕಾಯಿಲಿಲ್ಲದೆ, ಮ್ಯಾಟಿಲ್ಲದೆ, ಗುಡ್ ನೈಟೂ ಇಲ್ಲದೆ ಸೊಳ್ಳೆಗಳ ಸಂಗೀತ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತೇನೆ ನಾನು. ಇತರರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಈ ಸಿದ್ಧಿಗೆ ಬೆರಗಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಒಂದೆರಡು ಕಡಿದರೂ ಮರುದಿನ ಅದರ ಕುರುಹೇನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಸೊಳ್ಳೆ ಕಡಿತವಾದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದರೆ ಅದು ಹಾರಾಡುತ್ತಾ ಹೊರಡಿಸುವ ಸಂಗೀತ ಯಾರಿಗಾದೀತು. ಅವುಗಳು ಕಿವಿಬಳಿಬಂದು ಅದೇನು ಹೇಳುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ. ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಕಲಿತಿರುವ ನಾನು ಸೊಳ್ಳೆ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ಕಲಿಯಲು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಸೋತಿದ್ದೇನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವುಗಳು ಬಹುಶಃ "ನಿನ್ನ ರಕ್ತ ಇಷ್ಟ್ಯಾಕೆ ಕಹಿ ಅಂತ ಕೇಳ್ತಿರಬಹುದು" ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ನಾನು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳೇ.ಒಂದು ಸರ್ತಿ, ಎರಡು ಸರ್ತಿ, ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಮೂರು ಸರ್ತಿ. ಈ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು ಡುಂಯ್‌ಡುಂಯ್ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಕಿವಿ ಬಳಿ ಸುಳಿದಾಡುವಾಗ ಒಂಥರಾ ಕಿರಿಕಿರಿ. ಈ ಕಿರಿಕಿರಿ ಸ್ವಲ್ಪಹೊತ್ತಲ್ಲೇ ಮೈಯಿಡೀ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡು ಉರಿಉರಿ ಅನ್ನತೊಡಗುತ್ತದೆ. ತಾಳ್ಮೆ ತಪ್ಪಿದರೆ, ಅದು ನನ್ನ ಹತ್ತಿರದವರಿರಲಿ, ದೂರದವರಿರಲಿ, ಗೆಳತಿಯರಿರಲಿ, ಉದ್ಯೋಗದಾತರಿರಲಿ, ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಏಕೆ, ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಕೂಸು... ಕೂಸು ಅನ್ನುತ್ತಾ ಜೋಪಾನ ಮಾಡುವ ಅಮ್ಮನೆ ಆಗಲಿ, ಯಾರೆಂದು ನೋಡದೆ, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕಿರಿಕಿರಿಯನ್ನು ಹೊರಗೆಡಹಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಇದರಿಂದ ಎಷ್ಟೋ ಅನಾಹುತಗಳು ಆಗಿವೆ. ಸ್ನೇಹಿತರು ವೈರಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹತ್ತಿರದವರು ದೂರಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲಸ ಕಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಅಹಂಕಾರಿ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಹೌದೆಂದು ಗೋಚರವಾದರೂ, ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಹಂಕಾರ ಅಡ್ಡಬರುವುದಿಲ್ಲವೇ... ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಅಹಂಕಾರವಲ್ಲ, ಅಲಂಕಾರ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಹುಟ್ಟುಗುಣ ಹೋಗುತ್ತಾ...?

ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಾನು ಈ ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಸೊಳ್ಳೆಯ ಬಳಿ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಲಾಗುತ್ತಾ? ಅದ್ಕೇ, ಅದೊಂದು ಸರ್ತಿ ನನ್ನ ಬಲಗಿವಿಯ ಬಳಿ ಓಡಿಸಿದಷ್ಟೂ, ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ ವಕ್ಕರಿಸಿ ಕರ್ಣಕಠೋರ ಸಂಗೀತ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸೊಳ್ಳೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಕಲಿಸಬೇಕೆಂದು, ಎಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಹಾಕಿ, ಬಲವಾಗಿ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದೆ. ಸೊಳ್ಳೆ ಸತ್ತಿತೋ, ಓಡಿತೋ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ಬಲವಾದ ಏಟು ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಶ್ರವಣ ಸಮಸ್ಯೆಯುಂಟಾಯಿತು. ಬಲಗಿವಿಯ ಕತೆ ಹೀಗಾದರೆ; ಎಡಗಿವಿಯ ಕತೆ ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಲಾಗಹಾಕುವ ವೇಳೆ ಬಿದ್ದು ಎಡ ಕಿವಿ ಮೊದಲೇ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಇದೀಗ ಎರಡೂ ಕಿವಿಯ ಶ್ರವಣ ಶಕ್ತಿ ಒಂದೇ ನಮೂನೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಸೊಳ್ಳೆಯ ದೆಸೆಯಿಂದಾಗಿ ಮೊದಲೇ ಕುರುಡುತನ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಿವುಡುತನವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ. ಹಾಗಂತ ನಂಗೇನು ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ನಂಗೆ ಅನುಕೂಲವೇ ಆಗಿದೆ. ಬೇಕಿರುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಬೇಡದಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳದಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತೇನೆ. (ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಾಸ್ ಬಯ್ಯುವ ವೇಳೆ). ಸ್ನೇಹಿತೆಯ ಬಳಿ ಕೈಸಾಲವೇನಾದರೂ ಪಡೆದರೆ, ಫೋನ್ ಮೂಲಕ ಅವಳಾಚೆಯಿಂದ, ದುಡ್ಯಾವಾಗ ಹಿಂತಿರುಗಿಸುತ್ಯಾ... ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ, ಎಂಥಾ.... ಎಂಥಾ ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅವಳಿಗೇ ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ವಿಷಯ ಮಾಚುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಆದರೆ ಇದನ್ನೇ ನೆಪವಾಗಿಟ್ಟು ಸರ್ಕಾರಿ ಕೆಲಸ ಗಿಟ್ಟಿಸಿ ದೂರುಗಳ ವಿಭಾಗಕ್ಕೇನಾದರೂ ಸೇರೋಣವೆಂದರೆ, ಅತ್ತ ಅಂಗವಿಕಲ ಕೋಟಾದಡಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಈಚೆ ಪೂರ್ತಿ ಕುರುಡಿಯೂ ಅಲ್ಲ; ಆಚೆ ಪೂರ್ತಿ ಕೆಪ್ಪಿಯೂ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ!

ಊಟ-ತಿಂಡಿ, ನಿದ್ರೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅಂತಾ ಶಿಸ್ತಿನವಳಲ್ಲದ ನಂಗೆ ಅದೊಮ್ಮೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಪೂರಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ತುಡಿತ ಉಂಟಾಗಿತ್ತು. ಕಾರಣ ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ, ಹೊಟ್ಟೆಹಸಿವು. ಈ ಹಸಿವು ನನ್ನನ್ನು ಬೆಡ್‌ರೂಮಿನಿಂದ ಕಿಚನ್‌ಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿತ್ತು. ಕಿಚನ್ನಲ್ಲಿ ಲೈಟ್ ಕಂಡದ್ದೇ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು, ನಾನು ಪೂರಿ ಲಟ್ಟಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಿದ್ದರೆ ಸುತ್ತುಮುತ್ತು ಹಾರ(ಡ)ಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಲಟ್ಟಣಿಗೆ ಇತ್ತಾದರೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಸೊಳ್ಳಗೆ ಹೊಡೆದರೆ, ಸೊಳ್ಳೆಗಿಂತ ನಂಗೇ ಡೇಂಜರೆಂದು, ಬೇಕಾದ್ದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಅಂತ ನನ್ನಪಾಡಿಗೆ ನಾನಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸೊಳ್ಳೆಯೊಂದು ಹಾರುಹಾರುತ್ತಲೆ ಒಲೆ ಮೇಲೆ ಎಣ್ಣೆ ಮಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಬಣಲೆಯೊಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಪೂರಿಯೊಂದು ಅದೇ ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವುದನ್ನು ಬಿಸಾಕಲೀ.... ಎಣ್ಣೆಯನ್ನೋ? ಪೂರಿಯನ್ನೋ? ಬಿದ್ದು ಮರಗಟ್ಟಿದ ಸೊಳ್ಳೆಯನ್ನೋ....? ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿನ ಹಸಿವು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕುದಿಯಿತು. ಸೊಳ್ಳೆಯನ್ನು ತೆಗೆದೆಸೆದು, ಉಬ್ಬಿದ ಪೂರಿಯನ್ನು ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ತೆಗೆದು ಅದೇ ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಪೂರಿ ಬಿಟ್ಟೆ...!!!

ಕಂಕುಳಡಿಯಲಿ ಇಟ್ಟು ನಡೆದಳು...

ಗಜಮೂಖದವಗೇ..... ಗಣಪಗೇ.... ಶುರುವಾದರೂ ಅವ್ವನ ಹೊರಡಾಟ ಮುಗಿಯುತ್ತಿರಲೇ ಇಲ್ಲ। ಜಯಂತ್ಯಕ್ಕ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದಲೇ ಗಿಡದಿಂದ ಕೊಯ್ದು ಕಟ್ಟಿದ ಅಬ್ಬಲ್ಲಿಗೆ(ಕನಕಾಂಬರ) ಹೂವಿನ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಒಂದಿನಿತು ಹೆಚ್ಚು ಕಮ್ಮಿಯಾಗದಂತೆ ಹೊರಟು ರೆಡಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣು ತಲೆಗಳಿಗೂ ಸಮನಾಗಿ ಹಂಚುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಗಾಯತ್ರಕ್ಕ ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಾಪೆಯ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ದೊಡ್ಡಕ್ಕನಿಗೆ ನಮ್ಮ ವೇಷ - ಭೂಷಣಗಳ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ....

ಇದು ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಮೇಳದವರು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಹಾಕ್ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಂದು ನಮ್ಮ ಮನೆಯೊಳಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ। ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದಾವರ್ತಿಯ ನಮ್ಮೂರ ಏಕೈಕ ಮನರಂಜನೆಯಾದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಇದೆ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮಪ್ಪನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೋಪ ದಿಗಿಣಗುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ನಾಟಕ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಮುಂತಾದುವುಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲದ ಅವರಿಗೆ "ಇವರೆಲ್ಲ(ಯಕ್ಷಗಾನದವರು) ಜನರೆಲ್ಲ ಮರುಳು ಮಾಡಲು ಬರುವವರು" ಎಂಬ ತಾತ್ಸಾರ. ಯಕ್ಷಗಾನವಿದ್ದರೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕಾಲಿಗೆ ಗೆಜ್ಜೆಕಟ್ಟಿಯೇ ಸಿದ್ಧ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿರುವ ಅವರು, ಬೆಳಗ್ಗಿನಿಂದಲೇ ವಿನಾಕಾರಣ ಸಿಡಿಮಿಡಿಗುಟ್ಟಲಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅತ್ತ ಗಂಡನ ಕೋಪ, ಇತ್ತ ಮಕ್ಕಳ ಹಠದ ನಡುನೆ ಸಿಲುಕಿದ ಅವ್ವ, ಹೆದರಿಹೆದರಿ ಬೆದರಿ, ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ, ಮಕ್ಕಳು ಆಟಕ್ಕೋಗಬೇಕೆನ್ನುತ್ತಾರೆ (ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ಆಟ ಅನ್ನುವುದು ರೂಢಿ) ಎನ್ನುತ್ತಾ ಪರ್ಮಿಶನ್ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆಂದೇ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ, ತನ್ನ ಉದ್ದ ಮೂಗನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ನೇತಾಡಿಸಿ, ನಮಗೂ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಮೇಳಕ್ಕೂ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಯ್ದು, ಹೋಗಿ ಸಾಯಿರಿ ಅನ್ನುತ್ತಾ ದುಡ್ಡು ಕೊಡದೆ ಪರ್ಮಿಶನ್ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ನಾವಾದರೋ, ಗೇರುಬೀಜ, ಬಿದ್ದಆಡಿಕೆ, ಅಂಟುವಾಳಕಾಯಿ ಮುಂತಾದುವುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಮಾರಿದ ದುಡ್ಡನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ನೋಡಲು ಹೊರಟೇ ಹೊರಡುತ್ತೇವೆ.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಪೀಠೋಪಕರಣ, ದಿರಿಸು, ಸಾಮಾನು-ಸರಾಂಜಾಮು ಹೇರಿಕೊಂಡು ಬರುವ ಲಾರಿ ಮೈಕ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೇ ಬರುತ್ತದೆ। ಆ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವಾಗೊಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾತರ ನನ್ನಂತೂ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೂರುಗಂಟೆಗೆ ಬಿಸಿನೀರಿಗೆ(ನೀರೊಲೆಗೆ) ಬೆಂಕಿಹಾಕುವಲ್ಲಿಂದ ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಡಲಾರಂಭ. (ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸಂಜೆವೇಳೆ ಸ್ನಾನ) ದೊಡ್ಡಕ್ಕ ಅಡಗಿಸಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಂದ್ರಿಕಾ ಸೋಪನ್ನು ಕದ್ದು, ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ತಿಕ್ಕಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಹೊರಡುವುದೆಂದರೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಸಾಯಂಕಾಲವಾಗುತ್ತಲೇ ಮೈಕ್ ಜೋರುಜೋರಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದು ಅಡುಗೆ, ಊಟ ಎಲ್ಲ ಬೇಗಬೇಗ. ಏಳುಗಂಟೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಕೇಳಿ ಹೊಡೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿ ಚೆಂಡೆಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿತ್ತೆಂದರೆ ನನ್ನ ಕಾಲು ನೆಲದಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಈ ಅವ್ವಂದು ಎಷ್ಟು ಹೊರಟರೂ ಮುಗಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ। ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವ ಅವರಿಗೆ ತಲೆ ಬಾಚಿದಷ್ಟೂ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ. ತಲೆಕಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೇಗೇಗೆ ಹುದುರಿ ಹಾಕಿದರೂ, ಮುಳ್ಳು ಚುಚ್ಚಿದರೂ ಅದು ಸೊಟ್ಟವೇ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ಅನಿಸಿಕೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ನಾಯಿ ಅನ್ನತಿನ್ನದಿದ್ದರೆ, ಬೆಕ್ಕು ಬರದೇ ಇದ್ದರೆ, ರಾತ್ರಿಯ ಊಟದ ಬಳಿಕ ಉಳಿಯುವ ಸಾರು ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕುದಿಸದೇ ಇದ್ದರೆ ಅವರ ತಲೆಬಿಸಿಯೇ ಬೇರೆ. ಮುಖಕ್ಕೆ ಢಾಳಾಗಿ ಮೆತ್ತುವ ಕುಟ್ಟಿಕೂರ ಪೌಡರನ್ನು ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಿಕ್ಕಿತಿಕ್ಕಿ ಮುಖ ನೋಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ಪಾಪ. (ಇಲ್ಲವಾದರೆ ದೊಡ್ಡಕ್ಕ ಇದೆಂತದು, ಬೂದಿ ಮೆತ್ತಿದಾಂಗೆ ಅಂತ ಬಯ್ತಾಳಲ್ಲ)

ಚೆಂಡೆಸದ್ದು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಯಕ್ಷಗಾನ ಆರಂಭವಾಗೇ ಹೋಯಿತೆನ್ನುವ ನನಗೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಕೆಟ್ಟ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿತ್ತು॥ ಕೇಳಿಹೊಡೆದಾಗಿ, ಗಜಮೂಖದವಗೇ...... ಆಗಿ, ಚಿಕ್ಕಪ್ರಾಯದ ಬಾಲೆ.... ಶುರುವಾದರೂ ಹೊರಟಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ। ಮನೆಯ ಸಮೀಪವೇ ಇರುವ ಶಾಲೆಯ ಮೈದಾನದಲ್ಲೇ ಆಟ. ಗಾಯತ್ರಕ್ಕನೂ ಅವ್ವನ ಮೇಲೆ ಸಿಡಿಮಿಡಿಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಳು. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಬಜೆಟ್ಟಿಗೆ ನಿಲುಕುವುದು ಎರಡು ರೂಪಾಯಿ ಟಿಕೆಟ್ಟು. ಈ ಟಿಕೆಟಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಸನಗಳಿಲ್ಲ. ನೆಲದ ಮೇಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಬರಿಯ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು (ಮಲಗಿ) ಆಟ ನೋಡುವಾಗ ಕಲ್ಲೊತ್ತುತ್ತದೆಯೆಂದು ಚಾಪೆ ಒಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅದನ್ನು ಹಾಸಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು, ತಡವಾದರೆ ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಜಾಗ ದೊರೆಯದು ಎಂಬುದು ಅವಳ ಕಳವಳ.

"ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಯದ ಬಾಲೆ ಚದುರೇ......" ಅಂತ ಭಾಗವತರು ಶುರುವಿಟ್ಟುದು ಮೈಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ, ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಯದ ಬಾಲೆಯಾದ ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ನನಗೆ ಕೋಪವುಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು। ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಯದ ಬಾಲಕ ನಾನಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇವರ್ಯಾರ ಹಂಗಿಲ್ಲದೇ ನನ್ನಷ್ಟಕೇ ನಾನು ಆಟ ನೋಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಛೇ.... ಅವ್ವ ಒಂದು, ಹೀಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅತ್ತು, ಜಗಳವಾಡಿ, ಹಾಗೂಹೀಗೂ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಗೊಮ್ಮೆ ಸೀರೆಯ ನೆರಿಗೆಯನ್ನು ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿ, 'ಹುಂ ಹೊರಡುವಾ' ಅಂತ ಸೂಟೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಇಕ್ಕುವಾಗ ಆತುರ, ಕಾತುರ, ನಿರಾಶೆ, ಕೋಪ, ದುಃಖದಿಂದ ಹೈರಾಣಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಆದರೂ, ಅವ್ವ ನಮಗೆಲ್ಲ ದಾರಿ ಕಾಣಲಿ ಎಂಬುದಾಗಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಡಲಿನ ಸೂಟೆ(ತೆಂಗಿನ ಗರಿಯದೊಂದಿ)ಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗಿಡುವ ಕರ್ಪೂರದ ಘಮಬೀರುವ ಅಂಗಿಯ ನೆರಿಗೆಯಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ನನ್ನ ಮುಂದಕ್ಕೆ, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಉದ್ದವಾಗಿ, ಗಿಡ್ಡವಾಗಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸ್ಫರ್ಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ನನ್ನದೇ ನೆರಳನ್ನು ಓಡಿಸುವಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ। ಗಾಯತ್ರಕ್ಕ ಕಂಕುಳಡಿಯಲ್ಲಿ ಚಾಪೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು ಯಾವಾಗ ಜಾಗ ಸೆಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಇದನ್ನು ಹಾಸಿಯೇನೂ ಎಂಬ ಧಾವಂತದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಚಾಪೆ ಹಿಡಿದು ನಡೆವ ಆ ಭಂಗಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಈಗ ನನಗೆ ಕೈಲಿ ಜಾಗಟೆ ಹಿಡಿದು ಭಾಗವತಿಯಾಗಿ "ಕಂಕುಳಡಿಯಲಿ ಇಟ್ಟು ನಡೆದಳು ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತಿದ ಒಲಿಯ ಚ್ಹಾಪೆಯ್ಹಾ....." ಎಂಬುದಾಗಿ ಹಾಡಬೇಕೆಂದು ಟೆಮ್ಟ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ಸಾಧು ಸ್ವಭಾವದ ಜಯಂತ್ಯಕ್ಕ, ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಓಡುವ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದಳು. ದೊಡ್ಡಕ್ಕ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮೇಸ್ತ್ರಿಯಂತೆ, ಘನಗಾಂಭೀರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪರ್ಸು ಹಿಡಿದು ಹದಾ ಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಜನ್ರೇಟರ್ ಸಹಾಯದಿಂದ ಉರಿವ ಸಾಲಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ ಟ್ಯೂಬುಲೈಟುಗಳ ಬೆಳಕು ಕಾಣುತ್ತಲೇ ಬೆಂಕಿ ನಂದಿಸಿ ಸೂಟೆ ಬಿಸಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು। ಆ ಲೈಟುಗಳ ಬೆಳಕು ಮೈಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಅನಿವರ್ಚನೀಯ ಆನಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿಕೆ, ಮುಜುಗರ, ಸಂಕೋಚ ಎಲ್ಲ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಮಿಳಿತಗೊಂಡು ಎಲ್ಲರೆದುರು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲೇ ಕಷ್ಟವೆನ್ನುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಅಂತೂ ಡೇರೆಯ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತು ರಂಗಸ್ಥಳ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ಸಮಾಧಾನ.

ರಂಗಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕೋಡಂಗಿ ಕುಣಿತ, ಸ್ತ್ರೀ ವೇಷ ಕುಣಿತಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು, ಒಡ್ಡೋಲಗದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಮೆಲ್ಲ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದೆ। ಇದು ಎಚ್ಚರಾವಾಗುವುದು ಒಂದೋ ರಾವಣನ(ಎಲ್ಲ ಬಣ್ಣದ ವೇಷವೂ ನನಗಾಗ ರಾವಣನೇ) ಪ್ರವೇಶದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಬಿರುಸಿನ ಚೆಂಡೆ, ಅವಸರದ ಮದ್ದಳೆ, ಇದಕ್ಕೆ ಸರಿಹೊಂದುವ ಚಕ್ರತಾಳ, ಭಾಗವತರ ಜಾಗಟೆಯ ಜೋರಿನೊಂದಿಗೆ ರಾವಣನ ಅಟ್ಟಹಾಸಕ್ಕೆ ಆಗಷ್ಟೆ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ನಿದ್ದೆಯ ಮಂಪರಿನಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನಂಥವರಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಕುತೂಹಲ ಮಿಶ್ರಿತ ಭಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಾವಣನ ಕಿರುಚಾಟಕ್ಕೆ ಮೈಯೀಡೀ ಕಂಪನ. ಅದು ದೇವಿಮಹಾತ್ಮೆ ಆಟವಾದರೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಮಹಿಷಾಸುರ ಆರ್ಭಟಿಸುತ್ತಾ, ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಬರುವಾಗ ಕುಳಿತಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ದಿಕ್ಕಾಪಾಲಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಜಯಂತ್ಯಕ್ಕ ನನ್ನನ್ನು ಅವಚಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರೆ, ಗಾಯತ್ರಕ್ಕನಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ತುಳಿದು ಚಾಪೆ ಹಾಳಾದೀತ ಎಂಬ ಚಿಂತೆ.

ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರವಾಗುವ ಇನ್ನೊಂದು ಸಂದರ್ಭವೆಂದರೆ ಆಯಿಸಗಾರನ (ಹಾಸ್ಯಗಾರನಿಗೆ ನಮ್ಮ ವರ್ಷನ್!) ಪ್ರವೇಶ. ಜಯಂತ್ಯಕ್ಕ ಆಯಿಸಗಾರ ಬಂದ, ಏಳುಏಳು ಅಂತ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಮರುದಿನ ಅವರೆಲ್ಲ, ಹಾಸ್ಯಗಾರನ ಡಯಲಾಗ್‌ಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ರಸಸ್ವಾದ ಮಾಡುವಾಗ ನನ್ನ್ಯಾಕೆ ಎಬ್ಬಿಸಿಲ್ಲಾಂತ ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡುತ್ತೇನಲ್ಲಾ....
ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ಹೊರಡುವುದೇ ಗೌಜಿ. ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿದ ಬಳಿಕ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಎಷ್ಟು ಯಕ್ಷಗಾನ ನೋಡುತ್ತೇನೆ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದು ಬೇರೆ ವಿಚಾರ. ಮುಕ್ಕಾಲು ಪಾಲು ನಿದ್ರೆ. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ 'ಮಂಗಳಂ' ಆದಬಳಿಕ ಯಕ್ಷಗಾನ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಕೃಷ್ಣ ಬಂಟ್ರ ಹೊಟೇಲಿನಿಂದ ಗರಿಗರಿ ಈರುಳ್ಳಿ ಬಜ್ಜಿ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು, ನಾವು ಹಂಚಿ ತಿನ್ನುವಲ್ಲಿಗೆ ಆ ವರ್ಷದ ಯಕ್ಷಗಾನ ಸಂಭ್ರಮ ಮುಗಿದು ಕಣ್ಣುರಿಯ ಸಂಭ್ರಮ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.